Είναι η ιδέα μου ή όντως ο Stephen Malkmus ακούγεται εδώ λυτρωμένος από τους δαίμονες που στοίχειωναν τους Pavement; Ο λυρισμός, οι μελωδίες, οι ρυθμοί (από εκείνους που πρώτοι δίδαξαν οι Velvet), η ευφυής στιχουργική, ο ερωτισμός, η προσήλωση στην εικόνα του τροβαδούρου (με κάποιες παρεκκλίσεις από τον κανόνα του τρίλεπτου pop τραγουδιού να ανανεώνουν […]
Είναι η ιδέα μου ή όντως ο Stephen Malkmus ακούγεται εδώ λυτρωμένος από τους δαίμονες που στοίχειωναν τους Pavement; Ο λυρισμός, οι μελωδίες, οι ρυθμοί (από εκείνους που πρώτοι δίδαξαν οι Velvet), η ευφυής στιχουργική, ο ερωτισμός, η προσήλωση στην εικόνα του τροβαδούρου (με κάποιες παρεκκλίσεις από τον κανόνα του τρίλεπτου pop τραγουδιού να ανανεώνουν περιστασιακά το ενδιαφέρον) είναι ανάμεσα στα στοιχεία που κρατά ο τραγουδιστής και βασικός τραγουδοποιός του σημαντικού καλιφορνέζικου γκρουπ, το οποίο αποτελεί πλέον ιστορία, σε τούτο το πρώτο βήμα της προσωπικής του δισκογραφίας· οι κιθαριστικές υπερβολές, η ακατάσχετη έκλυση ηλεκτρικής ενέργειας, τα στρεβλωμένα ηχοτοπία, ο θόρυβος είναι ανάμεσα στα στοιχεία εκείνα που απορρίπτει. Το αποτέλεσμα είναι ένας rock δίσκος με το δικό του, ιδιαίτερο και συχνά ακαταμάχητο τρόπο καινοτόμος και μαζί οικείος, αμερικανικός και μαζί παγκόσμιος, με μνήμη αλλά και με όραμα.