Μια βραδιά στην Tosca

Όταν ήμουν  μικρή φανταζόμουν ότι για να πάω στην Όπερα θα έπρεπε να φορέσω τουαλέτα! Σίγουρα εάν μου έλεγαν ότι κάποια στιγμή θα πήγαινα φορώντας μια φούστα και μια μπλούζα… γραφείου, μπότες ιππασίας και έχοντας πλατσουρίσει στα λασπόνερα της Αθήνα, … χμ, θα έλεγα ότι αυτό δεν είναι πρέπον!  Όπως είχα γράψει και σε παλαιότερο κείμενο, εν τέλει το να πας στην Όπερα δεν είναι κάτι το… τρομακτικό. Και αυτό ισχύει τόσο για την Scalla του Μιλάνου (έχω γράψει σχετικά), όσο και το θέατρο «Ολύμπια» (παλαιότερο post) της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

Την προηγούμενη Παρασκευή, λοιπόν, την ημέρα που είχαν ανοίξει οι… ουρανοί, πήγα για ορισμένες δουλειές σε διάφορα μέρη της Αθήνα και μετά στην ΕΛΣ καθώς είχα εισιτήριο για την Tosca. Είχα κάνει την κράτηση απλά και γρήγορα μέσω διαδικτύου και πήγα περίπου 45 λεπτά πριν την έναρξη για να πάρω το εισιτήριό μου από το ταμείο και να πιω μια κούπα, ζεστό γαλλικό καφέ στο φουαγιέ. Και να στεγνώσω…

Ειδήμων της όπερας σαφώς και δεν είμαι. Μου αρέσει όμως το θέατρο, μου αρέσει η μουσική, μου αρέσει το κλασικό μπαλέτο, μου αρέσουν τα μιούζικαλ, τελευταία προσπαθώ να μάθω καλύτερα και τη… μεγάλη αδελφή τους. Παλαιότερα, είχα δει σε ένα από τα κρατικά κανάλια μία τηλεοπτική παραγωγή της Tosca. Είχα αγαπήσει τη μουσική της και πάντα τη θεωρούσα το ιδανικό soundtrack. Και καθώς η ΕΛΣ γιορτάζει τα 150 χρόνια από τη γέννηση του Giacomo Puccini, ήταν μια καλή ευκαιρία για εμένα να δω την Tosca να καλεί τον Mario, τον εραστή της, και από σκηνής. Και τον καλεί συνεχώς. Πριν ακόμα εμφανιστεί για πρώτη φορά στη σκηνή μέχρις ότου ανακαλύπτει στο φινάλε της παράστασης ότι είναι νεκρός.

Με κάθε ειλικρίνεια τολμώ να πω ότι αυτή η εμπειρία ήταν για εμένα η πιο φωτεινή στιγμή σε μια περίοδο μάλλον γκρίζα. Η Μάτα Κατσούλη ερμήνευσε το ρόλο της Floria Tosca και απέσπασε το θερμό χειροκρότημα με το Vissi darte, vissi d amore της. Προσωπικά μού άρεσε περισσότερο από την ερμηνεία της ως Mimi στη La Boheme. Δεν μου άρεσε, όμως, το σκηνοθετικό εύρημα για τον τρόπο αυτοκτονίας της δραματικής ηρωίδας. Ο Στήβεν Κετσούλιους μπορεί να είχε το ρόλο του αντιπαθούς Scarpia κέρδισε όμως το κοινό με την εμφάνισή του.

Αυτός όμως που έκλεψε την παράσταση ήταν ο Ιταλός τενόρος Stefano Secco, ο οποίος ήλθε εκτάκτως στην Αθήνα για εκείνη την παράσταση, ερμήνευσε το ρόλο του Mario Cavaradossi και την επομένη επέστρεψε στην πατρίδα του για να συνεχίσει τις πρόβες του στην La Boheme, η οποία ανεβαίνει σε λίγες ημέρες στην Πάρμα. Τολμώ να πω ότι όσοι βρεθήκαμε εκείνη την ημέρα στο «Ολύμπια» ήμασταν ιδιαιτέρως τυχεροί. Το E lucevan le stelle του ξεσήκωσε το κοινό, που τον αποθέωσε.

Στον προσωπικό δικτυακό τόπο του μπορείτε να ακούσετε αποσπάσματα από παραστάσεις του ή να δείτε ορισμένα βίντεο.

Δεν είναι υπερβολή να πω ότι η τρίτη πράξη της παράστασης είναι ότι ομορφότερο έχω ακούσει σε θεατρική αίθουσα… 

Στο widipedia υπάρχει αναφορά και σε ορισμένα ευτράπελα που έχουν συμβεί σε παραστάσεις της Tosca.

Το πλέον εξωφρενικό φέρεται να έχει λάβει χώρα στην Όπερα του Σαν Φρανσίσκο. Σύμφωνα με το άρθρο – που δεν… παίρνει και όρκο για τη γνησιότητα του συμβάντος – είχαν δοθεί την τελευταία στιγμή οδηγίες στους «στρατιώτες», κομπάρσους της παράστασης, οι οποίοι επρόκειτο να εκτελέσουν τον Cavaradossi.

Τους είχαν πει να «πυροβολήσουν» το άτομο που υπήρχε εκείνη τη στιγμή στη σκηνή και στη συνέχεια να αποχωρήσουν μαζί με τους υπόλοιπους ηθοποιούς. Εκείνοι όμως είδαν επί σκηνής δύο άτομα: τον Cavaradossi και την Tosca! Για κακή τους τύχη επέλεξαν να πυροβολήσουν την ηρωίδα και είδαν έκπληκτοι ότι αυτός που «σωριάστηκε νεκρός» ήταν… ο πρωταγωνιστής!

Αλλά και η δεύτερη τους… μαντεψιά ήταν λανθασμένη! Τους είχαν πει να αποχωρήσουν από τη σκηνή μαζί με τους υπόλοιπους ηθοποιούς, εννοώντας τον Spoletta και τους στρατιώτες του, οι οποίοι θα εισέβαλαν προκειμένου να συλλάβουν την Tosca για τον φόνο του Scarpia (του… κακού που λέγαμε προηγουμένως).

Μετά τον πυροβολισμό όμως κατά την είσοδο στη σκηνή της ομάδας του Spoletta, είδαν την Tosca να τρέχει προς τα «τείχη του κάστρου» προκειμένου να πέσει από αυτά και να «αυτοκτονήσει». Και βλέποντας την ηρωίδα να τρέχει, αποφάσισαν να τρέξουν και εκείνοι μαζί της!

Και όχι μόνο αυτό, αλλά και τη συνόδευσαν στην πτώση της, δίνοντας το τελειωτικό χτύπημα σε μια τραγωδία που κατέληξε να παρουσιαστεί ως κωμωδία του Μελ Μπρουκς!