Ίσως ο Τραμπ δεν είχα καταλάβει τι κρυβόταν πίσω από τον «εύκολο» πόλεμο που υποσχέθηκε ο Νετανιάχου στο Ιράν

Όταν ο Μπενιαμίν Νετανιάχου έφτασε στο κλαμπ Μαρ-α-Λάγκο του Ντόναλντ Τραμπ στις 29 Δεκεμβρίου του περασμένου έτους, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός ήρθε με μια έκκληση – και ένα όχι και τόσο διακριτικό κίνητρο.

Μετά από μήνες ανασύστασης των αποθεμάτων πυραύλων αεράμυνας και άλλων πυραύλων, μετά τη σύγκρουση των 12 ημερών του Ιουνίου στην οποία συμμετείχαν οι ΗΠΑ για να βομβαρδίσουν τις πυρηνικές εγκαταστάσεις της Τεχεράνης, το Ισραήλ ήταν έτοιμο να ξαναχτυπήσει, αυτή τη φορά με πιο ουσιαστικούς στόχους.

Σύμφωνα με τον Guardian, στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν οι δύο ηγέτες, ο Τραμπ φάνηκε να επαναλαμβάνει πιστά τα γνωστά επιχειρήματα του Νετανιάχου.

«Τώρα ακούω ότι το Ιράν προσπαθεί να ανασυγκροτηθεί», είπε ο Τραμπ.

«Τότε θα πρέπει να τους κατατροπώσουμε. Θα τους διαλύσουμε. Αλλά ελπίζω ότι αυτό δεν θα συμβεί».

🇺🇸🇮🇱⚡️ President Trump on a pardon for Netanyahu:

How do you not? He’s a wartime Prime Minister, he’s a hero. #Netanyahu #gaza #Trump #MarALago #Israel pic.twitter.com/job10EHIrz

— World Watcher (@World__Watcher_) December 29, 2025

Ταΐζοντας το εγώ του Τραμπ

Ο ισραηλινός ηγέτης, όπως και άλλοι πριν από αυτόν, είχε έρθει οπλισμένος με μια έκκληση στο εγώ του Τραμπ: την απονομή της υψηλότερης τιμητικής διάκρισης της χώρας του, του Βραβείου Ισραήλ, που σπάνια απονέμεται σε μη Ισραηλινούς, για τις «τεράστιες συνεισφορές του στο Ισραήλ και τον εβραϊκό λαό».

Σύμφωνα με το Atlantic, ο Νετανιάχου είχε προτείνει ένα τελικό όφελος: η ήττα του Ιράν θα επέτρεπε στο Ισραήλ να απεξαρτηθεί από την τεράστια εξάρτησή του από την αμερικανική στρατιωτική βοήθεια.

Αυτή η συνάντηση, όπως έχουν πλέον καταστήσει σαφές πολλές μαρτυρίες, ήταν μία από τις πολλές επαφές μεταξύ Νετανιάχου και Τραμπ, καθώς ο πρωθυπουργός του Ισραήλ επιδίωκε να εξασφαλίσει τη συμμετοχή σε μια συνολική σύγκρουση εναντίον της Τεχεράνης με πολύ μεγαλύτερες φιλοδοξίες από τον προηγούμενο γύρο των μαχών.

Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu is currently meeting in Florida with Defense Secretary Pete Hegseth, ahead of talks later this afternoon with President Donald J. Trump at his Mar-a-Lago Resort in Palm Beach. @netanyahu @Israel @PeteHegseth @realDonaldTrump @MarALago pic.twitter.com/jKoxzJgwEl

— The Jewish Voice (@TJVNEWS) December 29, 2025

Ένα εύθραυστο και μη δημοφιλές καθεστώς ήταν ώριμο για ανατροπή, κλονισμένο από εσωτερικές διαμαρτυρίες – με τους Ιρανούς να είναι εξοργισμένοι από τη θανατηφόρα καταστολή αυτών των διαδηλώσεων, σύμφωνα με μια εκτίμηση της Μοσάντ.

Θα ήταν μια ιστορική ευκαιρία που θα απαιτούσε μια σύντομη εκστρατεία. Ένα επιπλέον όφελος που πρόσφερε ο Ισραηλινός ηγέτης, σύμφωνα με ορισμένες μαρτυρίες, θα ήταν ότι ο Τραμπ θα μπορούσε να εκδικηθεί για υποτιθέμενες ιρανικές συνωμοσίες κατά της ζωής του.

Αυτό που είναι σαφές από τα στοιχεία που έχουν προκύψει στη συνέχεια είναι ότι ο Νετανιάχου – ένας αυτοαποκαλούμενος «ειδικός» για το Ιράν – και το ευρύτερο ισραηλινό στρατιωτικό κατεστημένο είχαν επενδύσει πλήρως στην πρότασή τους για έναν «εύκολο πόλεμο».

