Ζούμε σε μια παρανοική χώρα και κάθε χρόνο θυμόμαστε τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου με τις θηριώδεις καταστροφές ! Όποιος δε είχε την κακή τύχη να δουλευει στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης στις 7 Δεκεμβρίου –με οποιαδήποτε ιδιότητα-  θα άκουγε ένα θλιβερό και μονότονο ήχο.

Τον ήχο που έκαναν οι εργάτες για να αποκαταστήσουν τις τεράστιες ζημιές που προκάλεσαν οι μπαχαλάκηδες του μεταμοντέρνου μηδενισμού  στη Θεολογική Σχολή,  γιορτάζοντας δήθεν τη μνήμη ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού που δολοφονήθηκε πριν από δέκα χρόνια.

Και ποιο ήταν το κόστος των καταστροφών που προκάλεσαν εκείνοι οι οποίοι ζήλεψαν το ρόλο της Μπρουνχίλδης (: της ηρωίδας του Βάγκνερ) που με το δαυλό στο χέρι πυρπολούσε  τα ουράνια;

Η αρχικη αποτίμηση από τις Πρυτανικές Αρχές κάνει λόγο για 50.000 ευρώ! Όλοι –ακόμη και οι πιο αφελείς – κατανοούν πλήρως ότι αυτά είναι λεφτά τα οποία θα πληρώσουν όλοι οι Έλληνες φορολογούμενοι ( ακόμη και οι πιο φτωχοί), αφού το Αριστοτέλειο είναι Δημόσιο Πανεπιστήμιο!

Όμως το πιο τραγικό μέγεθος είναι άλλο: Δυστυχώς δυσφημίζεται-ενώ προσφέρει καλές γνώσεις – ένα μεγάλο εκπαιδευτικό Ίδρυμα! Και αυτό  γιατί;

Γιατί κάποιοι οπαδοί της «δημιουργικής καταστροφής» οικειοποιήθηκαν αυταρχικά -γιατί έτσι «γούσταραν»- το χώρο της Θεολογικής σχολής.

Και αφού τον κατέστρεψαν τον παρέδωσαν στην κοινωνία λεηλατημένο, (αφού υπολογιστές , γραφεία καθηγητών και αίθουσες διδασκαλίας αποτέλεσαν το αντικείμενο της ναζιστικής οργής των καταστροφέων).

Και υπό αυτή την έννοια η μανία των μπαχαλάκηδων  συναντήθηκε με τη φιλοσοφία των ναζιστών  , που επίσης έλεγαν ότι «θα  φύγουν και θα αφήσουν πίσω τους ένα φλεγόμενο κόσμο»!

Και το κρίσιμο ερώτημα είναι το εξής : Τι θα γίνει πια; Κάθε χρόνο θα βιώνουμε το ίδιο απωθητικό «συναίσθημα» της καταστροφής; Επειδή κάποιοι το θέλουν;

Και θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε κάποτε την κοινωνιολογική σύνθεση των μπαχαλάκηδων. Είναι ανήλικοι, είναι παιδιά πλούσιων οικογενειών που θέλουν απλώς να κάνουν την «εικονική τους επανάστασή », είναι αλλοδαποί,  τι ακριβώς είναι;

Όμως το πιο σημαντικό πράγμα είναι το εξής: Τόσο χρόνια κανείς δεν τιμωρείται για τις θηριώδεις καταστροφές, σαν μη καταλαβαίνουμε – ως έννομη τάξη- αυτό που έλεγε ο Σαίξπηρ από παλιά . Δηλαδή , ότι η «ατιμωρησία γεννάει μιμητές παρόμοιων πράξεων» (Ερρίκος ο Ε, ΙΙ,2)!

Και υπάρχουν λύσεις για να μη βιώσουμε και του χρόνου την ίδια απίστευτη μανία της καταστροφής; Και εδώ κάπου «ηχούν» και τα λόγια, τα οποία είπε μόλις χθες ο εκπρόσωπος των αστυνομικών υπαλλήλων. Τι ακριβώς είπε;

Εμείς κάναμε το καθήκον μας και συλλάβαμε αρκετά άτομα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη  (τα οποία παραδώσαμε στις Εισαγγελικές αρχές). Θα κάνουν το καθήκον τους και οι Εισαγγελικές αρχές;

Και σε αυτό το επίπεδο θα ήθελα να προτείνω τις ακόλουθες λύσεις:

1 Αυτόφωρη διαδικασία και Εισαγγελικές αρχές : Τι εννοώ; Συνήθως πολλοί βάρβαροι «καταστροφείς» που συλλαμβάνονται επ’ αυτοφώρω και προσάγονται στην Εισαγγελία, μετά από λίγο ή αφήνονται ελεύθεροι ή παραπέμπονται στην τακτική ποινική  διαδικασία !

Έτσι δεν εφαρμόζεται σχεδόν ποτέ  η αυτόφωρη διαδικασία για τα πλημμελήματα ( άρθρο 417 ΚΠΔ), όπως είναι η φθορά ξένης ιδιοκτησίας, δηλαδή το κατεξοχήν αδίκημα το οποίο διαπράττεται μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους.

Το τραγικό αποτέλεσμα αυτής της επιλογής είναι το ακόλουθο: Όταν μετά από ένα χρόνο- στην καλύτερη περίπτωση- θα φθάσει η υπόθεση στην ακροαματική φάση ( στο πλαίσιο της τακτικής ποινικής δίκης), τότε οι μάρτυρες – αστυνομικοί δεν θα θυμούνται τι ακριβώς έγινε ( και έτσι τα δικαστήρια θα είναι υποχρεωμένα να οδηγηθούν στην απαλλαγή των  καταστροφέων)!

Αν δεν αλλάξει αυτή η πρακτική των Εισαγγελικών αρχών, τότε φοβάμαι ότι  και του χρόνου θα ξαναδούμε τις ίδιες καταστροφές!

2 Άσυλο και νόμος Γαβρόγλου : Επίσης είναι επιτακτική ανάγκη να αλλάξει ο ν. 4485/2017 , που «ψήφισε» ο πιο αρνητικός Υπουργός Παιδείας, δηλαδή ο Κώστας Γαβρόγλου.  Και να οριστεί επιτέλους το αυτονόητο μέγεθος για μια δυτική δημοκρατία.

Με άλλα λόγια «ότι σε αξιόποινες πράξεις που τελούνται  εντός των χώρων των ΑΕΙ   εφαρμόζονται οι Ποινικοί Νόμοι»!

Οι δήθεν προοδευτικές φαντασιώσεις για το άσυλο πρέπει –τώρα κιόλας- να σταματήσουν και οι εκάστοτε πρυτανικές αρχές να καλούν άμεσα και έγκαιρα την Αστυνομία και τους εκπροσώπους της Εισαγγελίας για τα εγκλήματα τα οποία διαπράττονται μέσα στους πανεπιστημιακούς χώρους.

Το συμπέρασμα;  Για τη βία και τις καταστροφές δεν υπάρχουν προοδευτικές ή συντηρητικές επιλογές! Επομένως ή θα επικρατήσει η λογική μιας πολιτισμένης κοινωνίας ή θα κυλήσουμε στη βαρβαρότητα!

O Γρηγόρης Καλφέλης είναι Καθηγητής της Νομικής Σχολής του  Α.Π.Θ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.