Το Time Code, η καινούρια ταινία του Μάικ Φίγκις (Αφήνοντας το Λας Βέγκας) δεν μπορεί κανείς να πει ότι στερείται καινοτομιών. Γυρισμένη εξ ολοκλήρου με τη βοήθεια της ψηφιακής τεχνολογίας, δηλαδή σε ψηφιακό βίντεο και όχι σε κανονικό φιλμ, αποτελείται στην πραγματικότητα από τέσσερις εκδοχές της ίδιας ιστορίας που αλληλοσυμπληρώνονται, εξελίσσονται παράλληλα και προβάλλονται ταυτόχρονα.
Το Time Code, η καινούρια ταινία του Μάικ Φίγκις (Αφήνοντας το Λας Βέγκας) δεν μπορεί κανείς να πει ότι στερείται καινοτομιών. Γυρισμένη εξ ολοκλήρου με τη βοήθεια της ψηφιακής τεχνολογίας, δηλαδή σε ψηφιακό βίντεο και όχι σε κανονικό φιλμ, αποτελείται στην πραγματικότητα από τέσσερις εκδοχές της ίδιας ιστορίας που αλληλοσυμπληρώνονται, εξελίσσονται παράλληλα και προβάλλονται ταυτόχρονα.
Οι ηθοποιοί του Φίγκις δεν είχαν στα χέρια τους παρά έναν υποτυπώδη σκελετό της υπόθεσης, στην οποία μπλέκονται μια κοπέλα που θέλει να γίνει ηθοποιός, ένας αστυνομικός που πωλεί ναρκωτικά, διάφοροι παράγοντες της κινηματογραφικής βιομηχανίας και πολλοί άλλοι χαρακτήρες.
Ολες οι υπόλοιπες λεπτομέρειες (οι ατάκες, το παίξιμο, ακόμα και τα ρούχα) αφέθηκαν στην πρωτοβουλία των ηθοποιών, οι οποίοι κάθε μέρα του γυρίσματος αυτοσχεδίαζαν μπροστά σε τέσσερις ψηφιακές κινηματογραφικές μηχανές μια ολόκληρη εκδοχή της ταινίας, χωρίς κοψίματα, από την αρχή μέχρι το τέλος.
Υστερα από δεκαπέντε ημέρες γυρισμάτων, ο Φίγκις βρέθηκε με 60 διαφορετικές παραλλαγές της ίδιας ιστορίας, διαρκείας 93 λεπτών έκαστη, από τις οποίες επέλεξε τέσσερις.
Ο θεατής παρακολουθεί και τις τέσσερις αυτές υποταινίες που προβάλλονται ταυτόχρονα στη χωρισμένη στα τέσσερα μεγάλη οθόνη, αμοντάριστες, ακριβώς όπως γυρίστηκαν. Αποφασίζει ο ίδιος σε ποια από όλες θα στρέψει την προσοχή του, υποβοηθούμενος κάποτε από τον ήχο που τονίζεται ή υποβαθμίζεται ανάλογα με το σε ποια από τις τέσσερις εκδοχές που λαμβάνει χώρα παίζει σημαντικό ρόλο για την υπόθεση.
Ο Φίγκις έχει κατασκευάσει μια πραγματικά ανοιχτή ταινία, καθώς η κινηματογραφική εμπειρία κάθε θεατή είναι εκ των πραγμάτων διαφορετική.
Βαδίζει, υπό την έννοια αυτή, στα βήματα δημιουργών όπως ο Αμπέλ Γκανς ή ο Ζακ Τατί. Ο Ναπολέων του Γκανς (1927) προβάλλεται σε τρεις οθόνες τοποθετημένες η μία δίπλα στην άλλη, ενώ στο Πλέι-Ταϊμ του Ζακ Τατί (1967) είναι αδύνατον να παρακολουθήσει κανείς όλα όσα συμβαίνουν ταυτόχρονα στην τεράστια οθόνη και αναγκαστικά περιορίζεται σε κάποια από αυτά ανάλογα με την θέση που κάθεται.
Τα τελευταία χρόνια οι περισσότεροι κινηματογραφιστές δείχνουν αρκετά διστακτικοί και αποφεύγουν τις πολλές καινοτομίες, κάτι που κάνει το Time Code του Φίγκις να ξεχωρίζει. Κοινό και κριτική παραμένουν διχασμένοι, αλλά κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει την τόλμη του σκηνοθέτη, ο οποίος εργάζεται στο πλαίσιο της συμβατικής κινηματογραφικής βιομηχανίας και δεν μπορεί να αγνοήσει παραμέτρους όπως κόστος παραγωγής και αριθμός εισιτηρίων.
Στην ταινία παίζουν, μεταξύ άλλων, ο Κάιλ ΜακΛάχλαν, η Χόλι Χάντερ, η Σάλμα Χάγιεκ, η Σάφρον Μπάροουζ, ο Τζούλιαν Σαντς και η Τζιν Τρίπλχορν.
Στις 30 και 31 Ιανουαρίου, στο Ολύμπια θα πραγματοποιηθεί η συναυλία «Δύο Επέτειοι, Μία Σκηνή» - αφορμή τη συμπλήρωση 30 δημιουργικών χρόνων του συνθέτη Κώστα Λειβαδά και για τα 40 χρόνια της Ορχήστρας Νυκτών Εγχόρδων «Θανάσης Τσιπινάκης» του Δήμου Πατρέων.
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Τετάρτη 21.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/daniel-joshua-Vxr9QbwI3hQ-unsplash-1-315x220.jpg)
![Η Ιταλία στο έλεος του κυκλώνα Χάρι – H θάλασσα βγήκε στους δρόμους [βίντεο]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/cyclone-harry-119x85.jpg)
![Η Ιταλία στο έλεος του κυκλώνα Χάρι – H θάλασσα βγήκε στους δρόμους [βίντεο]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/cyclone-harry-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442