Ένας πόλεμος που θα κρατούσε μόνο λίγες ημέρες

Στις 28 Φεβρουαρίου, την πρώτη ημέρα του πολέμου, ανώνυμοι ισραηλινοί αξιωματούχοι ενημέρωσαν την εφημερίδα Haaretz ότι η ιρανική απειλή θα εξασθενούσε σε λίγες ημέρες, καθώς οι τελευταίοι εκτοξευτές πυραύλων του Ιράν είχαν εξουδετερωθεί.

Ένα άλλο άρθρο στην ίδια εφημερίδα ανέφερε ότι οι στρατιωτικοί σχεδιαστές του Ισραήλ είχαν αποθηκεύσει αντιαεροπορικά πυραύλους για έναν πόλεμο που υποθέτουν ότι θα διαρκέσει το πολύ τρεις εβδομάδες.

Αν θεωρηθεί ως μια μεμονωμένη σύγκρουση, ανήκει εξίσου στις ΗΠΑ όσο και στο Ισραήλ, αλλά αποτελεί μέρος του πολέμου του Ισραήλ· το τελευταίο μέτωπο στην κατάσταση μόνιμης σύγκρουσης του Νετανιάχου που μαίνεται από την επίθεση της Χάμας εναντίον του Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου 2023.

Άνθρωποι κρατούν πλακάτ με τις εικόνες του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και του Πρωθυπουργού του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου κατά τη διάρκεια διαδήλωσης κατά των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην πλατεία Βαλιάσρ, στην Τεχεράνη του Ιράν, στις 17 Μαρτίου 2026. REUTERS/Alaa Al Marjani

Οι αιματηρές εκστρατείες του Νετανιάχου στις γείτονες χώρες

Η επίθεση αυτή άλλαξε τους στρατηγικούς υπολογισμούς της χώρας.

Και στις διευρυνόμενες περιφερειακές συγκρούσεις που ακολούθησαν στη Γάζα, στο Λίβανο και τώρα στο Ιράν, με τους Χούθι στο Υεμένη και στο εσωτερικό της Συρίας, έχει αναδυθεί ένα κοινό μοτίβο: ο Νετανιάχου έχει υποσχεθεί και έχει διακηρύξει νίκες, των οποίων η πραγματικότητα είναι πάντα πιο εφήμερη και υπερφίαλη.

Στη Γάζα, παρά μια φρικτή εκστρατεία θανάτου και καταστροφής, μια αποδυναμωμένη Χαμάς εξακολουθεί να επιμένει ανάμεσα στα ερείπια.

Στον Λίβανο, όπου η Χεζμπολάχ κηρύχθηκε ηττημένη, η οργάνωση διατηρεί την ικανότητά της να εκτοξεύει ρουκέτες πέρα από τα σύνορα, με το Ισραήλ να βυθίζεται για άλλη μια φορά στην ίδια πολιτική κατοχής του νότιου Λιβάνου που απέτυχε στο παρελθόν – και οδήγησε στην εμφάνιση της Χεζμπολάχ εξ αρχής.

Απατηλές υποσχέσεις για την πτώση του Ιράν

Στο Ιράν, παρά τη δολοφονία του ανώτατου ηγέτη Αλί Χαμενεΐ και άλλων ανώτερων αξιωματούχων, η στρατηγική «αποκεφαλισμού» δεν οδήγησε στις υποσχέσεις του Νετανιάχου για γρήγορη αλλαγή καθεστώτος.

Αντίθετα, τουλάχιστον προς το παρόν, οδήγησε στην εμφανή εδραίωση του καθεστώτος γύρω από το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης.

Ακόμη και αν η ακριβής δυναμική της επιρροής και της πειθούς παραμένει ασαφής, είναι σαφές ότι ακόμη και μεταξύ των ανώτερων αξιωματούχων της κυβέρνησης Τραμπ, υπάρχει η αντίληψη ότι ο Νετανιάχου υποσχέθηκε περισσότερα από όσα μπορούσε να εκπληρώσει.

Το Axios, επικαλούμενο μια αμερικανική πηγή, ανέφερε την περασμένη εβδομάδα: «Πριν από τον πόλεμο, ο Μπίμπι πραγματικά το πούλησε στον πρόεδρο ως κάτι εύκολο, παρουσιάζοντας την αλλαγή καθεστώτος ως πολύ πιο πιθανή από ό,τι ήταν».

Άλλοι είναι πιο επιφυλακτικοί.

