Οι ακροατές είναι συχνά -και με το δίκιο τους- επιφυλακτικοί απέναντι σε άλμπουμ με διασκευές και νέες ερμηνείες σε χιλιοτραγουδισμένα «στάνταρντ» – τραγούδια δηλαδή μιας κάποιας ηλικίας, που κατά κανόνα γνώρισαν στο παρελθόν «απόλυτες» ερμηνείες από ερμηνευτές κορυφαίας κλάσης, και στη συνέχεια έγιναν λεία κάθε λιγότερο ή περισσότερο προικισμένου τραγουδιστή που επιθυμούσε μια εύκολη και […]
Οι ακροατές είναι συχνά -και με το δίκιο τους- επιφυλακτικοί απέναντι σε άλμπουμ με διασκευές και νέες ερμηνείες σε χιλιοτραγουδισμένα «στάνταρντ» – τραγούδια δηλαδή μιας κάποιας ηλικίας, που κατά κανόνα γνώρισαν στο παρελθόν «απόλυτες» ερμηνείες από ερμηνευτές κορυφαίας κλάσης, και στη συνέχεια έγιναν λεία κάθε λιγότερο ή περισσότερο προικισμένου τραγουδιστή που επιθυμούσε μια εύκολη και εγγυημένης απήχησης λύση για να συμπληρώσει το ρεπερτόριο μιας δισκογραφικής του δουλειάς. Η περίπτωση όμως του «Nature Boy» είναι διαφορετική και αυτό οφείλεται τόσο στην επιβλητική καλλιτεχνική φυσιογνωμία του Aaron Neville όσο και στη στρατηγική που επιλέγει για την προσέγγιση του υλικού. Στα 62 χρόνια του ο πιο διάσημος από τους αδελφούς Neville επιχειρεί την πρώτη του «απόκλιση» από τον ήχο-«σήμα κατατεθέν» της γενέτειράς του Νέας Ορλεάνης για να ξεφυλλίσει το βιβλίο των μεγάλων Αμερικανών συνθετών/τραγουδοποιών του 20ού αιώνα. Επιλέγει δώδεκα τραγούδια από το ρεπερτόριο των George & Ira Gershwin («Summertime»), Cole Porter («In The Still Of The Night»), Arthur Hamilton («Cry Me A River»), Harold Arlen-Johnny Mercer («Come Rain Or Come Shine»), Oscar Levant-Edward Heyman («Blame It On My Youth») κ.ά. και τα περνά μέσα από το φίλτρο της τενόρο φωνής του, με το χαρακτηριστικό φαλτσέτο και τη βαθιά ζεστασιά, αποδίδοντας ερμηνείες που παράλληλα τιμούν τα τραγούδια και διατηρούν την προσωπική σφραγίδα του Neville. Τον υποστηρίζει υποδειγματικά ένα σταθερό σύνολο με μέλη τους Rob Mounsey (πιάνο, κίμπορντς), Anthony Wilson (κιθάρα), Ron Carter (μπάσο) και Grady Tate (ντραμς), αλλά και πολλοί εκ περιτροπής συνεργάτες, όπως η Linda Ronstadt (συνοδευτικά φωνητικά στο «The Very Thought Of You» του Ray Noble), ο κιθαρίστας Ry Cooder (ακουστική και ηλεκτρική κιθάρα στο «Danny Boy» του Frederick Edward Weatherly), ο τρομπετίστας Roy Hargrove, ο τρομπονίστας Ray Anderson, ο αδερφός του Aaron τενόρο σαξοφωνίστας Charles κ.ά. Το ερώτημα είναι γιατί ο Aaron Neville περίμενε σχεδόν σαράντα χρόνια μέχρι να δοκιμάσει την τύχη του (την ικανότητα θα τη θεωρήσουμε δεδομένη) στο χώρο της jazz ερμηνείας. Όπως και να έχει, το ξεκίνημα της συνεργασίας του με την εκλεκτική Verve υπόσχεται αρκετές ακόμη ευχάριστες εκπλήξεις παρόμοιου είδους και ύφους για το μέλλον.
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, ο σκηνικός μονόλογος του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου, θα παρουσιαστεί για μία μοναδική βραδιά τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου στο θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας».
Στις 30 και 31 Ιανουαρίου, στο Ολύμπια θα πραγματοποιηθεί η συναυλία «Δύο Επέτειοι, Μία Σκηνή» - αφορμή τη συμπλήρωση 30 δημιουργικών χρόνων του συνθέτη Κώστα Λειβαδά και για τα 40 χρόνια της Ορχήστρας Νυκτών Εγχόρδων «Θανάσης Τσιπινάκης» του Δήμου Πατρέων.
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Πέμπτη 22.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/josh-gordon-h8Od9ze-0o-unsplash-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442