Επιζώσες του Έπσταϊν τιμούν την Βιρτζίνια Τζουφρέ

Έναν χρόνο μετά τον θάνατο της Βιρτζίνια Τζουφρέ, οι επιζώσες του καταδικασμένου μαστροπού και παιδοβιαστή Τζέφρι Έπσταϊν τιμούν τη μνήμη της με δημόσιες παρεμβάσεις και προσωπικές μαρτυρίες. Ξεχωρίζει το συγκλονιστικό γράμμα που δημοσίευσε η USA Today, στο οποίο η Μαρία Φάρμερ αποτίει φόρο τιμής στη φίλη και συναγωνίστριά της, αναδεικνύοντας τον αγώνα, την επιρροή και την παρακαταθήκη που άφησε πίσω της.

Η Βιρτζίνια Τζουφρέ μιλά καθώς τα θύματα καταθέτουν δηλώσεις για τις επιπτώσεις που υπέστησαν, κατά τη διάρκεια ακροαματικής διαδικασίας στην ποινική υπόθεση κατά του Τζέφρι Έπσταϊν, ο οποίος πέθανε νωρίτερα τον ίδιο μήνα — θάνατος που ο ιατροδικαστής της Νέας Υόρκης έκρινε ως αυτοκτονία — σε σκίτσο δικαστηρίου στο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Νέας Υόρκης, ΗΠΑ, 27 Αυγούστου 2019. REUTERS/Jane Rosenberg/File Photo

Το γράμμα της επίσης επιζώσας του Έπσταϊν, Μαρία Φάρμερ

«Βιρτζίνια,

Μου λείπεις κάθε μέρα. Ήταν μια χρονιά που άλλαξες τα πάντα. Η αγάπη σου θα είναι αιώνια και θα ήσουν βαθιά περήφανη για την οικογένειά σου που συνεχίζει τη ζωτικής σημασίας παρακαταθήκη σου.

Η οικογένειά σου και οι επιζώσες επιτέλους ακούγονται. Η αδελφή μου, η Άνι Φάρμερ, συνέβαλε στην ψήφιση νόμου που υποχρεώνει το Υπουργείο Δικαιοσύνης να δημοσιοποιήσει τα αρχεία Έπσταϊν. Θύτες όπως ο Άντριου Μάουντμπάτεν-Γουίνδσορ λογοδοτούν επιτέλους για όσα σου έκαναν, ενώ ένα βίντεο στο οποίο εμφανιζόσουν προβλήθηκε στον τοίχο του Κάστρου του Ουίνδσορ. Έκανες κάτι που κανείς άλλος δεν έκανε. Και κάθε μέρα, οι ‘αδελφές’ σου, οι άλλες επιζώσες, εργάζονται αδιάκοπα, όλο το εικοσιτετράωρο, για να διασφαλίσουν ότι αυτός ο εφιάλτης δεν θα επαναληφθεί.

Μερικές φορές δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι όλα αυτά έχουν πράγματι συμβεί. Και οι δύο ξέρουμε πως το να μιλάς για κάτι, να το λες δυνατά, είναι αυτό που το κάνει να μοιάζει πραγματικό. Για τόσα χρόνια, ήσουν εσύ εκείνη που άκουγε. Ήσουν μάρτυρας της ζωής μου και της έδινες υπόσταση — την έκανες πραγματική. Ήταν ένα σπάνιο δώρο για κάποιον που πέρασε τόσα χρόνια αγνοημένος και χωρίς φωνή.

Το 1996 επικοινώνησα με το Αστυνομικό Τμήμα της Νέας Υόρκης και το FBI για να αφηγηθώ την ίδια ιστορία που λέγεται και σήμερα: Στα μέσα της δεκαετίας του ’90, ο Τζέφρι Έπσταϊν και η Γκισλέιν Μάξγουελ είπαν ψέματα στην οικογένειά μου, με παρέσυραν σε απομονωμένα μέρη και με κακοποίησαν και με βίασαν. Στη συνέχεια απείλησαν τη ζωή και την ασφάλειά μου, σε περίπτωση που μιλούσα.

