Σας αρέσουν οι ιστορίες επιτυχίας; Αν ναι, τότε μην ψάξετε πέρα από το «Goddess In The Doorway», το νέο, τέταρτο κατά σειρά προσωπικό άλμπουμ του Mick Jagger. Υπάρχουν τόσο πολλά να πεις για τον Jagger που είναι προτιμότερο να πεις τα λιγότερα δυνατά, να περιοριστείς δηλαδή στις αντικειμενικές παρατηρήσεις. α. Είναι ο καλλιτέχνης που περισσότερο […]
Σας αρέσουν οι ιστορίες επιτυχίας; Αν ναι, τότε μην ψάξετε πέρα από το «Goddess In The Doorway», το νέο, τέταρτο κατά σειρά προσωπικό άλμπουμ του Mick Jagger. Υπάρχουν τόσο πολλά να πεις για τον Jagger που είναι προτιμότερο να πεις τα λιγότερα δυνατά, να περιοριστείς δηλαδή στις αντικειμενικές παρατηρήσεις. α. Είναι ο καλλιτέχνης που περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο δικαιούται να καμαρώνει πως σε όλη του τη ζωή και την καριέρα, από τότε που ήταν 20άρης μέχρι σήμερα που πλησιάζει τα 60, δίνει τον ορισμό του πλέον ώριμου, έμπειρου και κατασταλαγμένου -εν ολίγοις, κλασικού- rock ‘n’ roll για την εκάστοτε εποχή: ό,τι ήταν το «Beggar΄s Banquet» των Stones για το 1968 ήταν και το «Exile On Main Street» για το 1972, όπως το ίδιο ήταν το «Black And Blue» για το 1976, το «Tattoo You» για το 1981, το «Steel Wheels» για το 1989 και το «Wandering Spirit» (το εξαίρετο προηγούμενο σόλο άλμπουμ του Jagger) για το 1993. Το ίδιο είναι το «Goddess In The Doorway» για τη νέα μας δεκαετία. β. Τα δώδεκα νέα τραγούδια του άλμπουμ είναι απόλυτα σύγχρονα στην ευρύτερη αισθητική τους και με ιδιαίτερη ποικιλία στον προσανατολισμό τους. Στη διάρκειά τους ο Jagger φορά διάφορους μανδύες: της philly-soul στο «Visions Of Paradise», των gospel στο «Joy» (στα φωνητικά συμμετέχει ο Bono των U2), των rhythm & blues και της dance-pop στο «Hide Away» (σε παραγωγή του Wyclef Jean), των ηλεκτρικών blues στο «Lucky Day», των ηλεκτρονικών ρυθμών στο «Gun», του τροβαδούρου στο «Too Far Gone», του crooner στο «Don΄t Call Me Up». Τη μεγάλη στιγμή του άλμπουμ αποτελεί η hard rock/power pop σύντηξη του ανυπέρβλητου «God Gave Me Everything», ενός τραγουδιού που ο Jagger έγραψε μαζί με τον Lenny Kravitz. Για χάρη του όλες οι «μεγάλες νέες ελπίδες», που κατά καιρούς λιβανίζουν τα διάφορα NME και Rolling Stone, θα έδιναν ευχαρίστως το δεξί τους χέρι. γ. Η παραγωγή του δίσκου είναι μεν λαμπερή και απαστράπτουσα, όχι όμως με τις ψυχρές ανταύγειες του λούστρου αλλά με τη θέρμη της πηγαίας ακτινοβολίας. Αυτά είναι λίγα μόνο από τα πολλά που «διαβάζεις» μέσα στο ανοιχτό βιβλίο του «Goddess In The Doorway», ακούγοντας και σημειώνοντας, για να καταλήξεις στο τέλος της ανάλυσης να επιβεβαιώσεις την πρώτη, ενστικτώδη (μιλάμε για rock ‘n’ roll, ας μην το ξεχνάμε) αντίδραση. Ήμουν στο δρόμο όταν άκουσα πρώτη φορά, από το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου, τον Jagger να τραγουδά όλο περηφάνια «ο Θεός μου χάρισε ό,τι ποθούσα». Για οποιονδήποτε άλλο η ετυμηγορία θα ήταν «τι ψωνάρα!». Για τον Jagger τίποτα λιγότερο από «μπράβο μεγάλε, πες τα!».
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, ο σκηνικός μονόλογος του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου, θα παρουσιαστεί για μία μοναδική βραδιά τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου στο θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας».
Στις 30 και 31 Ιανουαρίου, στο Ολύμπια θα πραγματοποιηθεί η συναυλία «Δύο Επέτειοι, Μία Σκηνή» - αφορμή τη συμπλήρωση 30 δημιουργικών χρόνων του συνθέτη Κώστα Λειβαδά και για τα 40 χρόνια της Ορχήστρας Νυκτών Εγχόρδων «Θανάσης Τσιπινάκης» του Δήμου Πατρέων.
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Τετάρτη 21.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/daniel-joshua-Vxr9QbwI3hQ-unsplash-1-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442