Leaving The 20th Century – Cardiff Millennium Stad – Κριτική

Την πολυσυζητημένη βραδιά της αλλαγής του μιλένιουμ, πραγματικοί Πρίγκιπες της Ουαλίας ήταν οι Manic Street Preachers. Στο Millennium Stadium του Κάρντιφ, της πρωτεύουσας της Ουαλίας, το τρίο των James Dean Bradfield (φωνητικά, κιθάρα), Nicky Wire (μπάσο) και Sean Moore (ντραμς) έπαιξε μπροστά σε κοινό 56.000 ατόμων, σε μια συναυλία με προπωλημένα όλα τα εισιτήρια, που ξεκίνησε αργά το βράδυ της 31/12/1999 και τελείωσε περίπου στη 01:00 της 1/1/2000.
Η μαγνητοσκόπηση πραγματοποιήθηκε από το BBC Ουαλίας, για μεταγενέστερη τηλεοπτική μετάδοση, και πλέον κυκλοφορεί σε DVD. Περιλαμβάνει τη συναυλία στην πλήρη της διάρκεια καθώς επίσης συνεντεύξεις με τα μέλη που έγιναν τόσο πριν όσο και μετά τη συναυλία, μαγνητοσκοπήσεις από τον ηχητικό έλεγχο και τις πρόβες, αλλά και συνεντεύξεις με οπαδούς από το κοινό.
Οι Manic Street Preachers σχηματίστηκαν το 1988, στο Blackwood της Ουαλίας, με μέλη τους James Dean Bradfield (φωνητικά / κιθάρα), Richey James Edwards (rhythm κιθάρα), Nicky Wire (πραγματικό όνομα Nicky Jones, μπάσο) και Sean Moore (ντραμς). Η μουσική που έπαιζαν ήταν κατά το ένα ήμισυ punk και κατά το άλλο hard rock. Τα πρώτα τους βήματα υπήρξαν έντονα πολιτικοποιημένα, όπως πιστοποιεί η μαχητική ρητορική κυκλοφοριών σαν το ντεμπούτο Ε.Ρ. «Νew Art Riot» (1990, κυκλοφορημένο στη μικρή λονδρέζικη εταιρεία Damaged Goods), οι οποίες τους ανέδειξαν σε σύγχρονους rock ‘n’ roll επαναστάτες με αιτία.
Από την πρώτη στιγμή οι Manics υπήρξαν ευνοούμενοι του βρετανικού μουσικού Τύπου, που διασκέδαζε με τα πεισματικά, ακραία τους συνθήματα («κάθε συγκρότημα θα έπρεπε να διαλύεται μετά την κυκλοφορία ενός άλμπουμ»), τα προσβλητικά σχόλια («μισούμε τους Slowdive περισσότερο από τον Χίτλερ») και τις σοκαριστικές παρεκτροπές (ο στιχουργός και κιθαρίστας Richey James χάραξε με μαχαίρι στο μπράτσο του τις λέξεις «4 Real», όταν αμφισβητήθηκε η αυθεντικότητα του συγκροτήματος στη διάρκεια μιας συνέντευξης).
Η αγκαλιά της μεγάλης δισκογραφικής εταιρείας (Εpic) δεν άργησε να ανοίξει. Στα άλμπουμ που ακολούθησαν («Generation Terrorists» του 1992, «Gold Against The Soul» του 1993, «The Holy Bible» του 1994) έγινε φανερή μια σταδιακή καλλιτεχνική μετατόπιση προς το κύριο μουσικό ρεύμα, η οποία συνοδεύτηκε από ανάλογη εμπορική επιτυχία. Την 1η Φεβρουαρίου 1995, αμέσως μετά την κυκλοφορία του «The Holy Bible» και λίγο πριν ξεκινήσει η προγραμματισμένη αμερικανική περιοδεία του γκρουπ, εξαφανίστηκε μυστηριωδώς και χωρίς να αφήσει οποιοδήποτε ίχνος ο Richey James, ο οποίος ήταν γνωστό ότι αντιμετώπιζε διάφορα προσωπικά προβλήματα και διανοητική αστάθεια. Πλέον θεωρείται νεκρός, αν και η βρετανική αστυνομία θεωρεί την υπόθεση ανεξιχνίαστη.
Παρά το λυπηρό γεγονός, οι Manics συνέχισαν ως τρίο, κυκλοφορώντας το άλμπουμ «Everything Must Go» (1996), που γνώρισε σημαντική εμπορική επιτυχία, αλλά και κριτική αποδοχή και απέσπασε τρία Brit Awards: «καλύτερο άλμπουμ», «καλύτερο single» (για το τραγούδι «A Design For Life») και «καλύτερο λάιβ σύνολο». Το άλμπουμ εκείνο τους καθιέρωσε ως σούπερ-σταρ σχεδόν σε όλο τον κόσμο με την εξαίρεση των ΗΠΑ όπου, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες που έχουν καταβάλει για το αντίθετο, δεν έχουν μέχρι σήμερα καταφέρει να γνωρίσουν ιδιαίτερη επιτυχία. Το 1998 κυκλοφόρησε το πέμπτο άλμπουμ τους με τίτλο «This Is My Truth Tell Me Yours», μια δουλειά συναισθηματική, αισιόδοξη, με ελεγειακές pop-rock προδιαγραφές αλλά και εύθραυστες μπαλάντες.
Το σόου στο Cardiff Millennium την παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2000 ήταν το μεγαλύτερο της καριέρας των Manics. Στις εντυπωσιακές, πανοραμικές όψεις του τεράστιου κλειστού σταδίου ξεχωρίζουν όχι μόνο οι μεγάλες βιντεοοθόνες, αλλά και οι ουαλικές σημαίες, με τους κόκκινους δράκους, καθώς το όλο γεγονός φαίνεται πως είχε λάβει τη διάσταση γιορτασμού για την αναγέννηση από τη μεταβιομηχανική παρακμή, που πέτυχε η Ουαλία τα τελευταία χρόνια της δεκαετίας του ’90.
Το ρεπερτόριο περιλάμβανε 21 τραγούδια από όλη την ιστορία των Manics, συμπεριλαμβανόμενου του νεότερού τους Νο. 1, του «Masses Against The Classes» και του «Small Black Flowers», που αφιερώνεται από τον James Dean Bradfield στον αγνοούμενο Richey Edwards. Ανάμεσά τους συναντάμε και δύο διασκευές στα «Rock & Roll Music» (του Chuck Berry) και «Can’t Take My Eyes Off You» (των Four Seasons). Περίπου στη μέση της συναυλίας έρχεται η ώρα της αλλαγής του χρόνου. Η μουσική σταματά, οι βιντεοοθόνες παρουσιάζουν εικόνες από τα πυροτεχνήματα που φωτίζουν τον ουρανό του Κάρντιφ έξω από το στάδιο, και οι θεατές πανηγυρίζουν και ανταλλάσσουν φιλιά και ευχές. Μια ακόμη διακοπή συμβαίνει λίγο πριν από το τέλος της συναυλίας, τη φορά αυτή για να γίνει απευθείας σύνδεση με το BBC World Service, που μεταδίδει παγκοσμίως το τραγούδι «A Design For Life», με το οποίο και ολοκληρώνεται η ιστορική αυτή συναυλία των Manic Street Preachers.