Ο Τραμπ, έγραψαν ο Ντάνιελ Κ. Κέρτζερ, πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στο Ισραήλ, και ο Άαρον Ντέιβιντ Μίλερ σε μια ανάρτηση για το Carnegie Endowment for Peace, ήταν «ένας πρόθυμος και πλήρης εταίρος».

«Ήταν έτοιμος να αναλάβει κινδύνους και παρασύρθηκε από μια αυτοδημιούργητη αύρα στρατιωτικής δύναμης και ανίκητου, αφού είχε ανατρέψει τον πρόεδρο Νικολά Μαδούρο στη Βενεζουέλα.» Παραδέχονται ότι «ο Νετανιάχουίσως να καθόρισε το χρονοδιάγραμμα της σύγκρουσης», αλλά ο Τραμπ «πιθανότατα βρισκόταν ήδη σε πορεία προς τον πόλεμο».

Καθώς οι ημέρες γίνονται μήνες και οι συνέπειες τις σύγκρουσης εξαπλώνονται

Καθώς ο πόλεμος εισέρχεται στον δεύτερο μήνα του, χωρίς τέλος στον ορίζοντα και με την παγκόσμια οικονομία να ταλαντεύεται από το κλείσιμο του στενού του Ορμούζ, οι επιζήμιες συνέπειες της υπόσχεσης του Νετανιάχου για έναν «εύκολο» πόλεμο εξαπλώνονται πολύ πέρα από την άμεση περιοχή.

Από αυτή την άποψη, η αντίληψη για τον ρόλο του Νετανιάχου έχει την ίδια σημασία με την πρόθυμη συμμετοχή του ίδιου του Τραμπ.

Όπως έγραψαν οι εμπειρογνώμονες σε θέματα ασφάλειας Ρίτσαρντ Κ. Μπετς και Στίβεν Μπιντλ στο Foreign Affairs την περασμένη εβδομάδα:

«Μόλις στις πρώτες εβδομάδες του, ο πόλεμος έχει κοστίσει πολλά δισεκατομμύρια δολάρια σε άμεσες δαπάνες, έχει μειώσει τη στήριξη προς την Ουκρανία, έχει ασκήσει επικίνδυνη πίεση στα αποθέματα των πιο προηγμένων αμερικανικών όπλων και έχει συγκλονίσει την παγκόσμια οικονομία».

Η σύγκρουση έχει επίσης υπονομεύσει το ΝΑΤΟ, ενώ ενδεχομένως ενθαρρύνει την Κίνα, τη Ρωσία και τη Βόρεια Κορέα.

Και ενώ ο Νετανιάχου καυχιέται με βιβλικές αναφορές ότι θα χτυπήσει το Ιράν με «10 πληγές», δεν έχει διαφύγει της προσοχής ορισμένων ότι οι ιρανικοί πύραυλοι και εκείνοι της Χεζμπολάχ που εξακολουθούν να προσγειώνονται στο Ισραήλ σημαίνουν ότι το Πάσχα θα περάσει με το ένα μάτι στραμμένο στο καταφύγιο.

Ένα κορίτσι κοιτάζει έξω από ένα παράθυρο καθώς υψώνεται καπνός μετά από ισραηλινή αεροπορική επιδρομή στα νότια προάστια της Βηρυτού, εν μέσω της κλιμάκωσης των εχθροπραξιών μεταξύ του Ισραήλ και της Χεζμπολάχ, ενώ συνεχίζεται η σύγκρουση των ΗΠΑ και του Ισραήλ με το Ιράν, όπως φαίνεται από τη Μπαμπντά του Λιβάνου, στις 5 Απριλίου 2026.

Μία επιχείρηση χωρίς διεθνή υποστήριξη

Για τον Νετανιάχου και το Ισραήλ, είναι πιθανό να υπάρξουν μακροπρόθεσμες συνέπειες σε επίπεδο διπλωματίας και κοινής γνώμης, οι οποίες έρχονται να προστεθούν στον γενοκτονικό πόλεμο στη Γάζα, ο οποίος συνεχίζεται παρά την υποτιθέμενη εκεχειρία.

Ήδη αντιμετωπιζόμενοι με επιφύλαξη, αν όχι με απόλυτη δυσπιστία, σε πολλές ξένες πρωτεύουσες, ο Νετανιάχου και ο πόλεμός του απειλούν την αποκλιμάκωση των εντάσεων του Ισραήλ με τα κράτη του Κόλπου, όπως αυτή διαμορφώθηκε μέσω των Συμφωνιών του Αβραάμ με τη μεσολάβηση του Τραμπ.

«Ορισμένα αραβικά κράτη ενδέχεται να κατηγορήσουν το Ισραήλ ότι τα έσπρωξε σε έναν πόλεμο που δεν επέλεξαν», δήλωσε ο Ραφαέλ Κοέν, διευθυντής του προγράμματος στρατηγικής και δόγματος στο think tank Rand.