Ήθελα απλώς να προστατεύσω τις μικρές μου αδελφές και τα άλλα κορίτσια εκεί έξω που εξαπατούνταν και καταστρέφονταν από το σκοτεινό δίκτυο εμπορίας και κακοποίησης του Έπσταϊν και της Μάξγουελ — ήθελα να σε προστατεύσω, Βιρτζίνια, ακόμη και πριν σε γνωρίσω. Έτσι έκανα αυτό που όλοι μας λένε να κάνουμε: απευθύνθηκα στο FBI, ελπίζοντας σε βοήθεια από εκείνους που υποτίθεται πως μας προστατεύουν. Αντί γι’ αυτό, μου έκλεισαν το τηλέφωνο. Για μια δεκαετία ζούσα υπό απειλές βίας και καταστροφής από τη Μάξγουελ.

Επιζώσες των εγκλημάτων του Τζέφρι Έπσταϊν στέκονται όρθιες καθώς η τότε Γενική Εισαγγελέας των ΗΠΑ, Παμ Μπόντι, δέχεται ερωτήσεις κατά τη διάρκεια ακρόασης της Επιτροπής Δικαιοσύνης της Βουλής για την εποπτεία του Υπουργείου Δικαιοσύνης, στο Καπιτώλιο, στην Ουάσιγκτον, ΗΠΑ, 11 Φεβρουαρίου 2026. REUTERS/Kent Nishimura/File Photo

Δέκα χρόνια αργότερα, το 2006, το FBI επικοινώνησε ξανά μαζί μου. Οι αξιωματικοί ήρθαν στα σπίτια μας, μας πήραν καταθέσεις και μας ζήτησαν να καταθέσουμε στην ομοσπονδιακή δίκη στη Φλόριντα. Μας υποσχέθηκαν ότι ο Έπσταϊν, η Μάξγουελ και οι συνεργοί τους θα λογοδοτούσαν. Και μετά μας εγκατέλειψαν.

Νιώσαμε ξανά εξαπατημένες. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς θα αντιδρούσε εκείνη η εκδοχή του εαυτού μου αν γνώριζε όλα όσα θα καταφέρναμε τα επόμενα 20 χρόνια. Νομίζω θα ήταν περήφανη για εμάς. Θα ήταν βαθιά ευγνώμων και ανακουφισμένη που βρήκα μια φίλη σαν εσένα σε αυτή τη δύσκολη και επώδυνη διαδρομή.

Δεν θα είχα φτάσει μέχρι εδώ χωρίς τη φιλία και την πίστη σου. Εσύ είσαι ο λόγος που συνεχίζω να παλεύω με τον καρκίνο. Είναι η δύναμη που μου έδωσες που με κράτησε όρθια, όταν ήταν τόσο πιο εύκολο να τα παρατήσω. Μπορεί να σε κάνει να νιώθεις παράλογη, όταν τόσοι πολλοί σε αγνοούν, δεν σε πιστεύουν ή απλώς δεν νοιάζονται για όσα σου συνέβησαν. Αλλά είχα εσένα, την Άνι και άλλες επιζώσες, όπως η Μαρίκε Σαρτουνί, που πάντα καταλάβαιναν την αλήθεια.

Αυτό το θάρρος με κρατά όρθια και σήμερα. Και δεν θα σου κάνει εντύπωση ότι έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μας. Με την οικογένειά σου και τους φίλους σου στο πλευρό μου, όλα είναι δυνατά.

Παρότι έχουν δοθεί στη δημοσιότητα περισσότερα αρχεία, αμέτρητα άλλα παραμένουν άδικα κρυμμένα — ανάμεσά τους και η πλήρης αναφορά μου στο FBI το 1996. Όσα έχουν δημοσιοποιηθεί είναι αποσπασματικά και ανεπαρκώς λογοκριμένα, θέτοντας σε κίνδυνο τις επιζώσες, ενώ ταυτόχρονα προστατεύουν ισχυρούς θύτες.

