Message To Love – The Isle Of Wight Festival – Κριτική

Μεταξύ 26 και 30 Αυγούστου 1970 πραγματοποιήθηκε στη νήσο Wight, στο νότο της Αγγλίας, ένα πενθήμερο διεθνές μουσικό φεστιβάλ που έμελλε να μείνει ιστορικό σαν η τελευταία βιβλικών διαστάσεων μάζωξη στην παράδοση των ’60s. Υπολογίζεται ότι ένα πλήθος μεταξύ 200.000 και 600.000 νέων συγκεντρώθηκαν από την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική για να παρακολουθήσουν το «βρετανικό Woodstock», ένα γεγονός που, ιδωμένο από απόσταση, στέκεται ακριβώς στο όριο ανάμεσα στα ηδονιστικά, hippie ’60s της «αγάπης και ειρήνης» και τα αποπροσανατολισμένα ’70s του art-rock και του
heavy metal.
Οι φασαρίες δεν έλειψαν. Αρκετός χρόνος της ταινίας αναλώνεται σε συζητήσεις μεταξύ των διοργανωτών στα παρασκήνια και σε καταγραφή σκηνών βίας με πρωταγωνιστές τσαμπατζήδες που απαίτησαν (και πέτυχαν) να μπουν με το ζόρι στον οριοθετημένο χώρο του φεστιβάλ χωρίς να πληρώσουν εισιτήριο.
Το φιλμ του Murray Lerner πρωτοκυκλοφόρησε, με σημαντική καθυστέρηση, το 1995. Μοιράζει το ενδιαφέρον του στην αποτύπωση των λάιβ ερμηνειών και σε περιφερειακές λήψεις, καταγραφές της καθημερινής ζωής και συνεντεύξεις που σχολιάζουν τα γεγονότα και προσεγγίζουν το φεστιβάλ σαν γεγονός έκφρασης κοινωνικής και πολιτικής συνειδητοποίησης, πέρα από το καθαρά μουσικό του αντικείμενο. Αυτές οι καταγραφές άλλωστε, είναι που του δίνουν σε πολλά σημεία ένα χαρακτήρα ντοκιμαντέρ, που ξεπερνά τα όρια ενός «μουσικού βίντεο».
Ξεκινά με λήψεις που αποτυπώνουν τις σκηνές-καταλύματα των παρευρισκομένων, απλωμένες σε πολλά στρέμματα γης, στη φάρμα East Aftron. Πρώτος παρουσιάζεται στο πάλκο ο Jimi Hendrix στο «Message to love». Αυτός και η μπάντα του είχαν μόλις επιστρέψει από την Αμερική, η δε εμφάνισή τους στο φεστιβάλ της νήσου Wight ήταν ο πρώτος σταθμός μιας περιοδείας που επρόκειτο να συνεχιστεί με μια σειρά ευρωπαϊκών κοντσέρτων. Δυστυχώς ο θάνατος πρόλαβε τον Jimi 18 μέρες αργότερα. Αυτή εδώ είναι η τελευταία του εμφάνιση σε μεγάλο κοινό.
Ακολουθούν οι δημοφιλείς και πάντα εκρηκτικοί The Who και το «Young man blues», οι Free (μάλλον μέτριοι) στο μεγάλο σουξέ «All right now» και οι Taste με την υπερηχητική κιθάρα τού, μακαρίτη πλέον, Rory Gallagher στο «Sinner boy». Προσπερνάμε γρήγορα την αδιάφορη παρουσία του Tiny Tim («There ‘ll Always Be An England») και τον John Sebastian («Red Eye Express») για να κάνουμε στάση στον Donovan και την επιτομή των ψυχεδελικών ’60s που αποτελεί το «Catch the wind». Μη χαλαρώνετε ωστόσο, μια και έπεται το κιθαριστικό πεδίο μάχης των Ten Years After, στο «I can’t keep from crying». Από τις πιο ενδιαφέρουσες στιγμές, και όχι μόνο για τους φανατικούς, είναι η εμφάνιση των Doors στις μυσταγωγίες που αποτελούν τα «When the music’s over» και «The End» (με μια ψυχεδελική πλημμύρα από κόκκινα και πράσινα χρώματα). Σημειωτέον ότι και για τον Jim Morrison, όπως και για τον Hendrix, αποτυπώνεται εδώ η τελευταία σκηνική εμφάνιση πριν το θάνατό του. Οι Moody Blues ερμηνεύουν το πασίγνωστο «Nights in white satin» (με κάποια συναισθηματική υπερβολή, είναι η αλήθεια), ο Kris Kristofferson το «Me & Bobby McGee» και η Joni Mitchell, απλή και κατηγορηματική, τα «Woodstock» και «Big yellow taxi».
Η δεύτερη πλευρά του DVD ξεκινά με τον τρομπετίστα Miles Davis (η μοναδική παρουσία από το χώρο της τζαζ) στο «Call it anything». Τον διαδέχεται ο Leonard Cohen: αξύριστος, με μακριά μαλλιά και όψη γενικώς αγνώριστη για όποιον τον έχει συνηθίσει με τα τωρινά κοστούμια Αρμάνι. Με το που ανοίγει το στόμα του για να τραγουδήσει το «Suzanne», γίνεται προφανές ότι είναι ο πιο επαρκής τραγουδιστής από όλους.
Μια σαρωτική σκηνική παρουσία, που δεν θα φανταζόταν κανείς από τις στούντιο δουλειές τους, επιδεικνύουν οι Emerson, Lake & Palmer με το «Pictures at an exhibition». Ο Hendrix επανέρχεται για τα «Machine gun» και «Voodoo chile (slight return)», κι έπειτα σειρά έχει η Joan Baez στο «Let it be» και οι Jethro Tull στο «My Sunday feeling», με μπροστάρη τον εντελώς τρελαμένο Ian Anderson. Επιστροφή στην, έξω από αυτόν τον κόσμο, κιθαριστική άνεση και έμπνευση του Hendrix, με το «Foxy lady», και φινάλε με τους Who, ένα ηφαίστειο που κοχλάζει και, ενίοτε, εκρήγνυται. Η παρέα των Roger Daltrey, Pete Townshend, John Entwistle και Keith Moon ερμηνεύει σε πολύ καλή φόρμα (είχε, άλλωστε, κυκλοφορήσει μόλις πριν από λίγες εβδομάδες το άλμπουμ Live At Leeds) το «Naked eye», ένα νέο τραγούδι που προοριζόταν για ένα E.P. με πέντε κομμάτια, που όμως τελικά δεν βγήκε ποτέ.
Συνολικά, ένα ντοκουμέντο για την ακμή και την αναπόφευκτη παρακμή του hippie ονείρου, χωρίς ωραιοποιήσεις και με την αντικειμενική ματιά που επιτρέπει η αποστασιοποίηση από τον πυρετό των γεγονότων.