«Έχω ακούσει αυτό το περί επιστροφής. Κάποιος επιστρέφει όταν από κάπου φεύγει, εγώ δεν έχω φύγει από κάπου. Δύο χρόνια που δεν έχω παίξει στο θέατρο, τον πρώτο χρόνο ήταν η καραντίνα που δεν έπαιζε κανείς και τον δεύτερο χρόνο ήταν η ταινία μου. Ολοκληρώθηκε η ταινία και αποφάσισα να κάνω αυτό το οποίο θα έκανα πριν μας κλείσουν τα θέατρα».
Μιλώντας για το θέατρο, ο Γιώργος Κιμούλης είπε χαρακτηριστικά: «Η συλλογικότητα είναι ίσως το πιο αναγκαίο σε αυτή τη δουλειά. Η συλλογικότητα όμως είναι δύσκολο να επιτευχθεί, ιδίως στη σημερινή εποχή που ο άνθρωπος πιστεύει ότι συλλογικό σχεδόν κονιορτοποιεί το ατομικό του. Έχει πιστεί ο σύγχρονος άνθρωπος ότι η συλλογικότητα να διαλύσει την προσωπικότητά του, την αυτονομία του. Λάθος και ελπίζω οι καινούριες γενιές να το καταλάβουν αυτό και να ανατρέψουν αυτή τη νοοτροπία».
Η μουσική παράσταση «ASTORIA» μάς μεταφέρει στη Νέα Υόρκη του Μεσοπολέμου, εκεί όπου μια μικρή Ελλάδα γεννιέται μέσα σε ένα καφενείο στην καρδιά της Αστόριας και το τραγούδι γίνεται φωνή, παρηγοριά και αντίσταση.