Modern Whore: Τι συμβαίνει πραγματικά στη ζωή μιας σεξεργάτριας;

Η Άντρεα Γουερχούν έχει κουραστεί να ακούει την ίδια υπόθεση μεταμφιεσμένη σε ερώτηση: ότι για να γίνει μια γυναίκα στρίπερ ή εργαζόμενη στη βιομηχανία του σεξ, πρέπει οπωσδήποτε να έχει προηγηθεί κάποιο τραύμα. Στα strip clubs όπου δούλευε, πελάτες την πίεζαν ξανά και ξανά να τους αποκαλύψει ποιο σκοτεινό περιστατικό της παιδικής της ηλικίας «την έσπρωξε» σε αυτόν τον χώρο. Εκείνη συχνά αρνιόταν να απαντήσει. Εκείνοι, συχνά, επέμεναν.

Στο νέο ντοκιμαντέρ Modern Whore, που καταγράφει τη δεκαετή διαδρομή της στη βιομηχανία του σεξ, ένας άνδρας της λέει χαρακτηριστικά: «Οι γυναίκες δεν γίνονται απλώς στρίπερ. Κάτι θα πρέπει να έχει συμβεί».

Για τη Γουερχούν, αυτού του είδους η επιμονή έχει όνομα: «trauma porn», δηλαδή η σχεδόν ηδονοβλεπτική κατανάλωση του τραύματος κάποιου άλλου. Όπως παραδέχεται στην ταινία, δεν ξέρει γιατί ένας άνθρωπος μπορεί να θέλει τόσο πολύ να την κάνει να ξαναζήσει τον ψυχικό της πόνο. Πιστεύει, όμως, ότι πίσω από αυτή την ανάγκη κρύβεται κάτι ευρύτερο: η προσπάθεια να χτιστεί γύρω από την εργασία στο σεξ μια αφήγηση ντροπής, σαν να μην μπορεί ποτέ να είναι επάγγελμα, παρά μόνο συνέπεια πληγής ή καταστροφής.

Και αυτό ακριβώς επιχειρεί να ανατρέψει.

Ένα ντοκιμαντέρ για να ειπωθεί η ιστορία αλλιώς

Το Modern Whore είναι ένα ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία της Νικόλ Μπαζουίν, μακροχρόνιας συνεργάτιδας της Γουερχούν, και βασίζεται στα ομώνυμα απομνημονεύματα που κυκλοφόρησε η ίδια το 2018. Εκτελεστικός παραγωγός είναι ο Σον Μπέικερ, ο βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης του Anora.

Η ταινία συνδυάζει την προσωπική μαρτυρία της Γουερχούν, συζητήσεις με φίλες της από τον χώρο της βιομηχανίας του σεξ και αναπαραστάσεις σημαντικών στιγμών από τα χρόνια της στη δουλειά. Η σκηνή με τον άνδρα που υποστηρίζει ότι κάτι τραυματικό θα πρέπει να της συνέβη στην παιδική ηλικία παίζεται από ηθοποιό, αλλά βασίζεται σε πραγματικές αλληλεπιδράσεις που είχε με πελάτες.

Η εικόνα που δίνει το ντοκιμαντέρ είναι πολύ πιο σύνθετη από το στερεότυπο που πολλοί επιχειρούν να της φορέσουν. Η εργασία στο σεξ, όπως παρουσιάζεται στην ταινία, μπορεί να είναι επικίνδυνη και να περιλαμβάνει επαφή με θηρευτές. Όμως αυτό, σύμφωνα με τη Γουερχούν, συμβαίνει κυρίως επειδή πρόκειται για έναν χώρο μη ρυθμισμένο και ποινικοποιημένο.

Η αφίσα και η ομάδα πίσω από την ταινία

Η αφίσα του Modern Whore δείχνει ένα πρόσωπο με κόκκινα ρούχα και μια στιλιζαρισμένη απεικόνιση performer. Η διανομή γίνεται από την Quiver.

Η Γουερχούν και η Μπαζουίν γνωρίστηκαν ως go-go dancers στα γυρίσματα ενός μουσικού βίντεο και έγιναν γρήγορα φίλες. Πριν από πέντε χρόνια αποφάσισαν να φτιάξουν το ντοκιμαντέρ, έχοντας από την αρχή έναν ξεκάθαρο στόχο: να μη μοιάζει με τις περισσότερες υπάρχουσες απεικονίσεις της σεξεργασίας.

«Το πρόβλημα με τον τρόπο που παρουσιάζεται η σεξεργασία στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο είναι ότι το 99% των αναπαραστάσεων δημιουργούνται από ανθρώπους που δεν είναι σεξεργάτες», λέει η Γουερχούν στο People. «Δεν έχουν σεξεργάτες σε θέσεις όπου να παίρνουν αποφάσεις, πόσο μάλλον συμβούλους που να μπορούν να ελέγξουν τη δουλειά τους και να τους πουν αν κάτι ‘δεν στέκει’».

Με σεξεργάτριες μπροστά και πίσω από την κάμερα

Στα γυρίσματα του Modern Whore συμμετείχαν πολλές σεξεργάτριες, των οποίων οι ιστορίες αποτελούν τον βασικό ιστό του ντοκιμαντέρ. Η Γουερχούν και η Μπαζουίν φρόντισαν επίσης να υπάρχει στο πλευρό της παραγωγής σύμβουλος τραύματος με εμπειρία στον χώρο της σεξεργασίας, καθώς και συντονίστρια οικειότητας.

Ο ρόλος τους ήταν κρίσιμος, καθώς βοήθησαν τόσο τα πρόσωπα του ντοκιμαντέρ όσο και τους ηθοποιούς να διαχειριστούν τη δύσκολη διαδικασία της αναβίωσης και της αναπαράστασης σκηνών σεξουαλικής επίθεσης.

