Αυτές τις ημέρες επισκέπτεται την Αθήνα μια παρέα αμερικανών φίλων μου. Είναι λάτρεις της Ελλάδας και επιστρέφουν σχεδόν κάθε χρόνο για να μείνουν λίγες ημέρες στην πρωτεύουσα και στη συνέχεια σε κάποιον τουριστικό προορισμό.

Την Τετάρτη 23 Μαΐου το απόγευμα συναντήθηκα μαζί τους στο Μοναστηράκι και όταν με ρώτησαν που θα μπορούσαμε να πιούμε ένα απεριτίφ τους υπέδειξα την ταράτσα του Α for Athens, που ομολογουμένως έχει μια από τις ωραιότερες θέες της Αθήνας.

Είμαστε συνολικά δέκα άτομα. Οι οκτώ από εμάς είχαμε ήδη φτάσει και δύο ακόμα θα έρχονταν σε δέκα λεπτά.

Όταν φθάσαμε επάνω ο μαιτρ ρώτησε πόσα άτομα είμαστε συνολικά και όταν του είπαμε δέκα μας είπε ότι διέθετε ένα τραπέζι για έξι και οι υπόλοιποι τέσσερις θα μπορούσαν να καθίσουν σε ένα σταντ.

Τέσσερις από εμάς καθίσαμε σε ένα από τα σταντ και οι υπόλοιποι τέσσερις κατευθύνθηκαν προς το τραπέζι.

Αφού δώσαμε την παραγγελία και ήρθαν τα ποτά μας – χωρίς ένα ποτήρι νερό – ένας από τους σερβιτόρους μας πληροφόρησε ότι επειδή στο τραπέζι κάθονταν μόνο τέσσερα άτομα θα έπρεπε να σηκωθούν και να περιμένουν για ένα μικρότερο, όταν θα άδειαζε κάποιο.

Του εξήγησα ότι περιμέναμε ακόμα δύο άτομα και ότι όταν θα έφθαναν θα συμπληρωνόταν ο μαγικός αριθμός έξι και ότι δεν έπρεπε να ανησυχεί.

Βέβαια εγώ είχα αρχίσει να ανησυχώ γιατί δυο – τρεις από τους αμερικανούς φίλους μου είναι ευτραφείς και δεν είμαι σίγουρος ότι θα χωρούσαν στο συγκεκριμένο τραπέζι, το οποίο είναι στην πραγματικότητα για τέσσερα άτομα. Αυτό βέβαια αν αυτά τα άτομα δεν θέλουν να νοιώθουν σαν κοτόπουλα σε κλουβί και θέλουν να απολαύσουν το κοκτέιλ τους με κάποια σχετική άνεση. Είναι μια λογική απαίτηση όταν πληρώνεις ένα κοκτέιλ 12 ευρώ.

Για κάποιο λόγο ο σερβιτόρος δεν φάνηκε να μένει ικανοποιημένος με όσα του είπα και επανήλθε ο μαιτρ, ο οποίος μου επανέλαβε ότι το τραπέζι ήταν για έξι άτομα και όχι για τέσσερα.

Η διάθεσή μου σε αυτή τη φάση είχε γίνει κουρέλια, οι φίλοι μου παρ΄ όλο που δεν μιλάνε ελληνικά είχαν καταλάβει ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και άρχισαν να με ρωτάνε επίμονα τι συμβαίνει. Μη θέλοντας να χαλάσω και τη δική τους διάθεση τους είπε ότι δεν επρόκειτο για κάτι σοβαρά και προσπάθησα να εξηγήσω στον μαιτρ, ότι ήταν ζήτημα λίγων λεπτών να φτάσουν και οι άλλοι δύο.

Όταν έφτασαν φυσικά δεν χωρούσαν στο τραπέζι κι έτσι υποχρεώθηκα εγώ και ένας άλλος φίλος να καθίσουμε στο τραπέζι, μιας και είμαστε πιο λεπτοί και οι δύο φίλοι που έφτασαν έκατσαν στο σκαμπό.

Όπως αντιλαμβάνεστε ένοιωθα τρομερά άσχημα για το γεγονός ότι οι άνθρωποι αυτοί τους οποίους θεωρούσα φιλοξενούμενους να κάθονται στα σκαμπό κι εγώ στο τραπέζι. Οι στοιχειώδεις κανόνες καλής συμπεριφοράς δεν το επιτρέπουν.

Προσπάθησα να συγκεντρωθώ στη θέα – η οποία είναι όντως μοναδική – αλλά το κέφι μου είχε πάει περίπατο.

Ούτε η θέα, ούτε το δροσερό αεράκι μπορούσαν να με κάνουν να αισθανθώ λίγο καλύτερα. Οι φίλοι μου το κατάλαβαν και πρότειναν να φύγουμε πριν καλά – καλά τελειώσουν το ποτό τους.

Ειλικρινά δεν θέλω να σκέφτομαι τους μικρούς και μεγάλους παραλογισμούς που αντιμετωπίζουν οι τουρίστες που επισκέπτονται τη χώρα μας.

Θα μου πείτε δεν ήταν και κάτι σοβαρό.

Όχι, ήταν απλά ένα ακόμα χαρακτηριστικό παράδειγμα του άκομψου τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζουν πολλές επιχειρήσεις εστίασης τους πελάτες τους.

Αν ο τουρισμός αποτελεί μια από τις βασικές πηγές εισοδήματος για τη χώρα και χιλιάδες επιχειρήσεις, μήπως θα έπρεπε να είμαστε πιο προσεκτικοί στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τους τουρίστες;

Γράψτε το σχόλιό σας

Ακολουθήστε το στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο