Το «Λεωφορείον ο Πόθος» είναι ένα κλασικό αριστούργημα που συγκινεί βαθύτατα, τόσο ως θεατρικό έργο, όσο και ως κινηματογραφική προσαρμογή. Τραγικοί ήρωες, εμπρός και πίσω από την κάμερα, ωθούν την ευαισθησία να αυξηθεί, το βλέμμα να θέλει το σκοτάδι για να αναγνωρίσει καλύτερα τα πράγματα, και η Blanche βρίσκει το χώρο της μέσα μας.Η κεντρική […]
Το «Λεωφορείον ο Πόθος» είναι ένα κλασικό αριστούργημα που συγκινεί βαθύτατα, τόσο ως θεατρικό έργο, όσο και ως κινηματογραφική προσαρμογή. Τραγικοί ήρωες, εμπρός και πίσω από την κάμερα, ωθούν την ευαισθησία να αυξηθεί, το βλέμμα να θέλει το σκοτάδι για να αναγνωρίσει καλύτερα τα πράγματα, και η Blanche βρίσκει το χώρο της μέσα μας. Η κεντρική ηρωίδα, η Blanche Dubois, μια ύπαρξη βαθιά τσακισμένη, ευαίσθητη και απόλυτα μόνη, φτάνει για πρώτη φορά στη Ν. Ορλεάνη να βρει καταφύγιο στο σπίτι της νεότερης αδελφής της Στέλλας. Ένα λεωφορείο, ο «Πόθος», θα μεταφέρει την Blanche στο σπίτι της αδελφής της, αφού πάρει το λεωφορείο «Νεκροταφείο» και κατέβει στη στάση «Ηλύσια Πεδία». Ο συμβολισμός αυτής της πορείας είναι εσκεμμένα σαφής, ώστε να προτρέψει το θεατή, εξαρχής, στη συμπάθεια προς την ηρωίδα. Οι δύο αδελφές έχουν μεγαλώσει σε ένα κτήμα στο Μισισιπή, το ονομαζόμενο «Ωραίο Όνειρο», απ’ όπου η Στέλλα έφυγε για να παντρευτεί έναν Πολωνό, τον Stanley Kowalski, άνδρα πολύ διαφορετικό από όλους όσους θα μπορούσε να γνωρίζει λόγω καταγωγής, με τον οποίο τη συνδέει ένας έντονος ερωτικός πόθος που υπερσκελίζει οποιεσδήποτε διαφορές. H Blanche έμεινε στο κτήμα έως την τελική του διάλυση, κυνηγώντας τη νιότη, ένοχη συγχρόνως για τη δικής της χαμένη νιότη, θέλοντας να κρατήσει το χρόνο πίσω, να αφαιρέσει από τη μνήμη τα γεγονότα και τις πράξεις της και να αφεθεί σε μια άλλη νέα αγνότητα, που κερδίζεται όμως -συνήθως, δυστυχώς- a posteriori. Τραγική εσωτερική αντίφαση, που βρίσκει το αντίθετό της στο πρόσωπο του γαμπρού της. Νέος, «πραγματικός άνδρας», όπως τον αποκαλεί η ίδια η Blanche, σίγουρος για τις επιλογές του, στέκεται απέναντί της για να αναμετρηθεί. Η Blanche δεν αντέχει τη συνύπαρξη με τον Πολωνό «αγροίκο», οξύθυμο, πρόσφυγα, γαμπρό της, που σύντομα θα γίνει και πατέρας. Ο Mitch, φίλος του Stanley, ζει με την άρρωστη μητέρα του, ερωτεύεται τη διαφορετικότητα της Blanche, αλλά αποδεικνύεται ανίκανος για οποιαδήποτε πρωτοβουλία. Πλάσματα που κυνηγούν στα τυφλά την ευτυχία και την εσωτερική ειρήνη, με τον πόθο ως κυρίαρχο στοιχείο, ως αντίδοτο του θανάτου, παγιδεύονται και φτάνουν στην καταστροφή. Άνθρωποι που προσπαθούν να σβήσουν αυτή την ατέλειωτη υπαρξιακή μοναξιά μέσα σε κάτι, σε οτιδήποτε, στον πόθο, στο αλκοόλ, στη δύναμη, στην κυριαρχία, στην επιτυχία, στον τζόγο, σε μια