Για έναν στρατηγό του IDF, η τρομοκρατία των εποίκων αποτελεί λεκέ στην θεσμική εβραϊκή βία

Στο θέμα της εβραϊκής τρομοκρατίας εναντίον των Παλαιστινίων και του ελέγχου της από το κράτος, αναφέρεται άρθρο του Ζβι Μπάρελ, στην ισραηλινή εφημερίδα Haaretz, που αναλύει την αντιμετώπιση των εγκλημάτων του εθνικισμού, από τους στρατηγούς του IDF.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η Haaretz:

Ο υποστράτηγος Άβι Μπλουθ, επικεφαλής της Κεντρικής Διοίκησης των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων, έχει πρόσφατα αναδειχθεί σε πολύτιμη πηγή βιβλιογραφίας για την κατανόηση της νοοτροπίας των Εβραίων εποίκων. Οι παρατηρήσεις του, που διατυπώθηκαν στο πλαίσιο μιας κλειστής συζήτησης, καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, από την κοινωνιολογία των πετροβολητών και τις βασικές αρχές ελέγχου ενός πληθυσμού υπό κατοχή έως μια βαθιά και πρωτότυπη ανάλυση της ισραηλινής κοινωνίας.

Η ανατριχιαστική αγιοποίηση της σύγκρουσης με τους Παλαιστίνιους

Η φιλοσοφία του Μπλουθ δεν αφήνει καμία ερώτηση αναπάντητη. Αλλά πέρα από το ανατριχιαστικό περιεχόμενό της, που αγιοποιεί τη διαρκή βίαιη σύγκρουση με τους Παλαιστινίους, είναι ακόμη πιο σημαντικό να εκτιμήσουμε πλήρως το κύρος του στοχαστή.

Αποφεύγοντας την ασάφεια, ο Μπλουθ περιέγραψε τις δολοφονικές δραστηριότητες των εβραϊκών συμμοριών στη Δυτική Όχθη ως «ισραηλινή τρομοκρατία» – τίποτα λιγότερο: «Πρέπει να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους: Όταν σπίτια πυρπολούνται με τους κατοίκους τους μέσα, πρόκειται για ισραηλινή τρομοκρατία, ακόμα κι αν δεν υπάρχει οργάνωση πίσω από αυτό».

«Τρομοκρατία» τα εγκλήματα των Εβραίων ταραξιών

Υποτίθεται ότι χρειάζεται μεγάλο θάρρος για έναν αξιωματικό του κύρους του Μπλουθ να αποκαλέσει «τρομοκρατία» τα εγκλήματα που διαπράττονται από εκατοντάδες Εβραίους ταραξίες. Άλλωστε, ποιος καλύτερος τρόπος να έρθει σε σύγκρουση με τον υπουργό Άμυνας, τον επικεφαλής της Σιν Μπετ, τον πρωθυπουργό και το υπόλοιπο υπουργικό συμβούλιο, οι οποίοι είναι όλοι αποφασισμένοι να αφαιρέσουν αυτόν τον όρο από το λεξιλόγιο; Ένας «συνηθισμένος» υπάκουος αξιωματικός, υποταγμένος στις οδηγίες της κυβέρνησης και των ηγετών της, θα έπρεπε να παραιτηθεί πριν τολμήσει να αμφισβητήσει το τείχος που χωρίζει τη νόμιμη τρομοκρατία, η οποία είναι αποκλειστικά εβραϊκή, από την παράνομη τρομοκρατίαη οποία είναι εξ ολοκλήρου αραβική.

