Σε έντονη αντίθεση με τους περισσότερους άλλους τραγουδιστές/τραγουδοποιούς της δεκαετίας του ’70, o Randy Newman δεν έλεγε γλυκανάλατα ερωτικά τραγουδάκια, αλλά με την τσαλακωμένη του φωνή δημιουργούσε μια σειρά από ιδιαίτερους χαρακτήρες, συχνά δυσάρεστους ή παράφρονες, μέσω των οποίων καυτηρίαζε τα προβλήματα της αμερικανικής κοινωνίας. H απόσταση αυτή και η συνειδητή περιθωριοποίηση από το κύριο […]
Σε έντονη αντίθεση με τους περισσότερους άλλους τραγουδιστές/τραγουδοποιούς της δεκαετίας του ’70, o Randy Newman δεν έλεγε γλυκανάλατα ερωτικά τραγουδάκια, αλλά με την τσαλακωμένη του φωνή δημιουργούσε μια σειρά από ιδιαίτερους χαρακτήρες, συχνά δυσάρεστους ή παράφρονες, μέσω των οποίων καυτηρίαζε τα προβλήματα της αμερικανικής κοινωνίας. H απόσταση αυτή και η συνειδητή περιθωριοποίηση από το κύριο ρεύμα οδήγησε σε τραγούδια σαρδόνια και χιουμοριστικά («Short People», «It’s Money That Μatters»), που συχνά θύμιζαν τους τρόπους και τη διεισδυτική ματιά παλαιότερων τραγουδοποιών (George & Ira Gershwin, Yip Hatrburg). Οι μελωδίες του ήταν όμοια περίπλοκες. Παρά το γεγονός ότι τραγούδια του ηχογραφήθηκαν με επιτυχία από πάρα πολλούς άλλους καλλιτέχνες (Manfred Mann, Petula Clark, Walker Brothers, Van Dyke Parks, Blood, Sweat & Tears, Nina Simone, Liza Minelli, Ringo Starr, Ray Charles, Dusty Springfield κ.ά), οι προσωπικές του δισκογραφικές απόπειρες δεν του εξασφάλισαν παρά ένα περιορισμένο μεν, αφοσιωμένο δε, κοινό. Από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 και έπειτα ξεκίνησε μια δεύτερη -σαφώς πιο επιτυχημένη- καριέρα ως συνθέτης κινηματογραφικής μουσικής (Awakenings, The Paper, Toy Story, A Bug’s Life), η οποία όμως εξελίχθηκε σε βάρος της προσωπικής του δισκογραφίας. Έτσι, το πρόσφατο Bad Love είναι το πρώτο άλμπουμ με νέα τραγούδια γραμμένα και ερμηνευμένα από τον ίδιο, εδώ και πάνω από μια δεκαετία (το προηγούμενο LP του ήταν το Land of Dreams του 1988). Οι δώδεκα εύστροφες και αισθητικά ευμετάβλητες συνθέσεις του απλώνονται από τις μελωδικές υμνωδίες και τις επικές ορχηστρικές αναπτύξεις μέχρι τα κιθαριστικά ξεσπάσματα και τις ρομαντικές μπαλάντες, που είναι κολακευμένες από την ηχητική διαύγεια και τάξη που εξασφαλίζει η παραγωγή των Mitchell Froom και Tchad Blake. Παρά τα 55 χρόνια του, κι όσο και αν η όψη του στο εξώφυλλο δείχνει κουρασμένη, η (αυτο)σατιρική φλέβα του Newman μένει ζωηρή και προκλητική όσο ποτέ: όχι μόνο δίνει σε ένα τραγούδι τον τίτλο «Είμαι νεκρός (μα δεν το ξέρω)», αλλά παράλληλα τραγουδά «Κάθε δίσκος που φτιάχνω/ Είναι σαν κάποιο δίσκο που έχω ήδη φτιάξει/ Απλά λιγότερο καλός», αφήνοντας τους πάντες να αναρωτιούνται, αν ειρωνεύεται τους γερασμένους πάλαι ποτέ ροκάδες, που αρνούνται να αποσυρθούν από τη δισκογραφία και τις συναυλίες ή αν κατακεραυνώνει τους επικριτές του. Πανηγυρική δισκογραφική επιστροφή ενός «κυνικού αισθηματία», με μια συλλογή τραγουδιών που θα ταίριαζε γάντι για σάουντρακ του «Καλύτερα Δεν Γίνεται».
Υποψήφιο για 8 Όσκαρ είναι το ρομαντικό δράμα της Κλόι Ζάο, με τίτλο Άμνετ που κλέβει τις εντυπώσεις στις σκοτεινές αίθουσες. Αυτές είναι οι νέες ταινίες της εβδομάδας.
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Σάββατο 24.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/john-hernandez-i1TgEOhyH48-unsplash-315x220.jpg)
![Γροιλανδία: Οι δυτικοί σύμμαχοι ενισχύουν την παρουσία τους στην Αρκτική [γράφημα]](https://www.ot.gr/wp-content/uploads/2026/01/greenland8-300x300.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442