Ενας πρωθυπουργός που φυγομαχεί δεν μπορεί να είναι ηγέτης

«Τι είναι ο πρωθυπουργός; Πυροσβέστης για να παίρνει τη μάνικα και να σβήνει τις φωτιές; Ή διασώστης για να πέσει στην πυρκαγιά και να σώσει ανθρώπους;»

Αυτό λένε οι Συριζαίοι τις τελευταίες 42 ημέρες θέλοντας να προστατέψουν τον Αλέξη Τσίπρα από τις κατηγορίες που εκτοξεύονται από παντού (και κυρίως από την κοινωνία) για απουσία του από την καταστροφή στο Μάτι, για τις ευθύνες που ποτέ δεν ανέλαβε και για μια συνεχιζόμενη προσπάθεια αποπροσανατολισμού και υπεκφυγής της πραγματικοτητας.

Κανείς δεν θέλει έναν πρωθυπουργό… πυροσβέστη, αν και σε μια άλλη περίπτωση ο Γκ. Στρέντερ κέρδισε τις εκλογές στη Γερμανία γιατί έβαλε γαλότσες και βοήθησε πληγέντες από πλημμύρες.

Όμως, ο ελληνικός λαός χρειάζεται έναν πολιτικό με τη δύναμη και το βάρος που έχει ο θεσμικός ρόλος του πρωθυπουργού, να δίνει λύσεις. Να βρίσκεται κάθε μέρα και να καθοδηγεί, να ξεμπλοκάρει διαδικασίες, να «απογειώνει» αν χρειαστεί, ράθυμους υπουργούς ή στελέχη του κρατικού μηχανισμού.

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έκανε ούτε αυτό τις 42 ημέρες που πέρασαν από την εθνική τραγωδία με τους 100 νεκρούς. Η πρώτη επίσκεψη έγινε σαν τον… κλέφτη, τα χαράματα και με μόνο με την κάμερα της ΕΡΤ.

Η δεύτερη επίσκεψη έγινε πιο ανοικτή, με κόσμο και με δημοσιογράφους, διότι προφανώς τα υπόγεια του Μαξίμου τον συμβούλευσαν να αποφύγει την γκάφα του «μοναχικού ηγέτη» που μιλά με έναν κάτοικο και αποφεύγει την κριτική.

Αλλά ακόμη και αυτή η επίσκεψη έμοιαζε με μνημόσυνο για τα… σαράντα του νεκρού Ματιού. Μαζεύτηκε ο κ. Τσίπρας, οι υπουργοί, η κ. Δούρου και ο κ. Ψινάκης, σαν τεθλιμμένοι συγγενείς για να κλάψουν πάνω από ένα πτώμα για το οποίο και οι ίδιοι φέρουν ευθύνη.

Και πήγαν δίχως να έχουν ζητήσει συγγνώμη για όλα όσα έγιναν από τις 23 Ιουλίου και μετά. Μια επίσκεψη προκειμένου ο Αλέξης Τσίπρας να ανακτήσει την «αριστερή ταυτότητα» του ευαίσθητου ηγέτη που δεν ξεχνά και που θα κάνει τα πάντα για να αναγεννηθεί η περιοχή.

Για άλλη μια φορά δεν ακούστηκε ούτε λέξη για τις ανεπάρκειες της κρατικής μηχανής, για την έλλειψη συντονισμού τη μοιραία εκείνη νύχτα. Αλλά και για το γεγονός ότι 42 ημέρες μετά οι κάτοικοι στο Μάτι δεν έχουν τη στήριξη που θα έπρεπε. Ακόμη κολλάνε χαρτόσημα σε αιτήσεις για να πάρουν επιδόματα. Ακόμη αγωνιούν για την υγεία τους και για το αν η περιοχή του είναι μολυσμένη από τον αμίαντο ή από άλλα υλικά που κάηκαν και δηλητηρίασαν το έδαφος και τον αέρα.

Ακόμη περιμένουν να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες για να ξεκινήσει η ανοικοδόμηση του οικισμού τους. Ακόμη δεν ξέρουν τι τους περιμένει το χειμώνα, όταν οι βροχές θα κατεβάσουν νερό από τα «γυμνά» πλέον βουνά της Ανατολικής Αττικής.

Ή μήπως δεν είναι στην ατζέντα του πρωθυπουργού και των υπουργών το γεγονός ότι υπάρχουν πυρόπληκτοι που δεν έχουν που να μείνουν και ιδιοκτήτες σπιτιών τους ζητούν εξωφρενικά ενοίκια εκμεταλλευόμενοι την κατάστασή τους;

Οργανωμένο κράτος και συνεπής με τον όρκο του πρωθυπουργός σημαίνει άμεσες παρεμβάσεις. Να ανοίξουν σπίτια που έχει στην ιδιοκτησία του το Δημόσιο και να στεγάσει οικογένειες.

Να δοθούν αυτοκίνητα από αυτά που σαπίζουν στις κρατικές μάντρες για να κάνουν τη δουλειά τους οι κάτοικοι.

Να γεμίσει η περιοχή από μπουλντόζες και από συνεργεία που θα ξεκινήσουν ουσιαστική ανοικοδόμηση του Ματιού και του Νέου Βουτζά.

Πρωθυπουργός που θα μπορεί να σταθεί και να κοιτάξει στα μάτια τους ανθρώπους που έχασαν τους δικούς τους και τις περιουσίες τους δεν σημαίνει δύο επισκέψεις στις 42 ημέρες.

Δεν σημαίνει αποποίηση ευθυνών δια του ανασχηματισμού που έδιωξε τους «αλάνθαστους».

Δεν σημαίνει υψηλή πολιτική από το Μέγαρο Μαξίμου, ούτε διαχείριση της μεγαλύτερης εθνικής τραγωδίας με επικοινωνιακούς όρους.

Αν δεν ήταν η ΔΕΘ, αν δεν υπήρχε ανάγκη να δείξει ο κ. Τσίπρας πόσο πολύ συμπονά τους πυρόπληκτους και πόσο κοντά είναι στην κοινωνία, δεν θα ξαναπήγαινε στο Μάτι. Αλλωστε, έχει πρότερο… ανέντιμο βίο όταν δεν πάτησε το πόδι του στη Μάντρα.

Το ότι ο πρωθυπουργός πήγε στο Μάτι για να μαζέψει τα ασυμμάζευτα της τραγικής κυβέρνησής του, δεν σημαίνει απολύτως τίποτε. Εχει χαμηλή αξία μπροστά στην απώλεια τόσων ανθρώπων επειδή κάποιοι δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους.

Κι εν πάση περιπτώσει: Δεν είναι όλα κάμερες, λουλούδια, στημένοι διάλογοι και οδοιπορικά κατόπιν εορτής.

Όπως είπε και ο Στάλιν (για τον οποίον ο Τσίπρας είχε άποψη στα νεανικά του χρόνια) «εκείνος που θέλει να είναι ηγέτης πρέπει συνεχώς να πολεμά σε δυο μέτωπα: μ’ αυτούς που καθυστερούν και μ’ αυτούς που προηγούνται».

Δυστυχώς ο κ. Τσίπρας φυγομάχησε και από αυτά τα δύο μέτωπα.