Η δίκαιη απαίτηση της κοινωνίας για κανονικότητα και δικαιοσύνη δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως «τραύμα»

Το γεγονός ότι όσοι δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα στη χώρα, απλώς επικαλούνται διαρκώς τον «μπαμπούλα» του 2015 είναι γνωστό. Με αυτόν τον τρόπο προσπαθούν διαρκώς να συνδέουν όσα συνέβησαν το καλοκαίρι του 2015 με την οργανωμένη αντιδραστική επιχείρηση «σοκ και δέος» ενάντια στην ελληνική κοινωνία, με το αίτημα πολιτικής αλλαγής που γίνεται ολοένα και πιο έντονο σήμερα.

Δια της μεθόδου του «τσουβαλιάσματος», πάντα συνεπείς στη λαθροχειρία της ιστορίας επιχειρούν να την ξαναγράψουν. Το 2015, όμως, δεν ήταν απλώς αναστάτωση και «κλειστές τράπεζες». Ήταν, επίσης, -και κυρίως- η χρονιά που η ελληνική κοινωνία είπε με τον πιο εμφατικό τρόπο ότι δεν πάει άλλο με τα Μνημόνια και ότι πρέπει να σταματήσει η κοινωνική καταστροφή.

Και οι άνθρωποι που διαμαρτυρήθηκαν σε όλη την περίοδο από το 2010 έως και το 2015 δεν ήταν απλώς «αγανακτισμένοι». Εξεγέρθηκαν γιατί η χώρα υφίστατο μια κοινωνική καταστροφή, κατακτήσεις δεκαετιών αναιρούνταν, οικογένειες έχαναν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Η επιλογή τους να αναζητήσουν την πολιτική αλλαγή τότε, όπως και η επιλογή τους να ψηφίσουν «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα δεν ήταν θυμική, αλλά βαθιά ορθολογική.

Και αυτό ακριβώς κάποιοι εξακολουθούν να μην -ή να προσποιούνται πως δεν- το καταλαβαίνουν και να το λοιδορούν, τότε κατέβαλαν και κάθε προσπάθεια να το υπονομεύσουν. Αποδεικνύοντας ότι δεν μπορούσαν – και εξακολουθούν να μην μπορούν – να καταλάβουν την κοινωνία, ή να σεβαστούν την αγωνία της. Προφανώς γιατί δεν τη μοιράζονται, εξ ου και το γεγονός ότι χρόνια τώρα εξακολουθούν, ως άλλες Μαρίες Αντουανέτες, να αναρωτιούνται: «μα γιατί δεν τρώνε παντεσπάνι;».

Αντίστοιχα, ούτε και τώρα κατανοούν πώς αντιδρά η κοινωνία. Βγήκε πρόσφατα μια δημοσκόπηση που ανέφερε ότι το 50,7% των ψηφοφόρων θέλουν πολιτική σταθερότητα, ενώ το 34,9% θα ψηφίσει για να εκφράσει τη διαμαρτυρία.

Κάποιοι έσπευσαν να δώσουν αμέσως ερμηνεία: το 50,7% δεν θέλει να ξαναζήσει το 2015, και το 34,9% είναι κολλημένο στη διαμαρτυρία. Για να συμπληρώσουν ότι το 50,7% κατά βάση θέλει να μείνουν τα πράγματα ως έχουν. Δηλαδή, να συνεχίσει να κυβερνά η Νέα Δημοκρατία και ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Βεβαίως για να φτάσουν σε αυτό το συμπέρασμα κάνουν ουκ ολίγα λογικά άλματα. Καταρχάς, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν πηγαίνουν στις εκλογές για να διαμαρτυρηθούν, να τιμωρήσουν ή να διατυπώσουν την άποψή τους. Οι άνθρωποι πηγαίνουν στις εκλογές για να ψηφίσουν την κυβέρνηση που θέλουν να διαχειρίζεται τις τύχες της χώρας. Κατά συνέπεια φτάνουν στην κάλπη για να επιλέξουν κυβέρνηση και σταθερότητα.

Στην πραγματικότητα το πολύ υψηλό ποσοστό ανθρώπων που δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν για να διαμαρτυρηθούν δεν αποτυπώνει τους «κολλημένους» με το 2015, αλλά όλες και όλους εκείνους που έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στη δυνατότητα του πολιτικού συστήματος να προσφέρει πραγματικές επιλογές.

Αυτό σημαίνει ότι μεγάλο ποσοστό όσων δηλώνουν ότι θέλουν πολιτική σταθερότητα δεν εννοούν να συνεχίσει να ασκεί τη διακυβέρνηση η κυβέρνηση της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη, όπως επίσης και ότι πολλοί από αυτούς που θέλουν να διαμαρτυρηθούν θα υποστήριζαν μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης εάν τους έπειθε.

Κατά συνέπεια καλό είναι να σταματήσουμε να συζητάμε με όρους «τραύματος». Ούτε η ελληνική κοινωνία διαχωρίζεται στους ορθολογικούς και τους «κολλημένους».

Για ανθρώπους που ζουν σε αυτή τη χώρα μιλάμε, μοιράζονται τα ίδια προβλήματα, έχουν τις ίδιες αγωνίες, αντιμετωπίζουν τα ίδια αδιέξοδα.

Ναι, κάποιοι θέλουν να συνεχίσει να κυβερνά η Νέα Δημοκρατία. Άλλωστε, είναι μια μεγάλη και ιστορική παράταξη. Και κάποια κοινωνικά στρώματα ευνοήθηκαν από την πολιτική της. Όμως, κάποιοι άλλοι και πλέον πολύ περισσότεροι θέλουν τα πράγματα να αλλάξουν. Όχι γιατί θέλουν να εκφράσουν τη διαμαρτυρία τους, αλλά γιατί θέλουν μια κανονική «κανονικότητα», που να χαρακτηρίζεται από μικρότερη ανασφάλεια, περισσότερη δικαιοσύνη και μεγαλύτερη ελπίδα για το μέλλον. Και εάν τους δοθεί μια πειστική εναλλακτική θα την υπερψηφίσουν και θα την υποστηρίξουν. Σε τελική ανάλυση, αυτό ακριβώς είναι η δημοκρατία: η δυνατότητα των πολιτών να επιλέγουν.

Γι’ αυτό λοιπόν ας αφήσουμε στην άκρη την καραμέλα του «τραύματος» ή τα φληναφήματα για όσους είναι «κολλημένοι» με τη διαμαρτυρία και ας δούμε τα πράγματα ως έχουν: η ελληνική κοινωνία δεν επιθυμεί άλλο να την κυβερνά ο Κυριάκος Μητσοτάκης και αναζητά μια πειστική εναλλακτική, που να υπόσχεται πραγματική σταθερότητα. Και όσο νωρίτερα τη βρει τόσο το καλύτερο.