Καράβι το φεγγάρι στο σώμα κύλησε/ για άνομα πελάγη κρυφά μας μίλησε/ με μάτια αναμμένα με λόγια ανήμερα../ και παρακάτω: εγώ φουρτούνες πάλευα σχεδόν από παιδί/ μαντήλι άσπρο σάλευα στου πόνου τη χλιδή…», για να καταλήξουμε: «η σελήνη απόψε μεγάλα συμβάντα μου τάζει/ η δική σου παρέα με βγάζει σ’ άλλη στροφή… » Προσθέστε την […]
Καράβι το φεγγάρι στο σώμα κύλησε/ για άνομα πελάγη κρυφά μας μίλησε/ με μάτια αναμμένα με λόγια ανήμερα../ και παρακάτω: εγώ φουρτούνες πάλευα σχεδόν από παιδί/ μαντήλι άσπρο σάλευα στου πόνου τη χλιδή…», για να καταλήξουμε: «η σελήνη απόψε μεγάλα συμβάντα μου τάζει/ η δική σου παρέα με βγάζει σ’ άλλη στροφή… » Προσθέστε την Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους να παίρνει πόζες ως… «Μις Άνω Λιόσια», τον Απόστολο Γκλέτσο να ρίχνει ζεϊμπεκιές (με πλάνο από τη μέση και πάνω και μάτι λιγωμένο) κι ένα εκατομμύριο τηλεθεατές να οφθαλμοπορνεύουν τη μανουσάκεια «Τσιγγανιάδα». Ο γιάπης και η παρθένος τσιγγανοπούλα χρειάζονται και τον εθνικό τους ύμνο, για τον οποίο επιστρατεύτηκε -ισχυρό άλλοθι- ο Χρήστος Νικολόπουλος. Τεχνίτης ικανός -τι να σου κάνει όμως, όταν προσπαθεί άτεχνα να μπολιάσει τη λαϊκή του φλέβα με κάποιες θολές και γραφικές απόψεις περί «γύφτικου ήχου»? Κι όταν του τραβάνε το χαλί κάτω από τα πόδια οι διανοουμενίστικοι στίχοι της Έλενας Γιανατσούλια. Αυτοί δεν είναι τσιγγάνοι είναι… υποψήφιοι διδάκτορες στη λογοτεχνία! Και η Μελίνα Μποτέλη με τις κλαρωτές φούστες, τα τσεμπέρια και τα κρεματζούλια να τραγουδά: «Μάτια τρένα φωταγωγημένα/ ποιο τις νύχτες σε μεθάει κορμί…/ στου σταθμού τη τζαμαρία ήρθε ο βοριάς/ να μου γράψει κεφαλαία πως δεν μ’ αγαπάς» έλεος! Κρίμα, γιατί και ο Δημήτρης Μπάσης είναι ένας άξιος λαϊκός τραγουδιστής και η Ειρήνη Χαρίδου φωνή πολλά υποσχόμενη και το κλαρίνο του Μάνου Αχαλινωτόπουλου ασκείται φιλότιμα στο να μιμηθεί το τσιγγάνικο παίξιμο. Όλα όμως ισοπεδώνονται κάτω από αυτή την κοντόφθαλμη γραφική (ούτε καν φολκλορική) αντιμετώπιση ενός πολιτισμού τόσο πλούσιου και πολύμορφου -γι’ αυτό κι ευαίσθητου, όταν στρώνεται στην προκρούστεια κλίνη του νεοελληνικού αρπακολισμού. Αποκορύφωμα η «ερμηνεία» του Απόστολου Γκλέτσου στο κλασικό «Κάτω απ’ το πουκάμισό μου». Όσοι είδαν την έκρηξη του Καζαντζίδη στο δικαστήριο και τους έκανε εντύπωση η ηρεμία του Νικολόπουλου, όταν τον περιέλουζε με τις χειρότερες ύβρεις, τώρα ξέρουν: η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο και μάλιστα στη συγκεκριμένη περίπτωση σερβιρισμένη κυριολεκτικά στο δίσκο από τον Απόστολο.
Υποψήφιο για 8 Όσκαρ είναι το ρομαντικό δράμα της Κλόι Ζάο, με τίτλο Άμνετ που κλέβει τις εντυπώσεις στις σκοτεινές αίθουσες. Αυτές είναι οι νέες ταινίες της εβδομάδας.