Πέρα από τον Ατλαντικό, ο πρίγκιπας Άντριου έχει στερηθεί τους τίτλους του και εκδιώχθηκε από τη βασιλική του κατοικία, ενώ ο πρώην Βρετανός πρέσβης Πίτερ Μάντελσον συνελήφθη. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ωστόσο, δισεκατομμυριούχοι όπως ο Λες Γουέξνερ δεν έχουν αντιμετωπίσει καμία συνέπεια.

Το FBI συνεχίζει να αγνοεί τις φωνές των επιζωσών, αποφεύγοντας την πιο βασική του ευθύνη απέναντι στον αμερικανικό λαό — και κυρίως απέναντι στα παιδιά. Υπάρχουν ακόμη μέρες που αναρωτιέμαι αν ακούει κανείς.

Το βιβλίο σου είναι μπεστ σέλερ. Εκατομμύρια άνθρωποι το πήραν στα χέρια τους γιατί ήθελαν να ακούσουν την ιστορία σου. Επιτέλους, σε ακούν. Θα σε θυμούνται πάντα ως μια μαχήτρια για την προστασία ευάλωτων κοριτσιών σαν εσένα.

Εσύ κι εγώ αναρωτιόμασταν συχνά τι θα είχε συμβεί σε όλους εκείνους που θυματοποίησαν ο Έπσταϊν και η Μάξγουελ, αν το FBI μας είχε πάρει στα σοβαρά τότε. Πόσοι θα είχαν ζήσει φυσιολογικές, ευτυχισμένες ζωές, χωρίς να γνωρίσουν την ταπείνωση και τον τρόμο της κακοποίησης; Η καταστροφή που προκάλεσαν δεν ήταν αναπόφευκτη. Ήταν μια επιλογή που επαναλαμβανόταν κάθε μέρα για δεκαετίες.

Είχες υποσχεθεί στην κόρη σου ότι θα μεγάλωνε σε έναν καλύτερο κόσμο από εκείνον που κληρονομήσαμε εμείς. Μέσα από τον αδιάκοπο αγώνα σου και τη δυνατή σου φωνή, αυτή η υπόσχεση έγινε πραγματικότητα: ένας κόσμος όπου οι εγκληματίες λογοδοτούν και μένουν μακριά από την εξουσία· ένας κόσμος όπου τα παιδιά προστατεύονται ως το πολυτιμότερο αγαθό μας — γιατί αυτό ακριβώς είναι. Εμείς συνεχίζουμε στον δρόμο που άνοιξες, Βιρτζίνια. Ανυπομονώ να δεις πόσο μακριά θα φτάσουμε.

Αυτό δεν γίνεται ποτέ πιο εύκολο. Ίσως απλώς να μην έχει γίνει ακόμη. Αλλά κάθε φορά που χρειάστηκε να βρω το θάρρος μου, μου το έστελνες σαν να ερχόταν στην πόρτα μου. Θέλω να σε ευχαριστήσω που το κάνεις αυτό πάντα — ακόμη και τώρα.

Μου λείπεις. Σε αγαπώ.

— Μαρία»

Φωτογραφία που ήρθε στο φως με τη δημοσιοποίηση των λεγόμενων «αρχείων Έπσταϊν»

Το κίνημα που άφησε πίσω της η Βιρτζίνια Τζουφρέ

Η δημόσια στάση της Βιρτζίνια Τζουφρέ δεν λειτούργησε μόνο ως προσωπική μαρτυρία, αλλά και ως σημείο αναφοράς για άλλες επιζώσες του Τζέφρι Έπσταϊν, που για χρόνια δυσκολεύονταν να δώσουν όνομα σε όσα είχαν ζήσει. Για γυναίκες όπως η Λιζ Στάιν και η Τζες Μάικλς, η απόφασή της να μιλήσει ανοιχτά έκανε ορατό έναν δρόμο που μέχρι τότε έμοιαζε αδύνατος.

Περισσότερες από δώδεκα επιζώσες του Έπσταϊν συγκεντρώθηκαν αυτό το Σαββατοκύριακο στην Ουάσινγκτον, σε αγρυπνία στη μνήμη της Τζουφρέ, σύμφωνα με τον Guardian. Όμως η συγκέντρωση αυτή σηματοδοτεί και κάτι ευρύτερο: την ενίσχυση ενός κινήματος επιζωσών, το οποίο η ίδια βοήθησε να αποκτήσει φωνή και δημόσια παρουσία.

