Workmonitor 2026: Δεύτερη δουλειά για να βγει ο μήνας ψάχνει ο ένας στους δύο Έλληνες εργαζόμενους

Η οικονομική πίεση και η ολοένα και μεγαλύτερη ενσωμάτωση της τεχνητής νοημοσύνης είναι οι δύο κυρίαρχες τάσεις που θα σφραγίσουν το εργασιακό τοπίο το επόμενο διάστημα, σύμφωνα με τη νέα διεθνή έρευνα Workmonitor 2026, της  Randstad.

Η πολυεθνική εταιρία υπηρεσιών ανθρώπινου δυναμικού δραστηριοποιείται σε 39 χώρες, ανάμεσά τους και στην Ελλάδα και θεωρείται από τις κορυφαίες του είδους της.

H Randstad διεξάγει συστηματικά έρευνες για την αγορά εργασίας, τους μισθούς, τις επιχειρήσεις, με πλέον αντιπροσωπευτική την ετήσια έκθεση Workmonitor, που λειτουργεί ως ακτινογραφία των διεθνών εξελίξεων στα εργασιακά.

Τα ευρήματα του 23ου Workmonitor  βασίζονται σε συνεντεύξεις με περισσότερα από 27.000 άτομα και 1.225 εργοδότες, σε 35 αγορές και πληροφορίες από περισσότερες από τρία εκατομμύρια αγγελίες εργασίας σε όλο τον κόσμο. Η φράση κλειδί για φέτος είναι «Η Μεγάλη Προσαρμογή του Εργασιακού Δυναμικού», με βασικό ζητούμενο «τη γεφύρωση του κενού εμπιστοσύνης», μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων.

Αισιόδοξοι εργοδότες, απαισιόδοξοι εργαζόμενοι

Από τις απαντήσεις των συμμετεχόντων προκύπτει μια μεγάλη αντίφαση. Από τη μία πλευρά, τα διευθυντικά στελέχη εμφανίζονται σε συντριπτικό ποσοστό (95%) αισιόδοξα για την ανάπτυξη της επιχείρησής τους. Από την άλλη,  οι εργαζόμενοι είναι διχασμένοι. Μόλις το 51% περιμένουν κάτι καλύτερο τους επόμενους μήνες, γεγονός που σύμφωνα με τους συντάκτες της έρευνας βάζει την ανάπτυξη σε κίνδυνο. «Χωρίς ένα εργασιακό δυναμικό που να είναι εναρμονισμένο (σ.σ. με τις προσδοκίες των αφεντικών), παραγωγικό και έτοιμο να υιοθετήσει με ταχύ ρυθμό την τεχνητή νοημοσύνη, η επιχειρηματική αισιοδοξία, δεν θα μεταφραστεί σε πράξη το 2026», σημειώνεται χαρακτηριστικά.

To Workmonitor για την Ελλάδα

Οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα είναι λιγότερο αισιόδοξοι από τους ομολόγους τους σε παγκόσμιο επίπεδο σε ό,τι αφορά τις προοπτικές ανάπτυξης της εταιρείας στην οποία δουλεύουν. Έχουν όμως μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στις ικανότητές τους να χρησιμοποιούν την τελευταία τεχνολογία. Επίσης, έχουν χαμηλότερα επίπεδα εμπιστοσύνης στους διευθυντές και στους συναδέλφους τους, αλλά είναι σχετικά πιο πρόθυμοι να εγκαταλείψουν θέσεις εργασίας που δεν ταιριάζουν με τις προσωπικές τους ανάγκες και προτεραιότητες.

Ο ένας στους δύο ψάχνει ή έχει δεύτερη δουλειά

Στην Ελλάδα το χάσμα αντιλήψεων και προσδοκιών μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών είναι αγεφύρωτο. Τα διευθυντικά στελέχη των ελληνικών επιχειρήσεων, εμφανίζονται αισιόδοξα  για την ανάπτυξη της εταιρείας τους σε ποσοστό 100%. Μόλις το 38% των Ελλήνων εργαζομένων μοιράζεται την ίδια άποψη.

Πάνω από ένας στους δύο εργαζόμενους ή/και αναζητούντες εργασία (51%), δηλώνει ότι έχει αναλάβει ή σκοπεύει να αναλάβει μια δεύτερη δουλειά, έναντι 40% του παγκόσμιου μέσου όρου. Η αναζήτηση συμπληρωματικού εισοδήματος προφανώς συνδέεται με το χαμηλό επίπεδο των μισθών, που δεν καλύπτει το αυξημένο κόστος ζωής.

