Ο Μιχάλης Νικολούδης είναι ένας πολύπλευρος μουσικός που πριν λίγα χρόνια έκανε ιδιαίτερα αίσθηση στη δισκογραφία με το άλμπουμ «Αιολία», μια δουλειά με καλό γούστο και άποψη σ΄ ένα χώρο ταλαιπωρημένο από αυθαιρεσίες και άγνοια, όπως αυτός της «έθνικ» μουσικής. Επανέρχεται λοιπόν μ΄ ένα νέο δίσκο που εμπνέεται από την ίδια πολιτισμική περιοχή, με αφετηρία […]
Ο Μιχάλης Νικολούδης είναι ένας πολύπλευρος μουσικός που πριν λίγα χρόνια έκανε ιδιαίτερα αίσθηση στη δισκογραφία με το άλμπουμ «Αιολία», μια δουλειά με καλό γούστο και άποψη σ΄ ένα χώρο ταλαιπωρημένο από αυθαιρεσίες και άγνοια, όπως αυτός της «έθνικ» μουσικής. Επανέρχεται λοιπόν μ΄ ένα νέο δίσκο που εμπνέεται από την ίδια πολιτισμική περιοχή, με αφετηρία τη σημαδιακή ημερομηνία: 1922. Ένα ταξίδι στο χρόνο και στους τόπους, ταξίδι της φυγής, της περιπέτειας και της ελπίδας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας και του Πόντου. Μέσα στις αποσκευές των ανθρώπων που αναγκάστηκαν να αναζητήσουν νέες εστίες, ο πολιτισμός, η τέχνη, οι παραδόσεις, οι αρχέγονες αξίες, οι προτάσεις ζωής και, κυρίως, πολλές αναμνήσεις. Όλα αυτά λοιπόν ξεδιπλώνονται σε δεκατρείς οργανικούς σκοπούς και τραγούδια με τους εύγλωττους τίτλους: Orient Express, Αιγαίο, Ανατολή, Χιτζάζ, Ροδόπη, Καππαδοκία, Μνήμη, Οδύσσεια μοίρα… Αυτή τη φορά το μουσικό ύφος χρησιμοποιεί περισσότερα «κλασικά» στοιχεία, τόσο στις μελωδικές γραμμές όσο και στην αρμονική επεξεργασία και στην ενορχήστρωση. Ενώ, οι παραδοσιακές μνήμες, ως μελωδίες, ρυθμοί και ηχοχρώματα έρχονται ν΄ αναδυθούν μέσα από ένα «συμφωνικό» υπόστρωμα, που συχνά παραπέμπει σε έργα των συνθετών της «εθνικής» κλασικής σχολής -όπως λ.χ. στη «Μικρασιατική Ραψωδία» του Γιάννη Κωνσταντινίδη. Ο Νικολούδης αποδεικνύεται ικανός στο χειρισμό ενός τόσο δύσκολου μελωδικού υλικού και οργανικού συνόλου, παρ’ όλα αυτά όμως δεν κατορθώνει πάντοτε να μεταδώσει στον ακροατή τον παλμό και τη συγκίνηση με τα οποία είναι φορτισμένο τα θέμα που διαπραγματεύεται. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τα τραγούδια, αν και διαθέτει ως εξαιρετική «πρώτη ύλη» τους στίχους του Πάρη Μήτσου, συνεργάτη του και από την «Αιολία»: «Όταν κοιτάς Ανατολή, εκεί που ξημερώνει/ γίνεσαι ένα με το φως, της ιστορίας αδελφός/ καημός που δεν μερώνει!…» Ίσως ένα από τους λόγους να είναι η ατυχής επιλογή του Βασίλη Σκουλά ως ερμηνευτή των τραγουδιών αυτών, καθώς τα αποδίδει μ’ ένα ύφος και τη χαρακτηριστική κρητική προφορά που ηχούν τελείως παράταιρα με το υπόλοιπο μουσικό κλίμα. Παρ’ όλα αυτά, ιδιαίτερα τα οργανικά κομμάτια έχουν ενδιαφέρον κι επιβεβαιώνουν ότι ο Νικολούδης δεν επαναπαύεται σε εύκολες και δοκιμασμένες λύσεις -αν και γνωρίζει τις «συνταγές» και εξακολουθεί ν΄ αναζητά ένα προσωπικό τρόπο έκφρασης, συνδυάζοντας την κλασική του παιδεία με την αγάπη του για την παραδοσιακή μουσική.
Υποψήφιο για 8 Όσκαρ είναι το ρομαντικό δράμα της Κλόι Ζάο, με τίτλο Άμνετ που κλέβει τις εντυπώσεις στις σκοτεινές αίθουσες. Αυτές είναι οι νέες ταινίες της εβδομάδας.