Οι Paradise Lost σχηματίστηκαν το 1988 στο αγγλικό Halifax. Από την αρχική τους σύνθεση, μέλη του γκρουπ εξακολουθούν να είναι οι Nick Holmes (φωνητικά), Greg Mackintosh (κιθάρα, κίμπορντς) και Aaron Aedy (κιθάρα), πλαισιωμένοι σήμερα από τους Lee Morris (ντραμς) και Steve Edmondson (μπάσο). Εντάχθηκαν εξαρχής στους κόλπους του heavy metal και το 1990 κυκλοφόρησαν στην […]
Οι Paradise Lost σχηματίστηκαν το 1988 στο αγγλικό Halifax. Από την αρχική τους σύνθεση, μέλη του γκρουπ εξακολουθούν να είναι οι Nick Holmes (φωνητικά), Greg Mackintosh (κιθάρα, κίμπορντς) και Aaron Aedy (κιθάρα), πλαισιωμένοι σήμερα από τους Lee Morris (ντραμς) και Steve Edmondson (μπάσο). Εντάχθηκαν εξαρχής στους κόλπους του heavy metal και το 1990 κυκλοφόρησαν στην ανεξάρτητη ετικέτα Peaceville Records, το ντεμπούτο άλμπουμ τους, με τίτλο Lost Paradise, μια δουλειά με μπαράζ μεταλλικού λευκού θορύβου, έντονα επηρεασμένη από τον ήχο των Napalm Death και των Obituary. Ακολούθησε το σκοτεινό, βαρύθυμο Gothic (1991), ενώ το τρίτο τους άλμπουμ Shades Of God (1992) κυκλοφόρησε στην ετικέτα Music For Nations παρουσιάζοντας μια αρκετά ανανεωμένη, συχνά ακουστική, αισθητική. Ήταν ένα πρώτο «άνοιγμα» προς το κύριο μουσικό ρεύμα, που συνεχίστηκε με το Icon (1993) και ολοκληρώθηκε με το Draconian Times (1995), οι πωλήσεις του οποίου έφτασαν το ένα εκατομμύριο κομμάτια σε όλο τον κόσμο, με ελάχιστη υποστήριξη από το ραδιόφωνο και τα τηλεοπτικά μουσικά κανάλια. Το One Second (1997) ήταν η τελευταία κυκλοφορία των Paradise Lost σε «μικρή» ετικέτα. Το Host (1999), έβδομη κατά σειρά ολοκληρωμένη δισκογραφική τους δουλειά, κυκλοφορεί στην πολυεθνική EMI επιβεβαιώνοντας το δυναμικό αρκετών υποκατηγοριών του metal των ’90s για αποδοχή από ευρύτερο ακροατήριο. Τώρα, βέβαια, το κατά πόσο τα δεκατρία τραγούδια του Host αποτελούν χαρακτηριστικά δείγματα metal αισθητικής (έστω και διευρυμένης) είναι αντικείμενο μιας αρκετά μεγάλης συζήτησης. Το σκοτεινό, μελαγχολικό κλίμα είναι πάντα παρόν, πλουτισμένο όμως με πολλά στοιχεία δανεισμένα από την pop της δεκαετίας του ’80 (από τους Smiths μέχρι τους New Order και εκπροσώπους της λεγόμενης νεορομαντικής σχολής όπως οι Duran Duran), την οποία ο Holmes επαινεί και ομολογεί ότι την ανακάλυψε καθυστερημένα, αλλά και με εκτεταμένη αξιοποίηση εγχόρδων (τσέλο, βιόλα, βιολιά), παραμορφωμένα κίμπορντς και άλλες ασυνήθιστες ηχητικές επεξεργασίες. Υπεύθυνη σε σημαντικό βαθμό για όλα αυτά είναι η απαγκιστρωμένη από στερεότυπα παραγωγή του Steve Lyon, γνωστού από τη δουλειά του για σύνολα όπως οι Cure, οι Creatures και οι Recoil. Ως προπομπός της μουσικής του Host επιλέχθηκε το single «So Much is Lost», το οποίο συνοδεύεται από βίντεο, σε σκηνοθεσία Marcus Nispel (έχει επίσης συνεργαστεί με τους Bush, Fugees και No Doubt) μαγνητοσκοπημένο στα στούντιο Universal της Καλιφόρνια.
Υποψήφιο για 8 Όσκαρ είναι το ρομαντικό δράμα της Κλόι Ζάο, με τίτλο Άμνετ που κλέβει τις εντυπώσεις στις σκοτεινές αίθουσες. Αυτές είναι οι νέες ταινίες της εβδομάδας.