Η Αθήνα έχει γεμίσει με αφίσες από την παράσταση «Το δικό μας Σινεμά» με την οποία θα επαναλειτουργήσει το αναψυκτήριο «Άλσος» στο Πεδίον του Άρεως. Την ίδια στιγμή η ομάδα «Επιμένουμε Πεδίο του Άρεως», που ασχολείται με τα θέματα του πάρκου, με ανακοίνωσή της προχωρά σε νέες καταγγελίες:

«Στο Πεδίο του Άρεως αποκόπτεται ένας χώρος 4.000 τ.μ. κοινωφελούς χρήσης, για να δημιουργηθεί ένα τεράστιο ιδιωτικό νυχτερινό διασκεδαστήριο αντί για τον απλό υπαίθριο χώρο αναψυκτηρίου για οικογένειες, παιδιά και επισκέπτες, οργανικά συνδεδεμένο με το πάρκο, που για χρόνια διεκδικούσαμε και συνεχίζουμε να διεκδικούμε.

Ο επιχειρηματίας θέτει συνεχώς όρους για μεγαλύτερη εμπορευματοποίηση του πάρκου και η Περιφέρεια συναινεί, ξεδιάντροπα, στην μείωση του ελεύθερου χώρου και του πρασίνου. Ξεκίνησε με παραχώρηση επί πλέον χώρου 500 τ.μ. πάρκου, προχώρησε σε τσιμεντοποίηση 2.000 τ.μ. υπάρχοντος πρασίνου, στην κατασκευή υπερμεγέθους σκηνής ύψους 12 μέτρων, σε ιδιωτική είσοδο στο πάρκο, στην προετοιμασία για κατασκευή στεγάστρου ύψους 4όροφης πολυκατοικίας. Σε λίγο θα έχουμε μέσα στο πάρκο ένα γιγαντιαίο μεταλλικό υπόστεγο βιομηχανικού τύπου, όπως αυτά που υπάρχουν στην περιοχή της Ιεράς Οδού».

Είναι πράγματι άκομψο και υπερβολικά ογκώδες αυτό που στήνεται μέσα στο πάρκο. Και επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά κάτι που δυστυχώς είναι προφανές όπου και αν γυρίσεις τα μάτια σου στην Ελλάδα: Το πράσινο, όπου υπάρχει, δεν ξέρουμε τι να το κάνουμε, δεν ξέρουμε πως να το διαχειριστούμε. Οπότε, ή το αφήνουμε να ρημάξει ή το καταστρέφουμε με τις παρεμβάσεις μας. Στο Πεδίον του ΄Αρεως δυστυχώς έχουν γίνει και εξακολουθούν να γίνονται και τα δύο.

Οι «Επιμένουμε» καλούν σε νέα συνάντηση στην πλατεία μπροστά στο «Άλσος» την Κυριακή 19 Μαΐου στις 11.30 π.μ., ζητώντας από πολίτες, συλλογικότητες και συλλόγους που ενδιαφέρονται για την περιοχή να ενισχύσουν την προσπάθειά τους. Ποτέ άλλοτε από τότε που θυμάμαι τη γειτονιά μου δεν έχω δει να γίνονται τόσες προσπάθειες για το απολύτως αυτονόητο: Για ένα καθαρό, ασφαλές, φιλόξενο και περιποιημένο πάρκο. Πότε άλλοτε δεν έχω αισθανθεί τους υπεύθυνους τόσο ανεπαρκείς. Και τόσο, όχι απλώς αδιάφορους αλλά συχνά εχθρικούς απέναντι στους πολίτες. Κρίμα.