Το ακουστικό «Alegria» (σημαίνει «χαρά» στα ισπανικά) είναι το πρώτο άλμπουμ που κυκλοφορεί ο Wayne Shorter ως επικεφαλής συνόλου από το 1994 και το «High Life» (επίσης στην ετικέτα Verve). Μάλιστα, η προηγούμενη αποκλειστικά ακουστική ηχογράφηση δικού του γκρουπ είχε γίνει, ούτε λίγο ούτε πολύ, το 1967. Καθώς πλησιάζει τα εβδομηκοστά του γενέθλια (γεννήθηκε στις […]
Το ακουστικό «Alegria» (σημαίνει «χαρά» στα ισπανικά) είναι το πρώτο άλμπουμ που κυκλοφορεί ο Wayne Shorter ως επικεφαλής συνόλου από το 1994 και το «High Life» (επίσης στην ετικέτα Verve). Μάλιστα, η προηγούμενη αποκλειστικά ακουστική ηχογράφηση δικού του γκρουπ είχε γίνει, ούτε λίγο ούτε πολύ, το 1967. Καθώς πλησιάζει τα εβδομηκοστά του γενέθλια (γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου του 1933 στο Newark της Πολιτείας New Jersey), ο βραβευμένος τέσσερις φορές με Grammy συνθέτης και σαξοφωνίστας επιχειρεί μια ηχογράφηση-γιορτασμό για τη χαρά, την απόλαυση της δημιουργίας, η οποία μάλιστα αποτελεί αφορμή για να αναμετρηθεί ξανά με ένα μεγάλο αριθμό από ερεθίσματα που τον είχαν εμπνεύσει και προκαλέσει σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του. Από τους πολλούς -και κατά κανόνα συναρπαστικούς- σταθμούς της μέχρι σήμερα πορείας του (μαθητής του John Coltrane στα πρώτα του βήματα, τενόρο σαξοφωνίστας και μουσικός διευθυντής των Jazz Messengers του Art Blakey ως το 1963, εξερευνητής τόσο των post-bop τοπίων της ακουστικής jazz όσο και του ηλεκτρικού jazz-rock πλάι στον Miles Davis, συνιδρυτής και ηγήτορας των Weather Report αλλά και σόλο καλλιτέχνης με τρόπαια από το διαχυτικό post-bop μέχρι την ατονική avant-garde), ο Shorter επιλέγει να στηρίξει το νέο του άλμπουμ σε μια ραχοκοκαλιά από διασκευές σε παλαιότερες δικές του συνθέσεις, οι οποίες όμως είναι πλήρως ανασχηματισμένες, αγγίζοντας νέα επίπεδα εκφραστικότητας, ερμηνευτικής τόλμης, λυρικής ευαισθησίας και ενορχηστρωτικής πολυπλοκότητας. Συμπληρωματικά παρατίθενται σύγχρονες jazz προσεγγίσεις σε ένα μεσαιωνικό χριστουγεννιάτικο ύμνο («12th Century Carol»), σε ένα παραδοσιακό κελτικό τραγούδι («She Moves Through The Fair»), στην εμπνευσμένη από τον Bach άρια «Bachianas Brasileiras No.5» του Βραζιλιάνου συνθέτη Heitor Villa-Lobos (1887-1959), καθώς και σε ένα ισπανικό pop τραγούδι του ’60 που είχε κάνει γνωστό στον Shorter o Miles Davis («Vendiendo Alegria»). Η μόνη νέα σύνθεση -με την υπογραφή του Shorter- είναι η «Sacajawea», με την οποία αρχίζει το άλμπουμ. Στο φιλόδοξο αυτό εγχείρημα τον ίδιο τον Shorter σε τενόρο και σοπράνο σαξόφωνα πλαισιώνουν οι Danilo Perez (πιάνο), John Patitucci (μπάσο) και Brian Blade (ντραμς) -οι μουσικοί δηλαδή που εδώ και δύο περίπου χρόνια περιοδεύουν μαζί του με το όνομα The Wayne Shorter Quartet-, ο πιανίστας Brad Mehldau, ο ντράμερ Terri Lyne Carrington, ο τσελίστας Charles Curtis, ο περκασιονίστας Alex Acuna, καθώς και μια μεγάλη ομάδα ερμηνευτών χάλκινων και ξύλινων πνευστών. Το «Alegria» είναι το έργο εκείνο που η jazz κοινότητα περίμενε εδώ και πολλά χρόνια από τον Wayne Shorter. Ουσιαστικά αποτελεί την καλύτερη στιγμή της μετά-τους-Weather-Report δισκογραφίας του και ταυτόχρονα μια εμφατική επιβεβαίωση για την επάξια παραμονή του στην πρώτη γραμμή της jazz πρωτοπορίας. Το ριζοσπαστικό στοιχείο και η αμείωτη καλλιτεχνική εγρήγορση του κορυφαίου αυτού τζαζίστα είναι βέβαιο ότι θα συνεχίσουν να εμπνέουν τους νέους δημιουργούς και του 21ου αιώνα, πληθαίνοντας τις τάξεις των επιγόνων του.
Στις 30 και 31 Ιανουαρίου, στο Ολύμπια θα πραγματοποιηθεί η συναυλία «Δύο Επέτειοι, Μία Σκηνή» - αφορμή τη συμπλήρωση 30 δημιουργικών χρόνων του συνθέτη Κώστα Λειβαδά και για τα 40 χρόνια της Ορχήστρας Νυκτών Εγχόρδων «Θανάσης Τσιπινάκης» του Δήμου Πατρέων.