Ενα άλμπουμ του 1977, που το 2004 παραμένει αμείωτα επίκαιρο, καίριο, διδακτικό, απολαυστικό. Ο λόγος για το «Marquee Moon», ένα από τα διαμάντια της περιόδου του punk -στο ρεύμα του οποίου «χρεώθηκε» καλλιτεχνικά λόγω του νεωτερισμού του, όσο και αν η ουσία του βρισκόταν στον «art» αντίποδα. Σήμερα που η «σκηνή» της Νέας Υόρκης είναι […]
Ενα άλμπουμ του 1977, που το 2004 παραμένει αμείωτα επίκαιρο, καίριο, διδακτικό, απολαυστικό. Ο λόγος για το «Marquee Moon», ένα από τα διαμάντια της περιόδου του punk -στο ρεύμα του οποίου «χρεώθηκε» καλλιτεχνικά λόγω του νεωτερισμού του, όσο και αν η ουσία του βρισκόταν στον «art» αντίποδα. Σήμερα που η «σκηνή» της Νέας Υόρκης είναι ξανά της μόδας, που πολύ μελάνι χύνεται και πολλά υπερθετικά ξοδεύονται για χάρη συνόλων όπως οι Strokes, οι Yeah Yeah Yeahs ή οι Interpol, είναι ουσιώδες να θυμηθούμε το πότε, το πώς και το γιατί των Television. Ο lead κιθαρίστας και τραγουδιστής Tom Verlaine (πραγματικό όνομα Thomas Miller, γεννήθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 1949 στο New Jersey) συνεργάστηκε για πρώτη φορά με τον μπασίστα Richard Hell και τον ντράμερ Billy Ficca στις αρχές των 70s υιοθετώντας το όνομα Neon Boys. Στο τέλος του 1973, με την προσθήκη του rhythm κιθαρίστα Richard Lloyd, άλλαξαν το όνομά τους σε Television. Το 1974 άρχισαν να εμφανίζονται στο κλαμπ CBGB συμμετέχοντας στην έκρηξη του νεοϋορκέζικου νέου κύματος. Διαφωνίες μεταξύ του Verlaine και του Hell οδήγησαν στην αποχώρηση του δεύτερου, που συνέχισε με τους Heartbreakers. Αντικαταστάθηκε από τον μπασίστα Fred ‘Sonic’ Smith των Blondie. Το ντεμπούτο άλμπουμ τους «Marquee Moon» που κυκλοφόρησε το 1977 απολαμβάνει τη φήμη ενός από τα σημαντικότερα άλμπουμ στην ιστορία του rock. Μετά τη χλιαρή συνέχεια του «Adventure» (1978) το συγκρότημα διαλύθηκε και οι Verlaine και Lloyd ακολούθησαν σόλο καριέρες με άνισα αποτελέσματα. Το 1991 επιχειρήθηκε μια βραχύβια επανένωση, η οποία απέδωσε το άλμπουμ «Television» που, παρά τις καλές κριτικές, απέτυχε εμπορικά. Το «Marquee Moon» δεν έμοιαζε με κανένα από τα άλμπουμ που είχαν προηγηθεί (αντίθετα πάρα πολλά μεταγενέστερα προσπάθησαν να το μιμηθούν). Ο πρώτος και μεγαλύτερος αιφνιδιασμός είχε να κάνει με τις κιθάρες των Verlaine και Lloyd: ρευστές, μαγικές αλλά και απόλυτα πειθαρχημένες, περιπετειώδεις και απρόβλεπτες, χωρίς όμως ποτέ να ξεφεύγουν από τη φόρμα του τραγουδιού, με «καθαρές» φράσεις και υποδειγματική μελωδικότητα. Το ομότιτλο τραγούδι, τελευταίο στην πρώτη πλευρά του βινυλίου, ήταν ένα δεκάλεπτο ηλεκτρικό έπος (σε μια περίοδο που το στάνταρτ ήταν τα δίλεπτα επαναστατικά μανιφέστα), που από μόνο του θα αρκούσε για να συνοψίσει το ήθος, το όραμα, τις προκλήσεις, τους φόβους, την περηφάνια της εποχής που το γέννησε. Αλλά και το «Elevation» με τα κοφτά του ριφ, με τις συνθετικές ανατροπές του και με το βρασμό στην ψυχή του ήταν μια επιτομή του «νέου κύματος». Όσο για τους τραχείς στίχους, προσάρμοζαν το πνεύμα των Velvet Underground σε μια εποχή ζυμώσεων όπου καθετί πιθανό έμοιαζε και εφικτό («What I want, I want now, I want to jump a mountain, I see on evil»). Το «Marquee Moon» επανακυκλοφορεί με την προσθήκη πέντε τραγουδιών-μπόνους. Πρόκειται για το πρώτο σινγκλ του γκρουπ «Little Johnny Jewel» (είχε προηγηθεί του άλμπουμ κατά 18 μήνες), για εναλλακτικές βερσιόν των «See No Evil», «Friction» και «Marquee Moon» και για ένα άτιτλο ινστρουμένταλ.
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, ο σκηνικός μονόλογος του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου, θα παρουσιαστεί για μία μοναδική βραδιά τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου στο θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας».
Στις 30 και 31 Ιανουαρίου, στο Ολύμπια θα πραγματοποιηθεί η συναυλία «Δύο Επέτειοι, Μία Σκηνή» - αφορμή τη συμπλήρωση 30 δημιουργικών χρόνων του συνθέτη Κώστα Λειβαδά και για τα 40 χρόνια της Ορχήστρας Νυκτών Εγχόρδων «Θανάσης Τσιπινάκης» του Δήμου Πατρέων.
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Πέμπτη 22.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/josh-gordon-h8Od9ze-0o-unsplash-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442