Ακόμα μία ζωντανή ηχογράφηση από το Ηρώδειο, που αποτυπώνει τη βραδιά της 25ης Σεπτεμβρίου 1999, όταν τρεις αναγνωρισμένοι τραγουδιστές της νέας και νεώτερης γενιάς, με τη συμμετοχή της Ορχήστρας Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ, ερμήνευσαν είκοσι ένα -παλιά και νέα- από τα εκατοντάδες τραγούδια του Χρήστου Νικολόπουλου. Οι περισσότερες εκτελέσεις είναι σε πιο αργό τέμπο και […]
Ακόμα μία ζωντανή ηχογράφηση από το Ηρώδειο, που αποτυπώνει τη βραδιά της 25ης Σεπτεμβρίου 1999, όταν τρεις αναγνωρισμένοι τραγουδιστές της νέας και νεώτερης γενιάς, με τη συμμετοχή της Ορχήστρας Σύγχρονης Μουσικής της ΕΡΤ, ερμήνευσαν είκοσι ένα -παλιά και νέα- από τα εκατοντάδες τραγούδια του Χρήστου Νικολόπουλου. Οι περισσότερες εκτελέσεις είναι σε πιο αργό τέμπο και ο ενορχηστρωτής και διευθυντής ορχήστρας (Χάρης Ανδρεάδης) δεν προτείνει τίποτα καινούριο, απλώς επιμένει να κάνει κατάχρηση της ορχήστρας, ελαφραίνοντας τα κομμάτια και προσδίδοντάς τους φεστιβαλική χροιά. Το «Ζήλεια μου», για παράδειγμα, ακούγεται πολύ πεταχτό, ενώ το «Κάτω απ’ το πουκάμισό μου» με μπιτ και πνευστά έχει αφυδατωθεί εντελώς. Παραδόξως, το τελικό άκουσμα δεν απωθεί, και αυτό οφείλεται κυρίως στα ίδια τα τραγούδια -από τα ωραιότερα λαϊκά των τελευταίων δεκαετιών-, τα οποία αποδεικνύονται ανθεκτικά στις όποιες επεμβάσεις. Αποδυναμώνονται, αλλά δεν καταποντίζονται. Η Ελευθερία Αρβανιτάκη τραγουδά ανάμεσα στα άλλα και το «Νυχτερίδες και αράχνες» (πρώτη εκτέλεση με γυναικεία φωνή), ο Κώστας Μακεδόνας είναι όπως πάντα «φωναχτός» (σχολή Κραουνάκη) και ο Δημήτρης Μπάσης ανεβαίνει σταθερά στη συνείδηση του κοινού ως φωνή και λαϊκός ερμηνευτής που θα συνεχίσει επάξια την παράδοση στο είδος. Ακούστε τα δύο αυτά CD. Ως ανάμνηση της βραδιάς ή ως μια διαφορετική προσέγγιση κάποιων πραγμάτων που σημάδεψαν γενιές.
Υποψήφιο για 8 Όσκαρ είναι το ρομαντικό δράμα της Κλόι Ζάο, με τίτλο Άμνετ που κλέβει τις εντυπώσεις στις σκοτεινές αίθουσες. Αυτές είναι οι νέες ταινίες της εβδομάδας.