Σίγουρα δεν είναι εύκολη υπόθεση το επόμενο βήμα, έπειτα από μία μεγάλη εμπορική δισκογραφική επιτυχία («Μόνο ένα φιλί») που έχει αναγορεύσει τον τραγουδιστή σε νέα ελπιδοφόρα παρουσία στον αδηφάγο χώρο του μουσικού μάρκετινγκ. Και πού να καταφύγει κανείς, με δεδομένη τη σοβαρότατη κρίση ρεπερτορίου που καταδυναστεύει το ελληνικό τραγούδι, αναγκάζοντας πολλούς τραγουδιστές να… μεταλλαχθούν ακόμη […]
Σίγουρα δεν είναι εύκολη υπόθεση το επόμενο βήμα, έπειτα από μία μεγάλη εμπορική δισκογραφική επιτυχία («Μόνο ένα φιλί») που έχει αναγορεύσει τον τραγουδιστή σε νέα ελπιδοφόρα παρουσία στον αδηφάγο χώρο του μουσικού μάρκετινγκ. Και πού να καταφύγει κανείς, με δεδομένη τη σοβαρότατη κρίση ρεπερτορίου που καταδυναστεύει το ελληνικό τραγούδι, αναγκάζοντας πολλούς τραγουδιστές να… μεταλλαχθούν ακόμη και σε «συνθέτες» για να βρουν πρώτη ύλη? Ο Κότσιρας είχε την ευφυϊα και την εντιμότητα να επιλέξει μια σειρά από τραγούδια ενός νέου μουσικού όχι ιδιαίτερα γνωστού και χωρίς ακόμη διαμορφωμένο προσωπικό ύφος που όμως χαρακτηρίζονται από μια ειλικρίνεια και καθαρότητα στην έκφρασή τους. Οι μελωδίες του Αντώνη Μιτζέλου (κιθαρίστα στο συγκρότημα της Ελευθερίας Αρβανιτάκη, όπου συχνά συμμετείχε ο Κότσιρας τα τελευταία χρόνια), σε συνδυασμό με τους εξίσου απλούς και ευθείς στίχους της Ελένης Ζιώγα (χωρίς τους σουρεαλιστικούς ακροβατισμούς που τόσο έχουν ταλαιπωρήσει τα αφτιά μας τα τελευταία χρόνια) οδήγησαν τελικά σε μια σειρά από πολύ συμπαθητικά τραγούδια. Μπορεί να μην ταράζουν τα λιμνάζοντα ύδατα της δισκογραφίας, όμως θα αρέσουν και θα τραγουδηθούν, γιατί είναι φτιαγμένα από καθαρά υλικά. Κάτι που επιβεβαιώνεται και στην ενορχήστρωση, που είναι εξαιρετικά διακριτική αλλά προσεγμένη, χωρίς ν΄ αντιστρατεύεται τις μελωδικές γραμμές, συνοδεύοντας λιτά αλλά σταθερά με τα επιλεγμένα ηχοχρώματα από όργανα «φιλικά» όπως η κιθάρα, το πιάνο, η φυσαρμόνικα. Έτσι αφήνεται να κυριαρχήσει η εξαιρετική φωνή του Κότσιρα, με το ζεστό ηχόχρωμα, τις αισθαντικές διακυμάνσεις στη δυναμική και τις προσεκτικά δομημένες ερμηνείες που βγαίνουν με άνεση, ευαισθησία και ευγένεια, χωρίς να προσποιούνται ή να έχουν «καβαλήσει το καλάμι» από την ξαφνική δημοσιότητα και προβολή, αποκτώντας έπαρση ή υπέρμετρη «σιγουριά». Από τις καλύτερες στιγμές το «εσωτερικό» ζεϊμπέκικο «Επιτέλους κλαίω» και η εφηβική συγκίνηση της «πρώτης φοράς».
Υποψήφιο για 8 Όσκαρ είναι το ρομαντικό δράμα της Κλόι Ζάο, με τίτλο Άμνετ που κλέβει τις εντυπώσεις στις σκοτεινές αίθουσες. Αυτές είναι οι νέες ταινίες της εβδομάδας.