Το Αφγανιστάν βρίσκεται πάνω στον καθοριστικής σημασίας «δρόμο του μεταξιού». Υπήρξε επί αιώνες ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στον αραβοπερσικό και τον ινδικό πολιτισμό. Στο δίσκο αυτό σκιαγραφούνται οι δύο κυριότερες μουσικές παραδόσεις της χώρας. Η μία, με επίκεντρο την πόλη Χεράτ, μας παραπέμπει στην παράδοση της Μέσης Ανατολής, καθώς ήδη από το 15ο αιώνα η […]
Το Αφγανιστάν βρίσκεται πάνω στον καθοριστικής σημασίας «δρόμο του μεταξιού». Υπήρξε επί αιώνες ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στον αραβοπερσικό και τον ινδικό πολιτισμό. Στο δίσκο αυτό σκιαγραφούνται οι δύο κυριότερες μουσικές παραδόσεις της χώρας. Η μία, με επίκεντρο την πόλη Χεράτ, μας παραπέμπει στην παράδοση της Μέσης Ανατολής, καθώς ήδη από το 15ο αιώνα η πόλη αυτή έγινε πρωτεύουσα και πολιτιστικό κέντρο του περσικού κόσμου. Η δεύτερη παράδοση, σαφώς μεταγενέστερη και με επίκεντρο την Καμπούλ, έχει πολλά κοινά στοιχεία με τη λόγια μουσική της βόρειας Ινδίας. Οι δύο αυτές παραδόσεις αντιπροσωπεύονται από δύο κύρια όργανα, το rubab και το dutar, τα οποία ανήκουν στην οικογένεια του λαούτου. Το πρώτο, που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «εθνικό όργανο» του Αφγανιστάν, έχει κοντό μπράτσο και δύο σειρές χορδές: στη μια οι χορδές παίζονται από το μουσικό, ενώ στην άλλη συντονίζονται από την παλμική κίνηση των κυρίως χορδών εμπλουτίζοντας το ηχόχρωμα του οργάνου. Σημειώνουμε ότι το rubab είναι το όργανο της έντεχνης παράδοσης της Καμπούλ και η οργανολογική του εξέλιξη έδωσε το sarod, ένα από τα πιο γνωστά λαουτοειδή της Ινδίας. Το dutar, από την άλλη, ήταν και εξακολουθεί να είναι περισσότερο λαϊκό όργανο. Έχει μακρύ μπράτσο και εξωτερικά θυμίζει τον ταμπουρά. Στα μέσα του εικοστού αιώνα, κάτω από την επίδραση της σοβιετικής μουσικής ιδεολογίας, δημιουργήθηκε ένας πιο εξελιγμένος τύπος, ώστε το όργανο αυτό να αποκτήσει τις δεξιοτεχνικές κι εκφραστικές δυνατότητες του rubab. Έτσι, τα δύο αυτά όργανα μπορούσαν πλέον να παίζουν σε κοινά σύνολα. Τα τέσσερα πρώτα κομμάτια του δίσκου είναι ενδεικτικά της παράδοσης των ερασιτεχνών λαϊκών μουσικών της Χεράτ. Τα διακρίνει μια έντονη ρυθμικότητα και οι μελωδίες τους είναι λιτές και ευρηματικές. Αντίθετα, στα κομμάτια που είναι αφιερωμένα στην έντεχνη μουσική της Καμπούλ, το σκηνικό θυμίζει τα ράγκας της βόρειας Ινδίας. Μακροσκελείς και ενδοσκοπικές αναπτύξεις του βασικού μελωδικού υλικού, οι οποίες ενώ ξεκινούν αργά και αυτοσχεδιαστικά, οδηγούνται σταδιακά στην αύξηση της ρυθμικής αγωγής. Πρόκειται για μια λόγια παράδοση που έφτασε στο Αφγανιστάν στα μέσα του 19ου αιώνα, μέσω Ινδών μουσικών της Αυλής.
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, ο σκηνικός μονόλογος του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου, θα παρουσιαστεί για μία μοναδική βραδιά τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου στο θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας».
Στις 30 και 31 Ιανουαρίου, στο Ολύμπια θα πραγματοποιηθεί η συναυλία «Δύο Επέτειοι, Μία Σκηνή» - αφορμή τη συμπλήρωση 30 δημιουργικών χρόνων του συνθέτη Κώστα Λειβαδά και για τα 40 χρόνια της Ορχήστρας Νυκτών Εγχόρδων «Θανάσης Τσιπινάκης» του Δήμου Πατρέων.
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Πέμπτη 22.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/josh-gordon-h8Od9ze-0o-unsplash-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442