Από τη Θεσσαλονίκη στην Ευρώπη με ένα σκούτερ – 12 χώρες, 18 ημέρες και 4.586 χιλιόμετρα

Το 2021 αγόρασε το πρώτο του μεταφορικό μέσο, ένα σκούτερ 125 κυβικών, και έκανε πράξη μια φράση που είχε διαβάσει κάποτε στο διαδίκτυο: «Η καλύτερη μηχανή για να ταξιδέψεις είναι η μηχανή που έχεις». Τέσσερα χρόνια και δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα αργότερα, ο Δημοσθένης Ζεμαδάνης φόρτωσε ξανά το 125άρι του στη Θεσσαλονίκη και, μαζί με μια συνταξιδιώτισσα, διέσχισε 12 χώρες σε 18 ημέρες, αποδεικνύοντας ότι η απόσταση δεν μετριέται σε κυβικά.

Εκπλήρωσε τον περασμένο Αύγουστο έναν από τους στόχους του: να φτάσει στην Πολωνία με το σκούτερ του για να επισκεφθεί το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς και τα αλατωρυχεία της περιοχής.

«Ήταν μία τρέλα της στιγμής, συζήτησα με διάφορα άτομα, βρέθηκε μία συνταξιδιώτισσα, η Κωνσταντίνα, και έτσι ξεκινήσαμε μαζί» δηλώνει στη Voria.gr ο 41χρονος Δημοσθένης, αναπτύσσοντας τις εμπειρίες που αποκόμισε από το τολμηρό του ταξίδι, την οργάνωση που οφείλει να έχει ένας ταξιδιώτης, ιδίως όταν μετακινείται με σκούτερ, αλλά και τα ευτράπελα που συνάντησαν στην πολυήμερη διαδρομή.

Μέσα σε μόλις 18 ημέρες, οι δύο συνοδοιπόροι διέσχισαν συνολικά 12 χώρες, επισκέφθηκαν 21 πόλεις και κωμοπόλεις και διένυσαν 4.586 χλμ. Ξεκινώντας με τα μπαγκάζια τους από τη Θεσσαλονίκη, ο Δημοσθένης και η Κωνσταντίνα ανηφόρισαν προς τη Βόρεια Μακεδονία, πέρασαν στη Σερβία, την Ουγγαρία και τη Σλοβακία και έφτασαν στον προορισμό τους, την Πολωνία. Από εκεί, κατέβηκαν μέσω Τσεχίας και Αυστρίας προς τις δαλματικές ακτές της Σλοβενίας και της Κροατίας, συνέχισαν από τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, το Μαυροβούνιο και την Αλβανία και κατέληξαν πίσω στην Ελλάδα, επισκεπτόμενοι μάλιστα τα Γιάννενα και την Καλαμπάκα πριν την επιστροφή τους στη Θεσσαλονίκη. «Στις χώρες που θέλαμε να επισκεφθούμε μείναμε δύο-τρία βράδια, ενώ άλλες λειτούργησαν ως σταθμοί ξεκούρασης», περιγράφει ο 41χρονος αναβάτης, εξηγώντας πως αφενός η διαδρομή γινόταν κυρίως από επαρχιακούς δρόμους για λόγους ασφάλειας αλλά και για να απολαύσουν τα τοπία, αφετέρου ταξίδευαν από το πρωί μέχρι το μεσημέρι για να έχουν τον χρόνο να ξεκουραστούν και να κάνουν βόλτα στις περιοχές όπου διανυκτέρευαν. Μιας και ο Δημοσθένης είχε ήδη γυρίσει τις πρωτεύουσες των περισσότερων βαλκανικών πόλεων, σε αυτό το ταξίδι επέλεξαν να σταματήσουν κυρίως σε συμπρωτεύουσες, κωμοπόλεις και χωριά.