Φωτογραφία που ήρθε στο φως με τη δημοσιοποίηση των λεγόμενων «αρχείων Έπσταϊν»

«Όλα άλλαξαν όταν γνώρισα άλλες επιζώσες»

Ντανιέλ Μπένσκυ, χορογράφος και υποστηρίκτρια επιζωσών

«Η κακοποίηση ξεκίνησε όταν ήμουν 17. Ονειρευόμουν καριέρα στον χορό, αλλά η χειραγώγηση είχε ήδη αρχίσει: μου έλεγε ότι μπορεί να βοηθήσει την καριέρα μου και να εξασφαλίσει φροντίδα για τη μητέρα μου — ή να τη στερήσει. Δεν είχα επιλογή.

Στον χώρο του μπαλέτου είχα μάθει να μη μιλάω, να μην αμφισβητώ. Ο Τζέφρι Έπσταϊν είχε καλλιεργήσει σε όλες μας τον φόβο ότι ελέγχει τα πάντα.

Όλα άλλαξαν όταν γνώρισα άλλες επιζώσες. Για πρώτη φορά βρέθηκα σε έναν χώρο αλληλεγγύης. Δεν είχα σκοπό να μιλήσω δημόσια, αλλά όταν ξεκινάς δεν μπορείς να σταματήσεις — γιατί καταλαβαίνεις πόσα ακόμη πρέπει να γίνουν.

Σήμερα παλεύουμε για αλλαγές, όπως ο “νόμος της Βιρτζίνια”, στη μνήμη της Βιρτζίνια Τζουφρέ. Και ξέρουμε ότι αυτό που συνέβαινε δεν έχει εξαφανιστεί. Γι’ αυτό συνεχίζουμε — για τους επόμενους.»

«Πήραμε πίσω τη δύναμή μας»

Λίζα Φίλιπς, υποστηρίκτρια επιζωσών

«Για χρόνια δεν μιλούσα. Είχα καταπιέσει τα πάντα, μέχρι που έμαθα ότι πέθανε. Τότε όλα επέστρεψαν και ένιωσα σύγχυση και ντροπή.

Όταν προσπάθησα να μιλήσω, δεν με άκουσαν. Εκεί κατάλαβα ότι οι άνθρωποι συχνά δεν θέλουν να ακούσουν.

Όταν μιλάς δημόσια, πρέπει να είσαι έτοιμη να αμφισβητηθείς. Αλλά όταν βρίσκεις ανθρώπους που σε στηρίζουν, κρατιέσαι από αυτούς.

Η δύναμη έρχεται όταν οι επιζώσες ενωθούν. Παλιά ήταν λίγοι απέναντι σε ισχυρούς. Τώρα δεν φοβόμαστε. Πήραμε πίσω τη δύναμή μας — και δεν σταματάμε.»

«Δεν ήταν ποτέ μόνο ο Έπσταϊν»

Τζες Μάικλς, ιδρύτρια και CEO

«Για 27 χρόνια πίστευα ότι ήμουν η μόνη. Όταν έμαθα ότι υπήρχαν κι άλλες, κατάλαβα τι μου είχε συμβεί. Τότε νόμιζα ότι έφταιγα, επειδή δεν αντέδρασα.

Όταν μίλησα, πολλοί μοιράστηκαν τις δικές τους ιστορίες. Οι επιζώντες μιλούν τώρα γιατί νιώθουν ότι δεν είναι μόνοι.

Το κίνημα χτίστηκε με κόπο — συναντήσεις, μαρτυρίες, πίεση για αλλαγές. Δεν πληρωνόμαστε, αλλά συνεχίζουμε γιατί πλέον δεν αφορά μόνο εμάς.

Η δικαιοσύνη δεν είναι μια στιγμή. Είναι τα εκατομμύρια άνθρωποι που βρίσκουν φωνή. Και στο τέλος, πρέπει να γίνει σαφές: δεν ήταν ποτέ μόνο ο Έπσταϊν.»