Η βία και ο έλεγχος της από το κράτος

Ο συνάδελφός μου Γιαγκίλ Λεβί αυτή την εβδομάδα αποκάλυψε το μπλόφα του Μπλουθ όταν έγραψε (στην εφημερίδα Haaretz στα εβραϊκά): «Το πρόβλημα [για τον Μπλουθ] δεν είναι η εβραϊκή βία αυτή καθεαυτή, αλλά το γεγονός ότι δεν ελέγχεται από το κράτος. Επομένως, υπονομεύει τη νομιμότητα της θεσμικής βίας». Η διαφορά μεταξύ της «νόμιμης», θεσμικής εβραϊκής βίας, την οποία ο ίδιος ο Μπλουθ αναγνωρίζει ότι επιδιώκει χωρίς δισταγμό, και της εγκληματικής βαρβαρότητας που «λεκιάζει» τη «νόμιμη» αδελφή της, δεν είναι παρά μια φαντασίωση. Εξάλλου, ο IDF είναι πλήρης εταίρος και στα δύο και το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο.

Αλλά τα λόγια του Μπλουθ υπερβαίνουν το πρακτικό ζήτημα του πώς προσπαθεί να νομιμοποιήσει την εβραϊκή βία. Η πραγματικά σημαντική και επικίνδυνη καινοτομία είναι η προσπάθειά του να ελέγξει τη γλώσσα που καθορίζει τι είναι και τι δεν είναι νόμιμο. Μπορούμε μόνο να φανταστούμε την οργή που θα προκαλούσε αν ένας στρατηγός ή άλλος ανώτερος αξιωματικός χρησιμοποιούσε την εκρηκτική φράση «εβραϊκή τρομοκρατία».

Το εθνικιστικό έγκλημα

Δεν χρειάζεται να φανταστούμε ποια θα ήταν η αντίδραση, αρκεί να θυμηθούμε το μπαράζ προσβολών που δέχτηκε ο υποστράτηγος Γεχούντα Φοξ, ο προκάτοχος του Μπλουθ ως επικεφαλής της Κεντρικής Διοίκησης, αφού τόλμησε να πει στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του το καλοκαίρι του 2024 ότι «δυστυχώς, τους τελευταίους μήνες, το εθνικιστικό έγκλημα σήκωσε κεφάλι υπό την αιγίδα του πολέμου και της επιθυμίας για εκδίκηση, και σπέρνει καταστροφή και φόβο μεταξύ των Παλαιστινίων κατοίκων που δεν αποτελούσαν απειλή».

Η εβραϊκή τρομοκρατία

Αν και ο Φοξ φρόντισε να μην πει τα πράγματα με το όνομά τους και να μην περιγράψει τη βία ως «εβραϊκή τρομοκρατία», αυτό απαιτούσε ακόμα μεγάλο θάρρος εκ μέρους του. Η θέση του Μπλουθ είναι διαφορετική, επειδή δεν είναι μόνο αξιωματικός, αλλά και έποικος. Μια συγχώνευση δύο ουσιαστικών ιδιοτήτων που του δίνουν το καθεστώς μιας παράλληλης κυβέρνησης, η οποία του επιτρέπει να επικρίνει τόσο τον υπουργό Άμυνας (ο οποίος «δεν εκδίδει πλέον διοικητικές κρατήσεις, αλλά κάνω ό,τι μπορώ επειδή κατανοώ τον κίνδυνο») όσο και το δικαστικό σύστημα («Πιάσαμε πέντε μασκοφόρους [Εβραίους] και τους φέραμε ενώπιον δικαστή. Τι ποινή τους επέβαλε; Τρεις ημέρες κατ’ οίκον περιορισμό, κάτι που είναι αστείο.») και να κρίνει την ισραηλινή κοινωνία («Βλέπουμε τον βίαιο λόγο στην ισραηλινή δημόσια ζωή. Είναι δυσάρεστο να το λέω, αλλά το Ισραήλ έχει αλλάξει και, κατά τη γνώμη μου, ο πληθυσμός είναι πολύ πιο βίαιος»).

Ο Μπλουθ δεν χρειάζεται θάρρος ή τόλμη για να λέει τέτοια πράγματα. Δεν χρειάζεται να κερδίσει τις καρδιές και τα μυαλά ή να πείσει την πολιτική ηγεσία και το κοινό ότι έχει δίκιο. Είναι αυτός που αποφασίζει το λεξιλόγιο των αξιών και τις εφαρμόζει. Είναι η κυβέρνηση που πρέπει να υπακούει.