Μετά το Baby Reindeer – Αδυσώπητο, ωμό και βίαιο, το Half Man είναι το πρώτο τηλεοπτικό γεγονός της χρονιάς

Οι κριτικοί το αποθεώνουν. Το κοινό το «κατασπαράζει». Η νέα σειρά του Ρίτσαρντ Γκαντ μετά το Baby Reindeer, το Half Man, φέρεται να είναι το πρώτο πραγματικά καλό τηλεοπτικό προϊόν της χρονιάς -και όσο καταφέρνει κάτι τέτοιο σου κόβει την ανάσα.

Μια αμείλικτη εξερεύνηση της αρρενωπότητας, το Half Man εξετάζει τους μηχανισμούς με τους οποίους οι άνδρες καταστρέφουν ο ένας τον άλλον.

Με μια γραφή που βγάζει τα σωθικά της στο χαρτί, γράφει η Λούσι Μάνγκαν στο Guardian, ο δημιουργός του Baby Reindeer» παραδίδει μια σειρά-γροθιά στο στομάχι, που αναζητά την αλήθεια πίσω από την τοξικότητα, τη μανόσφαιρα, το διαγενεακό τραύμα.

Ο Γκραντ γνωρίζει ό,τι και εμείς. Οι άνδρες περνάμε κρίση. Το νέο δράμα του Γκαντ, το οποίο προυπήρχε της εκρηκτικής επιτυχίας του ημι-αυτοβιογραφικού Baby Reindeer ως ιδέα, έρχεται για να εκταμιεύσει το θρίαμβο του Ελαφιού που ανέδειξε τον Γκραντ ως έναν από τους πιο σημαντικούς μυθοπλάστες των καιών μας.

Αυτή η πραγματικά ευφυής και οδυνηρή προσπάθεια του να μας δείξει το «πώς» και το «γιατί» το Half Man ξεκινά στο παρόν, με δύο άνδρες να περιφέρονται ο ένας γύρω από τον άλλον σε έναν σκοτεινό αχυρώνα.

Αν το Adolescence πρέπει να προβληθεί στα σχολεία, το Half Man πρέπει να προβάλλεται σε κάθε στέκι ανδρών, σε κάθε τόπο συνάντησης μας

Ο ένας, ο Νάιαλ (Τζέιμι Μπελ), φορά την επίσημη σκωτσέζικη ενδυμασία γάμου. Ο άλλος, ο Ρούμπεν (Γκαντ), είναι ημίγυμνος με τα χέρια τυλιγμένα σαν πυγμάχος. Η μάχη που πρόκειται να ακολουθήσει δεν μοιάζει καθόλου δίκαιη.

Μέσα από μια αναδρομή τριάντα ετών και έξι επεισοδίων, η σειρά συνθέτει την κοινή ιστορία των δύο ανδρών.

Συναντάμε για πρώτη φορά τον ευαίσθητο Νάιαλ στα δεκαπέντε του, όταν υφίσταται άγριο εκφοβισμό από τους συμμαθητές του.

Η ζωή του χειροτερεύει όταν ο Ρούμπεν, ο δεκαεπτάχρονος γιος της συντρόφου της μητέρας του, αποφυλακίζεται από το αναμορφωτήριο και έρχεται να ζήσει μαζί τους.

Οι δύο έφηβοι έρχονται κοντά, γίνονται «αδέλφια από άλλη ερωμένη» όμως η παρουσία του Ρούμπεν είναι μια διαρκής απειλή.

Μια εφιαλτική αδελφική σχέση που γίνεται αγάπη, υπόσχεση και απειλή

Ο Ρούμπεν «καθαρίζει» για λογαριασμό του Νάιαλ απέναντι στους νταήδες, αλλά το τίμημα που απαιτεί κλιμακώνεται αμείλικτα με τα χρόνια.

Ο Γκαντ αποτυπώνει με δεξιοτεχνία αυτό το μεθυστικό μείγμα επιθυμίας, εξαναγκασμού, τρυφερότητας και μίσους που χαρακτηρίζει πλέον την υπογραφή του.

Η ρήση «οι πληγωμένοι άνθρωποι πληγώνουν τους άλλους» βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή της στο πρόσωπο του Ρούμπεν.

Η σειρά ανακρίνει αμείλικτα το αν και πώς οι άνδρες —όχι μόνο οι οριακές περιπτώσεις όπως ο Ρούμπεν, αλλά και οι λιγότερο «τοξικές» εκδοχές αρρενωπότητας— πρέπει να αναλαμβάνουν την ευθύνη για τις πράξεις τους.

Ρωτά, με τον πιο ωμό τρόπο, αν υπάρχει ένα σημείο όπου, την ώρα που συνθλίβεις το κεφάλι ενός άλλου ανθρώπου, μπορείς να σταματήσεις και να αναρωτηθείς:

«Γιατί το κάνω αυτό; Δεν θα έπρεπε να κάνω τα πάντα για να διασφαλίσω ότι δεν θα ξανασυμβεί;».

Οι πληγωμένοι άνθρωποι πληγώνουν τους άλλους, και το Half Man είναι ακριβώς αυτό

Eίναι πρόδηλο πως ο Γκαντ θέλει να πει την αλήθεια, όχι να την κηρύξει, μάλλον το αντίθετο.

