Δύο ισχυρές προσωπικότητες μέσα στον ίδιο δίσκο είναι πολλές. Εκτός και αν καθεμία λειτουργήσει στον(ει)δικό της χώρο, αυτό ακριβώς που συμβαίνει στο «Όλα θα τα Διαγράψω». Ο κ. Γιώργος Μαργαρίτης είναι ο σπουδαίος λαϊκός βάρδος: «βαρύς», ντόμπρος, φορέας και εκφραστής της ηθικής, του κώδικα συμπεριφοράς, της πίκρας και της ευτυχίας του απλού, καθημερινού, «μη προνομιούχου» […]
Δύο ισχυρές προσωπικότητες μέσα στον ίδιο δίσκο είναι πολλές. Εκτός και αν καθεμία λειτουργήσει στον (ει)δικό της χώρο, αυτό ακριβώς που συμβαίνει στο «Όλα θα τα Διαγράψω». Ο κ. Γιώργος Μαργαρίτης είναι ο σπουδαίος λαϊκός βάρδος: «βαρύς», ντόμπρος, φορέας και εκφραστής της ηθικής, του κώδικα συμπεριφοράς, της πίκρας και της ευτυχίας του απλού, καθημερινού, «μη προνομιούχου» Έλληνα. Ο κ. Θοδωρής Μανίκας -ένας άνθρωπος που αγαπά με ίδιο πάθος τον Bob Marley και τον Ακη Πάνου- είναι ο παραγωγός και ενορχηστρωτής: Με την εμπειρία «του χώρου», με το δεμένο και καταρτισμένο συνοδευτικό γκρουπ, με την καλή ιδέα, το όραμα και την απαραίτητη ευρύτητα ακουσμάτων για τα περαιτέρω, συντονίζει την υλοποίηση ενός δίσκου όπου τα μπουζούκια γλεντάνε στο ίδιο τραπέζι με τις ηλεκτρικές κιθάρες, όπου τα ζεμπέκικα εναλλάσσονται στις παραγγελιές με τη reggae και όπου ο Τάκης Σούκας πίνει ρετσίνες παρέα με τον David Lowery. Ο κ. Μαργαρίτης κυριολεκτικά λάμπει τραγουδώντας -μέσα σε ένα και τον αυτό δίσκο- τόσο ένα από τα καλύτερα τραγούδια ελληνικού (Ελληνικού) rock (Rock) από καταβολής ηλεκτρικής μουσικής στον τόπο («Δρόμοι του πουθενά», μουσική/στίχοι Χρήστου Δέτσικα) όσο και μια σπαρακτική ωδή-ξόρκι στη μοναξιά, ισότιμη των κορυφαίων στιγμών που ενέπνευσε ποτέ η λαϊκή μούσα («Μεθυσμένα Δειλινά», μουσική Τάσου Μαργέτη, στίχοι Γιώργου Μίτσιγκα), αλλά και μια reggae/dub διασκευή του «Πού θα πας χαρά μου» (μουσική Στράτου Βαλλιάνου, στίχοι Σ.Κεφαλόπουλου/Β.Χαραλαμπίδη), μια προσέγγιση με αφρο-τσιφτετελική διάθεση (νεωτεριστική νίκη, όχι φολκλόρ ήττα) τού «Στον καθρέφτη σου κοιτιέσαι» (μουσική/στίχοι Τάκη Σούκα, διασκευή Θ.Μ.) και μια εκσυγχρονισμένη εκδοχή τού -χαρακτηριστικού για τα κλασικά λαϊκά- τύπου του μπαγαπόντη ερωτύλου («Δεν ζητάω την καλοσύνη», μουσική/στίχοι Χρήστου Δέτσικα). Έτσι λοιπόν, εκεί που ένα μείον ένα θα μπορούσε να κάνει μηδέν, ένα κι ένα κάνουν δύο, συνυπολογίζοντας δε τον ευτυχή ακροατή, τρία (τυχόν συνειρμοί παραπέμποντες στην τόλμη και την καλλιτεχνική τομή της «Εκδίκησης της Γυφτιάς», επιθυμητοί).
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, ο σκηνικός μονόλογος του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου, θα παρουσιαστεί για μία μοναδική βραδιά τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου στο θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας».
Στις 30 και 31 Ιανουαρίου, στο Ολύμπια θα πραγματοποιηθεί η συναυλία «Δύο Επέτειοι, Μία Σκηνή» - αφορμή τη συμπλήρωση 30 δημιουργικών χρόνων του συνθέτη Κώστα Λειβαδά και για τα 40 χρόνια της Ορχήστρας Νυκτών Εγχόρδων «Θανάσης Τσιπινάκης» του Δήμου Πατρέων.