Άγγελος Αντωνόπουλος: Το συγκινητικό αντίο της Finos Film – «Σήμερα μεγαλώνει ο θίασος του παραδείσου»

Το δικό της, συγκινητικό αντίο στον σπουδαίο ηθοποιό, δάσκαλο, σκηνοθέτη και συγγραφέα Άγγελο Αντωνόπουλο ανάρτησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η Finos Film.

O αποχαιρετισμός στον Άγγελο Αντωνόπουλο συνοδεύεται από ένα βίντεο-αφιέρωμα με τις πιο εμβληματικές κινηματογραφικές του στιγμές.

Η Finos Film κάνει μια αναδρομή στο ήθος και την καριέρα του ανθρώπου που ξεκίνησε το ταξίδι του στο σινεμά το 1964 με την ταινία «Ένας Μεγάλος Έρωτας» του Ντίνου Δημόπουλου.

Με συνολικά 17 ταινίες στο ενεργητικό του κάτω από τη στέγη της Finos, ο Άγγελος Αντωνόπουλος ξεδίπλωσε ένα σπάνιο δραματικό ταλέντο που έγραψε το δικό του κεφάλαιο στις χρυσές σελίδες της ελληνικής κινηματογραφίας.

Η Finos Film συνόδεψε το βίντεο με μια συγκινητική λεζάντα που αποτυπώνει την καθολική εκτίμηση της βιομηχανίας προς το πρόσωπό του:

«Σήμερα μεγαλώνει ο θίασος του παραδείσου, καθώς αποχαιρετούμε τον μοναδικό Άγγελο Αντωνόπουλο, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 94 ετών. Έναν καλλιτέχνη με σπάνιο εκτόπισμα, ευγένεια και πνευματική καλλιέργεια, που άφησε πίσω του σπουδαίες θεατρικές, τηλεοπτικές και κινηματογραφικές ερμηνείες.

View this post on Instagram

A post shared by Finos Film (@finosfilm_official)

Ξεκίνησε την κινηματογραφική του καριέρα το 1964 στην Φίνος Φιλμ, με την ταινία Ένας Μεγάλος Έρωτας του Ντίνου Δημόπουλου. Ακολούθησαν ακόμη 16 ταινίες, μέσα από τις οποίες ξεδίπλωσε το ξεχωριστό δραματικό του ταλέντο, κέρδισε την αγάπη του κοινού και την εκτίμηση των κριτικών, γράφοντας το δικό του κεφάλαιο στις χρυσές σελίδες της ελληνικής κινηματογραφίας.

Ο Άγγελος Αντωνόπουλος ήταν και θα παραμείνει πάντα ‘παιδί’ της Finos Film και θα τον ευγνωμονούμε αιώνια για το ταλέντο του, το ήθος του, τον ακέραιο χαρακτήρα του και την ανθρωπιά του.

Τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους οικείους του. Καλό ταξίδι Άγγελε ❤️»

Η φιλμογραφία του Άγγελου Αντωνόπουλου στη Finos Film

Η διαδρομή του Άγγελου Αντωνόπουλου στη Finos ήταν ένα διαδοχικό πέρασμα από τα μεγαλύτερα κινηματογραφικά είδη της χρυσής εποχής — από το φιλμ νουάρ και το κοινωνικό δράμα, μέχρι το ελληνικό «γουέστερν» και τις επικές πολεμικές παραγωγές.

Το ταξίδι ξεκινά την άνοιξη του 1964 (20 Απριλίου) με την ταινία «Ένας Μεγάλος Έρωτας», για να ακολουθήσει μια καταιγιστική χρονιά γεμάτη εμβληματικούς τίτλους. Μέσα σε λίγους μήνες, ο ηθοποιός εμφανίζεται στο θρυλικό «Το Δόλωμα» (26 Οκτωβρίου), στον σκληρό «Εγωισμό» (23 Νοεμβρίου) και στην κλασική πλέον κωμική ρομαντική σάτιρα «Δεσποινίς Διευθυντής» (7 Δεκεμβρίου).

Το 1966 μπαίνει με το υποψήφιο για Όσκαρ έπος του Βασίλη Γεωργιάδη, «Το Χώμα Βάφτηκε Κόκκινο» (10 Ιανουαρίου), ενώ την ίδια χρονιά ακολουθούν δύο δικαστικά και κοινωνικά δράματα που καθήλωσαν το κοινό: το «Κατηγορώ τους Ανθρώπους» (21 Μαρτίου) και το «Κοινωνία Ώρα Μηδέν» (5 Δεκεμβρίου).

Η καθιερωμένη πλέον στιβαρή παρουσία του συνεχίζεται το 1967 με το πολεμικό δράμα «Κοντσέρτο για Πολυβόλα» (20 Μαρτίου) και το περιπετειώδες «Οι Σφαίρες Δεν Γυρίζουν Πίσω» (9 Οκτωβρίου).

Το 1969 αποδεικνύεται άλλη μια χρονιά-σταθμός, με τον ηθοποιό να συμμετέχει σε τέσσερις εντελώς διαφορετικές παραγωγές: στον ευαίσθητο «Μικρό Δραπέτη» (13 Ιανουαρίου), στο νουάρ «Πεθαίνω Κάθε Ξημέρωμα» (3 Φεβρουαρίου), στο περιπετειώδες θρίλερ «Πανικός» (20 Οκτωβρίου) και στο μελοδραματικό «Η Δασκάλα με τα Ξανθά Μαλλιά» (27 Οκτωβρίου).

Η νέα δεκαετία ανοίγει το 1970 (5 Ιανουαρίου) με το εμβληματικό κοινωνικό μανιφέστο «Ορατότης Μηδέν», ενώ το φθινόπωρο του 1971 τον βρίσκει αρχικά στο ρομαντικό «Σ’ Αγαπώ» (18 Οκτωβρίου) και αμέσως μετά στην ιστορική, υπερπαραγωγή του «Παπαφλέσσα» (25 Οκτωβρίου).

Ο κύκλος των 17 αυτών ταινιών κλείνει τον Φεβρουάριο του 1973 (12 Φεβρουαρίου), με το δραματικό φιλμ «Οι Γενναίοι Πεθαίνουν Δύο Φορές», σφραγίζοντας μια δεκαετία απόλυτης καλλιτεχνικής ακμής.