Η δέσμευση του Σκωτσέζου συγγραφέα και ηθοποιού στην συναισθηματική ειλικρίνεια είναι ήδη γνωστή και διακεκριμμένη -όπως και η ικανότητα του να παγιδεύει εμάς, το κοινό, σε σκοτεινά σενάρια από τα οποία πρέπει να βρούμε διέξοδο.

Η ημι-αυτοβιογραφική πρωτοποριακή σειρά του, Baby Reindeer του Netflix, αφορά έναν κωμικό που καταδιώκεται από μια ψυχικά ασθενή γυναίκα, αλλά δεν μπορεί να ζητήσει βοήθεια.

(Προσοχή ακολουθεί spoiler).

Ο Γκαντ συμπληρώνει σιγά σιγά την ιστορία του χαρακτήρα του, επιτρέποντάς μας τελικά να δούμε την παράλυσή του ως μέρος μιας κρίσης ταυτότητας που έχει τις ρίζες της στη σεξουαλική κακοποίηση από έναν άνδρα μέντορα.

Αυτό δεν είναι το είδος της ιστορίας που συνήθως προσελκύει πλήθη. Έγινε επιτυχία επειδή, ο Γκαντ δεν ηθικολογούσε για το έντονο θέμα της ανδρικής σεξουαλικότητας ούτε παρουσίαζε τον εαυτό του ως θύμα, αλλά απεικόνιζε την πραγματικότητα ενός άνδρα σε όλη της την χαοτική αταξία του.

Το Half Man, ένα καθαρά μυθοπλαστικό προϊόν σε συμπαραγωγή του HBO και του BBC, μοιάζει με το πρώτο δείγμα γραφής του υιοθετώντας μια περίπλοκη προσέγγιση σε ένα παρόμοιο σύνολο ζητημάτων: σεξουαλικότητα, αρρενωπότητα, βία, αγάπη, εθισμός, δημιουργικότητα, αυτοαπέχθεια. Είναι όμως και πολύ πιο σκοτεινή.

H σχέση των δύο ανδρών είναι τρικυμμιώδης, σπαρακτική, καθώς οι ήρωες σώζουν και καταδικάζουν ο ένας τον άλλον. «Είναι σαν ο ένας να χρειάζεται ένα κεφάλι και ο άλλος ένα σώμα», λέει ο ένας από τους δύο

Κάθε σπίθα μαύρης κωμωδίας σβήνει από έναν χείμαρρο απελπισίας. «Βγήκα συγκινημένη – πραγματικά συντετριμμένη – αλλά αμφίθυμη για το αν άξιζε τόσος πόνος» γράφει η Τζούντι Μπέρμαν του TIME Magazine.

H σχέση των δύο ανδρών είναι τρικυμμιώδης, σπαρακτική, καθώς οι ήρωες σώζουν και καταδικάζουν ο ένας τον άλλον. «Είναι σαν ο ένας να χρειάζεται ένα κεφάλι και ο άλλος ένα σώμα», λέει ο ένας από τους δύο.

Ένα προϊόν που γυρνάει την πλάτη του στη γοητεία της εύκολης τηλεόρασης -το είδος που εύλογα ευδοκιμεί σε καιρούς ταραχώδεις σαν τους δικούς μας- η σειρά μας υπενθυμίζει πόσο επώδυνη μπορεί να είναι η ζωή.

Ίσως βέβαια σειρές τολμηρές όπως το Half Man να λειτουργούν ως είδωλα, να μας διαβεβαιώνουν ότι δεν είμαστε μόνοι στα βάσανά μας. Μας βοηθούν να κατανοήσουμε τι είναι τόσο σπασμένο στον κόσμο. Μπορεί ακόμη και να μας ωθήσουν σε δράση.

Το Half Man επιτυγχάνει την εξοντωτική του επίδραση μέσα από σκηνές που ταρακουνούν τα νεύρα και ερμηνείες που απογυμνώνουν βασανισμένες ψυχές με εξαντλητική.

Αν ο Γκαντ μας έχει διδάξει κάτι, είναι ότι όλοι μας διαμορφωνόμαστε από μια άπειρη συσσώρευση εμπειριών και, ως εκ τούτου, είμαστε όλοι τραγικά μοναδικοί.

Το αποτέλεσμα είναι ένα ζοφερό και λαμπρό δημιούργημα. Mια σειρά θαρραλέα που σε αφήνει με το σπάνιο αίσθημα ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους.

Ο Τζέιμι Μπελ βρίσκεται στην καλύτερη φόρμα της καριέρας του, ενώ ο Ρίτσαρντ Γκαντ βγάζει για άλλη μια φορά τα σωθικά του, τα απλώνει στην οθόνη και παίρνει το νυστέρι για να σφάξει.

Αν το Adolescence πρέπει να προβληθεί στα σχολεία, το Half Man πρέπει να προβάλλεται σε κάθε στέκι ανδρών, σε κάθε τόπο συνάντησης μας.

Ο Ρούμπεν, ο σκληρός της δυάδας, είναι μια ακραία περίπτωση -αλλά υπάρχει και κυκλοφορεί ανάμεσα μας. Αυτό δεν μπορεί να είναι οk. Ο Γκαντ μας δείχνει το γιατί.