Τέσσερις νότες: τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Τέσσερις νότες αρκούν για τη σύνθεση ενός από τα πιο γνωστά, χιλιοπαιγμένα και αγαπημένα μοτίβα στην ιστορία της μουσικής. Με απόσταση 164 ετών, και σε αντιστοιχία με την εισαγωγή της Πέμπτης Συμφωνίας του Beethoven, το θρυλικό Smoke On The Water των Deep Purple ήρθε το 1972 να αποδείξει εκ […]
Τέσσερις νότες: τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Τέσσερις νότες αρκούν για τη σύνθεση ενός από τα πιο γνωστά, χιλιοπαιγμένα και αγαπημένα μοτίβα στην ιστορία της μουσικής. Με απόσταση 164 ετών, και σε αντιστοιχία με την εισαγωγή της Πέμπτης Συμφωνίας του Beethoven, το θρυλικό Smoke On The Water των Deep Purple ήρθε το 1972 να αποδείξει εκ νέου το αυτονόητο, που όλοι τείνουμε να ξεχνάμε: ότι η μουσική είναι επί της ουσίας μια πάρα πολύ απλή τέχνη, αρκεί φυσικά να κατέχει κανείς τα μικρά θεμελιώδη «μυστικά» της, και πάνω από όλα να είναι προικισμένος με τα θεία και σπάνια χαρίσματα της απλότητας, του μέτρου και της αμεσότητας στην έκφραση. Τα πρώτα πενήντα δευτερόλεπτα του Smoke On The Water θεωρούνται υπόδειγμα ροκ ενορχήστρωσης και επιβεβαιώνουν τη διαχρονικότητα και την καθολική ισχύ του ανωτέρω ισχυρισμού. Ένα «προκλητικά» απλό και μόνιμα επαναλαμβανόμενο σχήμα, που απαρτίζεται από τέσσερις μόλις νότες και μπορεί να παιχτεί ακόμη και από κάποιον που δεν έχει ξαναπιάσει κιθάρα στα χέρια του, κατάφερε να μετατραπεί στον απόλυτο ροκ ύμνο που ανάθρεψε γενιές και γενιές ακροατών και επίδοξων εξάχορδων βιρτουόζων. Το ίδιο όμως ισχύει και για το δίσκο που το περιλάμβανε, το πολυπλατινένιο Machine Head, που αποτελεί σημείο αναφοράς στο χώρο της σύγχρονης ροκ μουσικής και αστείρευτη πηγή έμπνευσης για κάθε νέο συγκρότημα. Οι συστάσεις περιττεύουν για το ένα εκ των τριών άλμπουμ που κατά γενική ομολογία συνθέτουν την Αγία Τριάδα του hard rock (μαζί με το IV των Led Zeppelin και το Paranoid των Black Sabbath) και το οποίο περιλαμβάνει μεταξύ άλλων και τα εξίσου καταπληκτικά Highway Star, Space Truckin’ και Lazy. Τριάντα χρόνια μετά την παρθενική του εμφάνιση, το Machine Head παραμένει το ίδιο φρέσκο και ζωντανό και εξακολουθεί να μας συναρπάζει σε κάθε καινούργιο άκουσμα. Πόσο μάλλον αν αυτό γίνεται σε πολυκάναλο επίπεδο και με την αμέριστη συμπαράσταση της ασυναγώνιστης τεχνολογίας DSD που επιτρέπει στα ηχητικά σήματα να μας αποκαλύψουν τις πραγματικές τους διαστάσεις και τα πρωτότυπα ηχοχρώματά τους. Το υβριδικό SACD του Machine Head μάς επιφύλαξε μία από τις μεγαλύτερες και πιο ευχάριστες εκπλήξεις στα όσα χρόνια ακούμε μουσική. Η ηχητική βελτίωση της αυθεντικής στερεοφωνικής μείξης είναι πράγματι εντυπωσιακή και είναι από μόνη της αρκετή για να δικαιολογήσει την επανέκδοση του δίσκου. Η αποκάλυψη όμως έρχεται όταν περνάμε σε συνθήκες πολυκάναλης ακρόασης. Οι μείξεις των τραγουδιών είναι οι τετραφωνικές (quadraphonic) που είχαν δημιουργηθεί το 1972 και το φορμά είναι 4.1 (δεν χρησιμοποιείται το εμπρός κεντρικό κανάλι). Παρ’ όλα αυτά, η εμπειρία είναι απλά συγκλονιστική και κυριολεκτικά ξεπερνά κάθε φαντασία. Η ενέργεια που ξεχειλίζει από τα ηχεία και η ορμή με την οποία μας «βομβαρδίζουν» τα ηχητικά κύματα από το όργανο, τα ντραμς και τους ενισχυτές της κιθάρας και του μπάσου δεν έχουν προηγούμενο και θα οδηγήσουν πολλά ηχητικά συστήματα στα όριά τους. Ταυτόχρονα όμως προκαλεί θαυμασμό το εξαιρετικά ακραίο, αλλά πέρα για πέρα αποτελεσματικό και εξόχως καλλιτεχνικό άπλωμα της ορχήστρας. Αρκεί να ακούσετε τις εισαγωγές των τραγουδιών Highway Star, Pictures of Home, Smoke on the Water και Lazy για να μαγευτείτε από τις δυνατότητες του surround και να διαπιστώσετε ότι μια πολυκάναλη μείξη rock τραγουδιών μπορεί όχι μόνο να διατηρεί ανέπαφη την ισχύ και την αμεσότητά τους, αλλά παράλληλα να είναι εφευρετική, δημιουργική και να προσθέτει τα μέγιστα στην απόλαυσή τους. Στην πολυκάναλη στρώση του δίσκου υπάρχουν επίσης τρία ακόμη κομμάτια και συγκεκριμένα το When A Blind Man Cries που βρισκόταν στη δεύτερη πλευρά του single Never Before και δύο εναλλακτικές και σύγχρονες μείξεις 5.1 των συνθέσεων Maybe I’m A Leo και Lazy.
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, ο σκηνικός μονόλογος του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου, θα παρουσιαστεί για μία μοναδική βραδιά τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου στο θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας».
Στις 30 και 31 Ιανουαρίου, στο Ολύμπια θα πραγματοποιηθεί η συναυλία «Δύο Επέτειοι, Μία Σκηνή» - αφορμή τη συμπλήρωση 30 δημιουργικών χρόνων του συνθέτη Κώστα Λειβαδά και για τα 40 χρόνια της Ορχήστρας Νυκτών Εγχόρδων «Θανάσης Τσιπινάκης» του Δήμου Πατρέων.
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Πέμπτη 22.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/josh-gordon-h8Od9ze-0o-unsplash-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442