Το καινούριο άλμπουμ του Lou Reed αποτελεί μια εντυπωσιακή επιστροφή του 58άχρονου Αμερικανού καλλιτέχνη στη φόρμα. Όπως έχει πετύχει και στο παρελθόν -ιδιαίτερα με τα άλμπουμ της περιόδου από το «New York», του 1989, και μετά- ο Lou Reed επιβεβαιώνει στο «Ecstasy» το δυναμικό που έχει το rock ως σοβαρή, «καθώς πρέπει» καλλιτεχνική φόρμα. Το […]
Το καινούριο άλμπουμ του Lou Reed αποτελεί μια εντυπωσιακή επιστροφή του 58άχρονου Αμερικανού καλλιτέχνη στη φόρμα. Όπως έχει πετύχει και στο παρελθόν -ιδιαίτερα με τα άλμπουμ της περιόδου από το «New York», του 1989, και μετά- ο Lou Reed επιβεβαιώνει στο «Ecstasy» το δυναμικό που έχει το rock ως σοβαρή, «καθώς πρέπει» καλλιτεχνική φόρμα. Το γεγονός αυτό είναι από μόνο του εντυπωσιακό, καθώς δεν πρέπει να λησμονούμε ότι και στις αρχές της δεκαετίας του ’70 ο Reed υπήρξε ένας από τους πρώτους rocker που έδωσαν νέο περιεχόμενο στο rock, τότε όμως με την έννοια της παρακμής, του μαρασμού, της πτώσης. Η θεματολογία των δεκατεσσάρων νέων τραγουδιών του Lou Reed που απαρτίζουν το «Ecstasy» (πρώτο άλμπουμ με νέο του υλικό από το «Set The Twilight Reeling» του 1996) παραπέμπει τόσο στo πολυσυζητημένο «Berlin» (1973) όσο και σε άλμπουμ της δεκαετίας του ’80, όπως το «The Blue Mask» (1982) ή το «New Sensations» (1984), με στίχους που μιλούν για «διαφορετικούς εαυτούς που ακυρώνουν ο ένας τον άλλο» («Like A Possum») και «όνειρα που το πρωί αποσύρονται με μια πικρή επίγευση» («Baton Rouge») υπηρετώντας υποδειγματικά την τέχνη του να λες πάρα πολλά με πολύ λίγα. Πρόκειται για έναν κύκλο τραγουδιών σκοτεινών, βίαιων, θυμωμένων, περήφανων, με αντικείμενο σεξουαλικές παρεκκλίσεις και σακατεμένες αισθηματικές σχέσεις, από εκείνα που μόνο ο Lou Reed ξέρει τόσο καλά να τα βγάζει από το βούρκο και τη μιζέρια, και να τα ντύνει με τη στόφα του καλλιτεχνικού θριάμβου. Κάποια τραγούδια είναι πιο επιθετικά ή διαχυτικά («Paranoia Key of E», «White Prism», «Big Sky»), ενώ άλλα είναι πιο ήσυχα, με χαρακτήρα ενδοσκόπησης και απολογισμού, όπως το συγκλονιστικό «Tatters» ή το νωχελικό, στοχαστικό «Turning Time Around». Κεντρικό ρόλο διαδραματίζει το «Like A Possum», ένα 18άλεπτης διάρκειας έπος από θόρυβο, κύματα feedback και απαγγελία, που συναθροίζει όλες τις σκοτεινές αναφορές και φέρνει στο νου τη νιχιλιστική φύση του «Heroin». Η κιθαριστική παρουσία του Reed είναι επίσης εντυπωσιακή, με διακριτική, μεθοδική υποστήριξη από τον Mike Rathke, ενώ στο μπάσο συναντάμε τον παλαίμαχο συνεργάτη Fernando Saunders και στα ντραμς τον Tony Smith. Την παραγωγή συνυπογράφει ο επιφανής Hal Willner, τον οποίο θα θεωρήσουμε υπεύθυνο για μια ευπρόσδεκτη διεύρυνση στον ήχο του Reed, με προσθήκες όπως οι εξωτικοί ρυθμοί και τα έγχορδα, ενώ δεν θα πρέπει να περάσει απαρατήρητη και η συμμετοχή της Laurie Anderson, συντρόφου του Reed εδώ και αρκετά χρόνια, που παίζει ηλεκτρικό βιολί στα «Rock Minuet» και «Rouge».
Υποψήφιο για 8 Όσκαρ είναι το ρομαντικό δράμα της Κλόι Ζάο, με τίτλο Άμνετ που κλέβει τις εντυπώσεις στις σκοτεινές αίθουσες. Αυτές είναι οι νέες ταινίες της εβδομάδας.
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Σάββατο 24.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/john-hernandez-i1TgEOhyH48-unsplash-315x220.jpg)
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και τα Don’ts του 2026 [Part IΙ]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/pexels-cottonbro-3419699-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442