Η αναγκαία οργάνωση και το challenge για το σκούτερ

Ένα τόσο μεγάλο ταξίδι με σκούτερ χρειάζεται πολύ προσεκτική οργάνωση, υπογραμμίζει ο Δημοσθένης. «Είχαμε επιλέξει εξαρχής τα σημεία που θα επισκεφτούμε και τις πόλεις που θα μέναμε, είχαμε τον κατάλληλο εξοπλισμό από ρούχα και ενδύματα, ενώ είχαμε υπολογίσει και τις στάσεις που θα κάναμε για ανεφοδιασμό βενζίνης γιατί έχουμε μικρό ντεπόζιτο. Το χρονοδιάγραμμα σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να τηρείται αυστηρά» συμβουλεύει, εξηγώντας πως το μόνο που δεν προγραμματίστηκε εξαρχής ήταν η διαμονή προκειμένου να υπάρχει ευελιξία.

«Το σημαντικότερο όμως στο όλο ταξίδι είναι το μηχανάκι. Του είχα κάνει πολύ καλή συντήρηση, το είχα πάει για σέρβις για να είμαι σίγουρος ότι δεν θα προκύψει κάποιο πρόβλημα, είχα μιλήσει και με αντιπροσωπείες για να μάθω το υφιστάμενο πλαίσιο στις υπόλοιπες χώρες. Είχα κάνει μάλιστα και ευρωπαϊκή ασφάλιση σε περίπτωση που συμβεί κάτι έκτακτο». Όπως και συνέβη. Στη μέση της διαδρομής στη Σλοβακία, το λάστιχο εμφάνισε καρούμπαλο, πιθανότατα από αστοχία υλικού, με αποτέλεσμα να προξενηθεί ζημιά στο μηχανάκι. «Έσπασε το μικρό φτερό και το φιλτροκούτι, καλέσαμε την οδική και πήγαμε σε ένα συνεργείο στη Μπάνσκα Μπίστριτσα, όπου τους ζήτησα να το επισκευάσουν όσο πιο άμεσα γίνεται. Κόστισε λίγο παραπάνω αλλά το μεσημέρι της επόμενης ημέρας ήμασταν ήδη στον δρόμο και συνεχίζαμε το ταξίδι μας» διηγείται ο Δημοσθένης. Ο ίδιος δεν στέκεται στο συμβάν, αλλά στη θετική του διάσταση: «Είχαμε τη δυνατότητα να δούμε μία όμορφη πόλη που ήταν εκτός προγράμματος».

Διαπιστώνει βέβαια ότι η μεγάλη αυτή διαδρομή ήταν ένα challenge για το σκούτερ. «Υπήρχε ένα αστείο που λέγαμε μεταξύ μας. “Αν χαλάσει το μηχανάκι, βγάζουμε την πινακίδα, το πετάμε σε γκρεμό και συνεχίζουμε το ταξίδι μας”. Δεν ξέραμε αν θα αντέξει, γιατί μιλάμε για ένα μηχανάκι 125 κυβικών, σε ακραίες θερμοκρασίες. Τελικά, εμείς ζοριστήκαμε περισσότερο από αυτό» λέει χαμογελώντας.

Οι κίνδυνοι και τα ευτράπελα

Στα χιλιάδες χιλιόμετρα που διήνυσαν δεν έλειψαν φυσικά τα ευτράπελα αλλά και οι μικρές στιγμές που δίνουν τελικά το νόημα σε αυτή τη ζωή. Ο Δημοσθένης θυμάται τη συζήτηση με άλλους μηχανόβιους σε μία σήραγγα στην Κροατία όπου είχαν αποκλειστεί για περίπου μία ώρα λόγω φωτιάς σε όχημα, τις κόρνες και τους χαιρετισμούς από αμάξια και μηχανές σε αυτοκινητόδρομους όταν οι οδηγοί έβλεπαν τους δύο αναβάτες στο σκούτερ, αλλά και την ένθερμη υποδοχή ενός Τούρκου επιχειρηματία που διατηρεί gelateria στη Σλοβακία, ο οποίος μόλις άκουσε τη γλώσσα τούς φώναξε με σπαστά ελληνικά στο μαγαζί, τους κέρασε παγωτά και τους ξεπροβόδισε με φιλιά και αγκαλιές. «Γνωρίσαμε πολύ κόσμο και ήταν ευχάριστο» σχολιάζει.