Οι «Τραγουδιστάδες τση Ζάκυθος», ένας όμιλος φίλων που τους ενώνει το πάθος για τη μουσική της πατρίδας τους, παρουσιάζουν με τον πρώτο τους αυτό δίσκο ένα δείγμα από τη λαϊκή και λόγια παράδοση της Ζακύνθου. Η μουσική της Ζακύνθου και γενικότερα των επτανήσων, είναι η άλλη, δυτικότροπη, πλευρά του νομίσματος «Ελληνική μουσική». Σε απόσταση αναπνοής […]
Οι «Τραγουδιστάδες τση Ζάκυθος», ένας όμιλος φίλων που τους ενώνει το πάθος για τη μουσική της πατρίδας τους, παρουσιάζουν με τον πρώτο τους αυτό δίσκο ένα δείγμα από τη λαϊκή και λόγια παράδοση της Ζακύνθου. Η μουσική της Ζακύνθου και γενικότερα των επτανήσων, είναι η άλλη, δυτικότροπη, πλευρά του νομίσματος «Ελληνική μουσική». Σε απόσταση αναπνοής από την Ιταλία, με την οποία είχε από νωρίς εμπορικές και πολιτιστικές ανταλλαγές, δεν ακολούθησε την τύχη του υπόλοιπου Ελληνισμού την περίοδο της Τουρκοκρατίας, καθώς ήταν υπό Ενετική και κατόπιν υπό βρετανική κατοχή. Οι πρώτες επαφές με την αρμονική μουσική της Δύσης τοποθετούνται στο 17ο αιώνα, μέσα από τις επαφές με τη γειτονική χώρα αλλά και τη μετανάστευση προσφύγων από την Κρήτη (ύστερα από την κατάληψη του νησιού από τους Τούρκους το 1669). Το 19ο αιώνα η όπερα είχε κατακτήσει τις καρδιές όλων των κοινωνικών στρωμάτων. Οι επτανήσιοι σπούδαζαν κι έπαιζαν μουσική, ενώ συνθέτες της Επτανησιακής Σχολής (Μάντζαρος, Καρρέρ, Σαμάρας κ.ά.) διακρίνονταν στις σκηνές της Ιταλίας. Μέσα σ’ αυτό το κλίμα ήταν αναμενόμενο και η λαϊκή μουσική να επηρεαστεί από τη δυτική, η οποία διαδιδόταν ολοένα και περισσότερο στο αστικό και κοσμοπολίτικο περιβάλλον των Επτανήσων. Στην έκδοση αυτή επιχειρείται να σκιαγραφηθεί το «μουσικό προφίλ» της Ζακύνθου η οποία, σύμφωνα με τους συντελεστές της έκδοσης, «διακρίνεται για τα τραγούδια και τους τραγουδιστάδες της». Έτσι μπορούμε ν’ ακούσουμε τραγούδια αστικά και αγροτικά καθώς κι επώνυμες συνθέσεις, που το ύφος τους παραπέμπει στο Ιταλικό Μελόδραμα. Από τα αγροτικά-μονοφωνικά τραγούδια σημειώνουμε τον «Κυνηγό», το «Αλφαβητάρι» κ.ά., που φανερώνουν τη σκωπτική διάθεση αλλά και τη μουσικότητα των Ζακύνθιων. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι «αρέκιες», που είναι από τις πρώτες μορφές δυτικότροπης λαϊκής πολυφωνίας στα Επτάνησα και πιθανολογείται ότι ξεκίνησαν ως τραγούδια της δουλειάς. Εκτελούνται χωρίς τη συνοδεία οργάνων. Η αρχή της μελωδίας λέγεται από την πρώτη φωνή, για να πλαισιωθεί στη συνέχεια από τις υπόλοιπες. Σήμα κατατεθέν της αστικής παράδοσης της Ζακύνθου είναι οι καντάδες. Εκτελούνται από τετράφωνες χορωδίες με συνοδεία μαντολινάτας. Γέννημα της αγάπης για την όπερα που υπήρχε από το 19ο αιώνα, έχουν γραφτεί από επώνυμους συνθέτες πάνω σε στίχους διακεκριμένων ποιητών όπως ο Διονύσιος Σολωμός και ο Ανδρέας Κάλβος. Πρόκειται ουσιαστικά για εκλαϊκευμένες παραλλαγές μερών από όπερες. Σημειώνουμε την «Ξανθούλα» (σε στίχους του Σολωμού) και το «Μια μόνον ποθώ» (στίχοι και μουσική του Ι. Τσακασιάνου). Οι «Τραγουδιστάδες τση Ζάκυθος», ένα καταξιωμένο συγκρότημα με δεκαπενταετή δραστηριότητα και πάρα πολλές εμφανίσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, αναλαμβάνουν με την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά να μας ξεναγήσουν στις μουσικές της πατρίδας τους. Στο ένθετο φυλλάδιο υπάρχει ένα πολύ κατατοπιστικό κείμενο του δικηγόρου και λογοτέχνη Νίκου Λούτζη για τη μουσική της Ζακύνθου, απ’ όπου προέρχονται και οι πληροφορίες του σημειώματος αυτού. Μια πολύ προσεγμένη έκδοση, που μας μεταφέρει τη δροσιά των μουσικών από το «Φιόρο του Λεβάντε»…
Υποψήφιο για 8 Όσκαρ είναι το ρομαντικό δράμα της Κλόι Ζάο, με τίτλο Άμνετ που κλέβει τις εντυπώσεις στις σκοτεινές αίθουσες. Αυτές είναι οι νέες ταινίες της εβδομάδας.