Ποιος θα κερδίσει από την τεχνητή νοημοσύνη;

Στην Ελλάδα το 57% των εργαζομένων πιστεύει ότι η τεχνητή νοημοσύνη συμβάλλει στη βελτίωση της παραγωγικότητάς τους, έναντι 62% παγκοσμίως. Το ίδιο πιστεύει και το 60% των Ελλήνων εργοδοτών, έναντι 54% του παγκόσμιου μέσου όρου.

Το 75% των εργαζομένων στη χώρα μας αισθάνεται σίγουρο ότι μπορεί να χρησιμοποιήσει την τελευταία τεχνολογία, ποσοστό που μας κατατάσσει στις υψηλότερες θέσεις παγκοσμίως (μέσος όρος 69%). Το παραπάνω εύρημα δημιουργεί προβληματισμό, καθώς στις επίσημες έρευνες  οι Έλληνες εργαζόμενοι εμφανίζονται να έχουν χαμηλότερα ποσοστά ψηφιακού εγγραματισμού –  δεξιοτήτων  από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Οι απόψεις των εργαζομένων για το ποιος θα ωφεληθεί από την τεχνητή νοημοσύνη είναι μοιρασμένες.  Στην Ελλάδα το 50% θεωρεί ότι η υιοθέτηση της τεχνητής νοημοσύνης στον χώρο εργασίας θα ωφελήσει κυρίως τις εταιρείες και όχι τους ίδιους, έναντι 47% παγκοσμίως.

Έλλειμμα εμπιστοσύνης

Στην Ελλάδα το 63% των εργαζομένων δηλώνει ότι εμπιστεύεται την ηγεσία της εταιρείας του, έναντι 72% του παγκόσμιου μέσου όρου. Η εμπιστοσύνη μεταξύ συναδέλφων είναι επίσης πιο χαμηλή, στο 69% έναντι 76% παγκοσμίως.  Σχετικά μεγαλύτερη είναι και η απόσταση μεταξύ εργαζομένων και προϊσταμένων, με το 65% να δηλώνει ότι έχει στενή σχέση μαζί τους, έναντι 72% του μέσου όρου.

Σχεδόν εννιά στους δέκα εργοδότες στην Ελλάδα (88%) θεωρούν ότι η εξ αποστάσεως ή υβριδική εργασία έχει κάνει τη συνεργασία πιο δύσκολη – ποσοστό επίσης υψηλότερο του μέσου όρου παγκοσμίως (81%).

Το σύνολο των Ελλήνων εργοδοτών θεωρούν ότι η συνεργασία μεταξύ εργαζομένων διαφορετικών γενεών είναι μοχλός αύξησης της παραγωγικότητας, και το 98% θα επιθυμούσε τα διοικητικά στελέχη της επιχείρησης να επενδύσουν περισσότερο χρόνο στη βελτίωση της ομαδικής συνεργασίας (έναντι 90% διεθνώς).

Το τέλος της μόνιμης και σταθερής δουλειάς

Στην Ελλάδα το 39% των εργαζομένων δηλώνει ότι θέλει να ακολουθήσει μια παραδοσιακή, γραμμική καριέρα,  αυτό που παλιότερα λέγαμε «σίγουρη δουλειά», με μόνιμη και σταθερή εργασία και επαγγελματική εξέλιξη.

Πάνω από ένας στους τρεις (34%), δηλώνει ότι θέλει να έχει μια ποικιλόμορφη καριέρα, αλλάζοντας τομείς και θέσεις εργασίας καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του (παγκοσμίως: 38%).

Πρώτα δουλεύουμε και μετά ζούμε

Στην Ελλάδα το ύψος του μισθού παραμένει το βασικότερο κίνητρο για να επιλέξει κάποιος μια δουλειά, σε ποσοστό 81%,  ακριβώς στα ίδια επίπεδα με τον παγκόσμιο μέσο όρο.

Για το 44% των εργαζομένων ο κύριος λόγος για να παραμείνουν στην τρέχουσα θέση τους είναι η ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής, ξεπερνώντας την εργασιακή ασφάλεια και τον μισθό (27% και 23% αντίστοιχα).

Το 41% εξακολουθεί να δηλώνει ότι παραιτήθηκε από θέσεις εργασίας επειδή δεν ταίριαζαν με την προσωπική τους ζωή (παγκοσμίως: 39%).

Το 27% παραιτήθηκε επειδή δεν του δόθηκε αρκετή ανεξαρτησία για να εργαστεί με τους δικούς του όρους (παγκοσμίως: 25%)

Το 37% των εργαζομένων δεν θα εξέταζε το ενδεχόμενο να δεχτεί μια νέα θέση εργασίας αν δεν υπήρχε ευελιξία ως προς τον τόπο εργασίας και το 38% δεν θα δεχόταν μια θέση χωρίς ευελιξία ως προς τις ώρες εργασίας, σε σύγκριση με το 43% παγκοσμίως.