Το αποτέλεσμα, όπως λέει η Γουερχούν, έχει «σφαιρική ζεστασιά και αυθεντικότητα». Η ταινία δεν αποσιωπά τις σκοτεινές εμπειρίες σε κακόφημα strip clubs, αλλά τις τοποθετεί δίπλα στη χαρά, το χιούμορ και τη συντροφικότητα που βρήκε μέσα στις φιλίες της με άλλες εργαζόμενες του χώρου.

«Αυτή η ταινία θα αγγίξει διαφορετικά τους ανθρώπους, γιατί δεν έχουν ξαναδεί κάτι τέτοιο, όπου μια εργαζόμενη στο σεξ μπορεί να αφηγηθεί τη δική της ιστορία με τους δικούς της όρους», λέει η ίδια.

Η σκοτεινή πλευρά που δεν κρύβεται

Παρότι αντιδρά όταν πελάτες ζητούν να ακούσουν τις πιο σκοτεινές στιγμές της σαν να πρόκειται για θέαμα, η Γουερχούν δεν φοβάται να μιλήσει στο Modern Whore για τη σκληρή πλευρά της βιομηχανίας του σεξ.

Η ταινία καταγγέλλει φρικτές εμπειρίες που είχε με πελάτες, ανάμεσά τους και έναν βιασμό. Αναφέρεται επίσης σε έναν αδιάφορο διευθυντή strip club, ο οποίος, αντί να τη στηρίξει, την κατηγόρησε επειδή δεν φώναξε για βοήθεια.

Ωστόσο, η Γουερχούν επιμένει ότι η εργασία στο σεξ πρέπει να αντιμετωπίζεται ως νόμιμο επάγγελμα, με δικαιώματα και προστασία, και όχι ως εγκληματική δραστηριότητα. Τονίζει επίσης ότι, πέρα από τις κακοποιητικές εμπειρίες, είχε και πολλές θετικές αλληλεπιδράσεις με πελάτες.

Ο Ρον, ο «ιδανικός πελάτης»

Μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές του ντοκιμαντέρ είναι η συζήτηση της Γουερχούν με τον Ρον, έναν παλιό και τακτικό πελάτη της.

Στην ταινία, η ίδια τον αποκαλεί «ιδανικό πελάτη», επειδή, όπως λέει, ήταν ευγενικός, σεβαστικός και κατανοούσε το «πλαίσιο» της σχέσης τους: ότι πλήρωνε ένα συγκεκριμένο ποσό για να περάσει συγκεκριμένο χρόνο μαζί της.

Ο Ρον, από την πλευρά του, μιλά με θερμά λόγια για εκείνη. Λέει ότι είναι «καλή ακροάτρια» και ότι της έχει εκμυστηρευτεί πράγματα που δεν ένιωθε άνετα να πει σε κανέναν άλλον στη ζωή του.

«Η επιλογή να τον συμπεριλάβουμε ήταν εύκολη», λέει η Γουερχούν στο People. Η φιλική του παρουσία, εξηγεί, φέρνει μια ελαφρότητα στην ταινία. Παράλληλα, η εικόνα μιας αμοιβαία ικανοποιητικής σχέσης ανάμεσα σε εργαζόμενη στο σεξ και πελάτη είναι, όπως σημειώνει, «κάτι που δεν βλέπεις ποτέ σε ντοκιμαντέρ».

Από το περιθώριο στη mainstream κουβέντα

Η σεξεργασία, που για χρόνια βρισκόταν στο περιθώριο, έχει μπει τα τελευταία χρόνια πιο έντονα στη δημόσια συζήτηση. Η Γουερχούν αναφέρεται σε παραδείγματα όπως το Hustlers του 2019, το Anora, που κέρδισε το Όσκαρ καλύτερης ταινίας το 2024 και στο οποίο η ίδια εργάστηκε ως σύμβουλος για θέματα εργασίας στο σεξ, αλλά και στην ταχύτητα με την οποία influencers μετακινούνται στο OnlyFans, τη συνδρομητική πλατφόρμα που είναι γνωστή για το ακατάλληλο για ανηλίκους περιεχόμενό της.

Ωστόσο, η ίδια υποστηρίζει ότι η αναπαράσταση από μόνη της δεν αρκεί. Ειδικά στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, λέει, η εικόνα της εργασίας στο σεξ συχνά διολισθαίνει στον «εντυπωσιασμό» και δεν υπηρετεί απαραίτητα «τον συλλογικό μας στόχο για υγεία, ασφάλεια, αξιοπρέπεια και προστασία».

Γι’ αυτό και η Γουερχούν δηλώνει ένθερμη υποστηρίκτρια της αποποινικοποίησης της σεξεργασίας, με τρόπο αντίστοιχο με εκείνον που ο κλάδος ρυθμίζεται σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες.

«Ήρθε η ώρα ο νόμος να συμβαδίσει»

Η Νικόλ Μπαζουίν τονίζει ότι, όσο η ταινία προβάλλεται, γίνεται φανερό πόση στήριξη υπάρχει για αλλαγές στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται η σεξεργασία.

«Αναγνωρίζουμε επίσης, καθώς μοιραζόμαστε αυτή την ταινία, πόση στήριξη υπάρχει για αυτές τις αλλαγές», λέει. «Νομίζω ότι ήρθε η ώρα ο νόμος να συμβαδίσει με αυτό που πραγματικά υπάρχει στις καρδιές και στο μυαλό των ανθρώπων γύρω από μια αληθινά θετική αλλαγή για τις σεξεργάτριες και τους σεξεργάτες».