Υπογράμμισε ότι, ενώ το γεωπολιτικό τοπίο της Μέσης Ανατολής ενδέχεται να αλλάξει όπως υποσχέθηκαν ο Τραμπ και ο Νετανιάχου, «τουλάχιστον όσον αφορά το ποια κράτη βρίσκονται στο πλευρό του Ισραήλ – [αυτό] ενδέχεται να είναι πολύ διαφορετικό μόλις ηρεμήσουν τα πράγματα».

Εκτός του Κόλπου, ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν εξέφρασε την περασμένη εβδομάδα την άποψη ότι οι αμερικανικές και ισραηλινές επιθέσεις κατά του Ιράν δεν θα προσφέρουν μια βιώσιμη λύση στο φερόμενο πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης.

«Μια στοχευμένη στρατιωτική δράση, ακόμη και για λίγες εβδομάδες, δεν θα μας επιτρέψει να επιλύσουμε το πυρηνικό ζήτημα μακροπρόθεσμα», δήλωσε ο Μακρόν στη Νότια Κορέα, καθώς χαρακτήρισε μια στρατιωτική επιχείρηση για το άνοιγμα του στενού του Ορμούζ ως «μη ρεαλιστική».

«Εάν δεν υπάρχει πλαίσιο για διπλωματικές και τεχνικές διαπραγματεύσεις, η κατάσταση μπορεί να επιδεινωθεί ξανά σε λίγους μήνες ή λίγα χρόνια», πρόσθεσε.

Ένας διαδηλωτής φοράει μάσκα που απεικονίζει τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, κρατώντας μια μαριονέτα μωρού με μάσκα που απεικονίζει τον Πρωθυπουργό του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου, κατά τη διάρκεια αντιπολεμικής διαδήλωσης που ζητούσε το τέλος της σύγκρουσης μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ με το Ιράν, στο Τελ Αβίβ του Ισραήλ, στις 4 Απριλίου 2026. REUTERS

Και εσωτερικές κρίσεις

Πιο δύσκολο να ποσοτικοποιηθεί άμεσα είναι το αντίκτυπο που μπορεί να έχει η ραγδαία μείωση της υποστήριξης προς το Ισραήλ στην εσωτερική πολιτική σε όλο τον κόσμο, ένα φαινόμενο που είναι ήδη εμφανές στην ευρεία αντίθεση προς τις τακτικές καμένης γης της δεξιάς-ακροδεξιάς κυβέρνησης του Ισραήλ στη Γάζα και τώρα στο Λίβανο.

Στις ΗΠΑ, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η υποστήριξη προς το Ισραήλ έχει μειωθεί σε όλο το πολιτικό φάσμα, πιο εμφανώς μεταξύ των Δημοκρατικών και των νέων ψηφοφόρων.

Μια έρευνα της Gallup που δημοσιεύθηκε την ημέρα πριν από την αμερικανο-ισραηλινή επίθεση στο Ιράν έδειξε ότι οι Αμερικανοί συμπαθούν περισσότερο τους Παλαιστινίους από τους Ισραηλινούς για πρώτη φορά από τότε που η Gallup άρχισε να μετράει αυτό το ζήτημα το 2001.

Από τότε, η πτωτική τάση έχει μόνο συνεχιστεί, ακόμη και μεταξύ των Εβραίων ψηφοφόρων των ΗΠΑ. Μια έρευνα που ανατέθηκε από την J Street διαπίστωσε ότι το 60% των Εβραίων ψηφοφόρων αντιτάχθηκε στη στρατιωτική δράση εναντίον του Ιράν και το 58% πίστευε ότι αποδυνάμωσε τις ΗΠΑ. Το ένα τρίτο δήλωσε ότι πίστευε ότι ο πόλεμος θα αποδυνάμωνε την ασφάλεια του Ισραήλ.

Ο Ραμ Εμανουέλ, επικεφαλής του προσωπικού του Μπαράκ Ομπάμα από το 2009 έως το 2010 και πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Ιαπωνία, δήλωσε στο Semafor ότι στο μέλλον αυτό μπορεί να σημαίνει το τέλος της μοναδικής θέσης του Ισραήλ ως δικαιούχου της αμερικανικής στρατιωτικής βοήθειας.

«Θα υφίστανται τους ίδιους περιορισμούς όπως κάθε άλλη χώρα που αγοράζει όπλα από εμάς. Θα είναι μια χώρα ανάμεσα σε άλλες χώρες… Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει και δεν θα καταφέρετε να πείσετε τους φορολογούμενους των ΗΠΑ να πληρώσουν το λογαριασμό για εσάς».