αγκαλιά. Η Blanche τα προσπαθεί όλα, αναζητά απελπισμένα τη συντροφικότητα και την προστασία, δίνει την εμπιστοσύνη της στον οποιονδήποτε, χάνεται μέσα σε ματαιότητες τραγικές, αιωρείται στο τεντωμένο σκοινί των επιλογών (αλήθεια-ψέμα, ηθικό-ανήθικο, πραγματικότητα-φαντασία), χωρίς να μπορεί να διαλέξει. Οι σταθερές επιλογές των άλλων, ο ερωτικός πόθος της Στέλλας, η σιγουριά του Stan, η αδυναμία του Mitch, τη σπρώχνουν στην τρέλα, στο ολοκληρωτικό σπάσιμο, στη διάλυση του εαυτού, την απελευθερώνουν εν τέλει από ενοχές, από μνήμες και πληγώματα. Ένα σκληρό έργο που μας αγγίζει στα τρίσβαθα. Ένα εξαιρετικό ασπρόμαυρο, με σκιές και ρυθμικές εναλλαγές φωτός σκοταδιού, όπου η σύνθεση των πλάνων υποβάλλει με τη δύναμή της, η κινηματογραφική ηθοποιία βρίσκει ένα νέο ορισμό και η μουσική του North λειτουργεί ως άνοιγμα της μνήμης προς τον κόσμο που είναι εκεί έξω, σε αντίθεση με το κλειστοφοβικό περιβάλλον μέσα στο οποίο ζουν όλοι -ανεξαιρέτως- οι ήρωες. Το εκπληκτικό έργο του Tennessee Williams (με τις τραγικές εμπειρίες της ζωής του, τσακωμοί στο σπίτι, αδελφή με λοβοτομή, ομοφυλοφιλικές σχέσεις, μέθη και τζόγος), βρίσκει μέσα από τη γεμάτη ενοχές ηρωίδα του οικείες αναφορές στις προσωπικές επιλογές του Elia Kazan. Η ζωή δεν είναι δίκαιη, ούτε απόλυτη. «Έσω ευθύς», λέει ο αδύναμος Mitch και η Blanche του απαντά: «Τι σημαίνει ευθύ; μια γραμμή μπορεί να είναι ευθεία, ένας δρόμος επίσης, αλλά η ανθρώπινη ύπαρξη;». H Blanche, η Στέλλα, ο Mitch και ο Stanley μοιάζουν με αυτό που φανταζόμαστε ότι ήταν ο Καζάν, όταν αποφάσισε να καταδώσει οκτώ συναδέλφους του την εποχή του Μακαρθισμού. Η αμφιβολία, η ενοχή, το δίλημμα βρίσκονται στις ταινίες του σαν να τον κατατρέχουν. «Αυτός ο χώρος είναι μια παγίδα», λέει η Blanche και βυθίζεται στη δική της καταστροφή… Αλήθεια, ο ενενηντάχρονος πλέον Elia Kazan τι να θυμάται άραγε; Τον πόνο που προκάλεσε ή τον πόνο που εισέπραξε;
Υποψήφιο για 8 Όσκαρ είναι το ρομαντικό δράμα της Κλόι Ζάο, με τίτλο Άμνετ που κλέβει τις εντυπώσεις στις σκοτεινές αίθουσες. Αυτές είναι οι νέες ταινίες της εβδομάδας.
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Κυριακή 25.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/mohammad-alizade-91PVsccQXbc-unsplash-1-315x220.jpg)
![Γροιλανδία: Οι δυτικοί σύμμαχοι ενισχύουν την παρουσία τους στην Αρκτική [γράφημα]](https://www.ot.gr/wp-content/uploads/2026/01/greenland8-300x300.jpg)
![Ο κυβερνήτης της Μινεσότα Τιμ Γουάλτς αποφάσισε να αναπτύξει την Εθνοφρουρά [βίντεο]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/2026-01-17T011312Z_868012131_RC25VIAKNC5V_RTRMADP_5_USA-TRUMP-MINNESOTA-INVESTIGATION-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442