I Ανακαλώντας τον πατέρα του και με δάκρυα στα μάτια Ο Αχιλλέας πήρε τον γέρο βασιλιά απ’ το χέρι Και τον οδήγησε στην έξοδο· όμως ο Πρίαμος τυλίχτηκε στα πόδια του Και έκλαψε μαζί του ώσπου η θλίψη τους πλημμύρισε το δώμα.
II Παίρνοντας το νεκρό σώμα του Έκτορα στα χέρια ο Αχιλλέας Διέταξε να πλυθεί και, για χάρη του γέρου βασιλιά, Να ντυθεί την πανοπλία του, ώστε ο Πρίαμος με το χάραμα Να το κουβαλήσει, σαν δώρο τυλιγμένο, πίσω στην Τροία.
III Είχαν μόλις δειπνήσει, απολαμβάνοντας κι οι δυο Τη θέα της ομορφιάς τους, όπως εραστές, Ο Αχιλλέας φτιαγμένος σαν θεός, ο Πρίαμος ακόμη ωραίος, Με όρεξη για κουβέντα, αυτός που νωρίτερα είχε αναστενάξει:
IV «Πέφτω στα γόνατα και κάνω ό,τι να γίνει πρέπει, Φιλάω το χέρι του Αχιλλέα, φονιά του γιου μου».
Το ανωτέρω ποίημα έγραψε το 1994 ένας από τους σημαντικότερους βορειοϊρλανδούς ποιητές, ο πολλάκις βραβευμένος Michael Longley (1939-2025). Ανήκει στην ποιητική συλλογή του The Ghost Orchid (1995).
Ο Michael Longley
Ο ποιητής και μεταφραστής Χάρης Βλαβιανός έχει τιμηθεί με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και με το Βραβείο Ποιήσεως του Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδηµίας Αθηνών.
«Το ζητούμενο στην τελική αυτή καμπή είναι πώς θα περατωθεί το έπος της Ιλιάδας: αν ο ιλιαδικός μύθος και πόλεμος θα διακριθεί όχι μόνο ποσοτικά αλλά και ποιοτικά από τον τρωικό μύθο και πόλεμο· αν και πώς θα αντισταθεί στα παραδοσιακά συμφραζόμενα που προβλέπουν νίκη των Αχαιών, άλωση και πυρπόληση της Τροίας, εξόντωση των Τρώων. Τον ρόλο αυτόν υποβάλλει ο ποιητής στον Δία, και ο θεός τον αναλαμβάνει με την, τελευταία και τελεσίδικη, βουλή του. Αντιπροτείνοντας: στην εκδίκηση τη συμφιλίωση· στον πόλεμο την αναστολή του· στη βεβήλωση του νεκρού σώματος την ταφή του· στον θανάσιμο χωρισμό τον νεκρώσιμο νόστο.
Ο Δ. Ν. Μαρωνίτης
Οι ποιητικοί αυτοί στόχοι προβάλλονται στη —δραματικότερη και διεξοδικότερη— εταιρική ομιλία του έπους, ανάμεσα στον Πρίαμο και στον Αχιλλέα, που πάει να πει: ανάμεσα στον θύτη και στο θύμα, στον πατέρα και στον φονιά του Έκτορα. Το χάσμα γεφυρώνεται από τον ομόλογο σπαραγμό των δύο ομιλητών, ο οποίος οφείλεται στο διαλυτικό μένος του πολέμου. Αυτό που δοκιμάζει, όταν δεν εξαρθρώνει, όλες τις ομιλητικές σχέσεις του έπους, με κορυφαίο παράδειγμα τη διάλυση του τριγώνου: Έκτωρ-Ανδρομάχη-Αστυάναξ. Ο Αχιλλέας έχει χάσει τον πιο αγαπημένο εταίρο του· ο Πρίαμος τον πιο αγαπημένο του γιο. Αυτή η αμοιβαία απώλεια τούς φέρνει κοντά και τους συμφιλιώνει. Επιπλέον: η πατρική μορφή του Πριάμου ανακαλεί στον νου του Αχιλλέα τη μορφή του δικού του πατέρα, του Πηλέα, που έχει ξεμείνει στη Φθία και αγνοείται εδώ η τύχη του».
Στη φωτογραφία του παρόντος άρθρου, ο Πρίαμος εκλιπαρεί γονυπετής τον Αχιλλέα να του παραδώσει τη σορό του Έκτορος (έργο του δανού γλύπτη Bertel Thorvaldsen, 1815).
Στις 10 Μαΐου, το jazz trio των Camila Nebbia, Gonçalo Almeida και Sylvain Darrifourcq καταλαμβάνει τη σκηνή του θεάτρου Baumstrasse, ως «ζέσταμα» για τα φετινά Φ Hill Sessions