Ποιες επιχειρήσεις υποχρεούνται να απασχολούν Τεχνικό Ασφαλείας και Γιατρό Εργασίας

Από τον Ιανουάριο του 2001, τα Προγράμματα Ωρών Εργασίας (Καταστάσεις Προσωπικού) προκειμένου να γίνουν δεκτά από την Επιθεώρηση Εργασίας, θα πρέπει να αναφέρουν τον Τεχνικό Ασφαλείας, ακόμη και στην περίπτωση εμπορικών επιχειρήσεων με έναν εργαζόμενο, ενώ για τις επιχειρήσεις που απασχολούν περισσότερα από 50 άτομα, θα πρέπει επιπλέον να αναγράφεται και το όνομα του Ιατρού Εργασίας.

Η υποχρέωση αυτή της αναγραφής των ονομάτων του Τεχνικού Ασφάλειας και του Ιατρού Εργασίας, καθώς και των ωρών απασχόλησής τους, καθιερώθηκε με το Π.Δ. 159/99. Η εφαρμογή της ωστόσο επιβλήθηκε με τα νέα έντυπα καταστάσεων προσωπικού που καθιερώθηκαν με το άρθρο 16 του Ν.2874/2000.

Η υποχρέωση για απασχόληση Τεχνικού Ασφαλείας ισχύει για κάθε οργανισμό ή επιχείρηση του ιδιωτικού ή δημοσίου τομέα, ανεξάρτητα από τον αριθμό των απασχολουμένων, ενώ για επιχειρήσεις με περισσότερα από 50 άτομα απαιτείται και Ιατρός Εργασίας. Επίσης, Ιατρός Εργασίας απαιτείται και για τις μικρότερες των 50 ατόμων επιχειρήσεις, που συντρέχουν ειδικές περιπτώσεις έκθεσης σε συγκεκριμένους βλαπτικούς παράγοντες (βενζόλιο, καρκινογόνες ουσίες, αμίαντος, μόλυβδος, βιολογικοί παράγοντες).

Ο χρόνος απασχόλησης των ανωτέρω ειδικών υπολογίζεται βάσει του Π.Δ.294/88, ανάλογα με τον αριθμό των απασχολουμένων και την κατηγορία κινδύνου. Συγκεκριμένα:

Για την περίπτωση επιχείρησης μέχρι 20 άτομα, ο ελάχιστος χρόνος απασχόλησης του Τεχνικού Ασφαλείας ανέρχεται στις 25 ώρες ετησίως, ενώ για 21 έως 50 άτομα στις 50 ώρες.

Τα καθήκοντα του Τεχνικού Ασφαλείας και του Ιατρού Εργασίας μπορούν να ανατεθούν από τις επιχειρήσεις

α) σε φυσικά πρόσωπα εντός ή εκτός της επιχείρησης, ή

β) σε Εξωτερικές Υπηρεσίες Προστασίας και Πρόληψης του Επαγγελματικού Κινδύνου

Δεν αποκλείεται ο συνδυασμός των δύο αυτών περιπτώσεων. Σε κάθε περίπτωση οι δύο αυτοί ειδικοί σύμβουλοι του εργοδότη πρέπει να διαθέτουν τα απαιτούμενα προσόντα, όπως αυτά ορίζονται στο Ν.1568/85.

ΠΡΟΣΟΝΤΑ ΤΕΧΝΙΚΟΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

Ειδικότερα το άρθρο 5 του παραπάνω νόμου αναφέρει:

Ο τεχνικός ασφάλειας πρέπει να έχει τα παρακάτω προσόντα, ανάλογα με το είδος της επιχείρησης και τον αριθμό των εργαζομένων σ’ αυτή:

α. Πτυχίο πολυτεχνείου ή πολυτεχνικής σχολής ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος του εσωτερικού ή ισότιμων σχολών του εξωτερικού, που το αντικείμενο σπουδών έχει σχέση με τις εγκαταστάσεις και την παραγωγική διαδικασία και άδεια άσκησης επαγγέλματος, που χορηγείται από το Τεχνικό Επιμελητήριο της Ελλάδας (Τ.Ε.Ε.).

β. Πτυχίο πανεπιστημιακής σχολής εσωτερικού ή ισότιμων σχολών του εξωτερικού, που το αντικείμενο σπουδών έχει σχέση με τις εγκαταστάσεις και την παραγωγική διαδικασία και άδεια άσκησης επαγγέλματος, όταν αυτή προβλέπεται από την κείμενη νομοθεσία.

γ. Πτυχίο τεχνολογικού εκπαιδευτικού ιδρύματος ή ισότιμων σχολών του εξωτερικού ή πτυχίο των πρώην σχολών υπομηχανικών και των Κ.Α.Τ.Ε.Ε.

δ. Απολυτήριο τεχνικού λυκείου ή μέσης τεχνικής σχολής ή άλλης αναγνωρισμένης τεχνικής επαγγελματικής σχολής του εσωτερικού ή ισότιμων σχολών του εξωτερικού ή άδεια άσκησης επαγγέλματος εμπειροτέχνη.

Για τις επιχειρήσεις με λιγότερα από 50 άτομα χαμηλής επικινδυνότητας (κατηγορία Γ΄ του Π.Δ.294/88, π.χ. εμπορικές επιχειρήσεις), τα καθήκοντα του Τεχνικού Ασφαλείας μπορούν να αναλάβουν οι ίδιοι οι εργοδότες, με την προϋπόθεση ότι θα επιμορφωθούν μέσω σεμιναρίων εγκεκριμένων από το Υπουργείο Εργασίας.

ΠΡΟΣΟΝΤΑ ΙΑΤΡΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Όσον αφορά τα προσόντα του Ιατρού Εργασίας, το άρθρο 8 του ιδίου νόμου αναφέρει:

Ο γιατρός εργασίας πρέπει να διαθέτει εκτός από την άδεια άσκησης ιατρικού επαγγέλματος και την ειδικότητα της ιατρικής της εργασίας.

Μέχρι την καθιέρωση της ειδικότητας της ιατρικής της εργασίας και την απόκτηση της ειδικότητας από ικανό αριθμό γιατρών, μπορούν να ασκούν το αντικείμενο αυτό, στο επίπεδο της επιχείρησης, οι παρακάτω:

α) οι κάτοχοι τίτλου ή πτυχίου ειδικότητας ιατρικής της εργασίας της αλλοδαπής,

β) οι γιατροί που έχουν την ειδικότητα της παθολογίας, σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις και έχουν παρακολουθήσει ειδικό σεμινάριο ιατρικής της εργασίας, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 13 ή διαθέτουν διετή τουλάχιστον εμπειρία σε επιχείρηση,

γ) όσοι έχουν ασκήσει καθήκοντα γιατρού εργασίας στο Υπουργείο Εργασίας για πέντε χρόνια τουλάχιστον και μετά την παραίτησή τους από την υπηρεσία.

Σε περίπτωση που δεν υπάρχει γιατρός με την παραπάνω ειδικότητα, είναι δυνατό να προσληφθεί γιατρός οποιασδήποτε ειδικότητας.

(Κώστας Πλαγάκος, Οικονομολόγος – Μέλος της Επιστημονικής Ομάδας της Epsilon Net)