Το εγκεφαλικό επεισόδιο αυξάνει τον κίνδυνο επιληψίας
Νέα Υόρκη: Τα αποτελέσματα νορβηγικής μελέτης δείχνουν ότι οι έχοντες υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο εκδήλωσης επιληπτικών κρίσεων, ενώ η σοβαρότητα του επεισοδίου είναι στατιστικά σημαντικός προγνωστικός δείκτης της επιληψίας.
Νέα Υόρκη: Τα αποτελέσματα νορβηγικής μελέτης δείχνουν ότι οι έχοντες υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο εκδήλωσης επιληπτικών κρίσεων, ενώ η σοβαρότητα του επεισοδίου είναι στατιστικά σημαντικός προγνωστικός δείκτης της επιληψίας.
Σύμφωνα με στοιχεία που δημοσιεύονται στο Epilepsia, ερευνητική ομάδα του Εθνικού Κέντρου για την Επιληψία της Νορβηγίας με επικεφαλής τον Δρ Μορτεν Λόσιους διενήργησε μακροχρόνια μελέτη παρακολούθηση 484 ασθενών που είχαν υποστεί ισχαιμικό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο.
Από την επεξεργασία των δεδομένων προέκυψε ότι 12 ασθενείς (2,5%) είχαν εκδηλώσει επιληψία εντός ενός χρόνου από το επεισόδιο και 15 (3,1%) εκδήλωσαν επιληψία μετά το εγκεφαλικό επεισόδιο 7 έως 8 χρόνια αργότερα.
Ως επιληψία μετά το εγκεφαλικό επεισόδιο ορίστηκε το ένα ή δυο απρόκλητα επεισόδια επιληπτικής κρίσης μια εβδομάδα ή αργότερα μετά το εγκεφαλικό επεισόδιο.
Η θεραπεία σε ειδικευμένη μονάδα αντί απλής ιατρικής μονάδας, η ηλικία την περίοδο του εγκεφαλικού επεισοδίου και η περιοχή του εγκεφάλου που υπέστη βλάβη από το επεισόδιο, δεν φάνηκαν να επηρεάζουν τον κίνδυνο εκδήλωσης επιληψίας.
Σε μετά-ανάλυση που έγινε και ελήφθησαν υπόψη πιθανοί παράγοντες που ίσως αύξαναν τον κίνδυνο επιληψίας, οι έχοντες υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο με σκορ (στην κλίμακα Scandinavian Stroke Scale) λιγότερο από 30 στην εισαγωγή, δηλαδή σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο, είχαν σχεδόν πενταπλάσιο κίνδυνο εκδήλωσης επιληψίας εν συγκρίσει με ασθενείς με λιγότερο σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο.
Αν ανταποκρινόμαστε στα λάθη που όλοι μας κάνουμε με ηρεμία, αν τα αναλύουμε, μαθαίνουμε από αυτά και προσαρμοζόμαστε αναλόγως, μπορούμε να μετατρέψουμε τις αποτυχίες σε νίκες
Το χαμένο δραματικό ειδύλλιο «Ο μαγεμένος βοσκός», που ο Σπυρίδων Περεσιάδης έγραψε το 1909 παρουσιάζεται μέσα από τη σύγχρονη, λυρική ανάγνωση του Γιάννη Σκουρλέτη.