Η χθεσινή ειδησεογραφία για την αισθησιακή (πορνογραφική, ακριβέστερα) τοιχογραφία με τη Λήδα και τον Κύκνο που βρέθηκε στην Πομπηία τσίγκλησε μέσα μου παλιά απορία: να γίνεται ο Δίας ταύρος, αετός, χρυσή βροχή προκειμένου να αποπλανήσει κοινή θνητή, ταιριάζει, έχουν να κάνουν με δύναμη, εξουσία, σεξουαλικότητα – αλλά κύκνος, από πού και ώς πού;
Βέβαια, ο μακρύτατος λαιμός του πανέμορφου πουλιού μπορεί να θεωρηθεί φαλλικό σύμβολο, αλλά στις περισσότερες αναπαραστάσεις του κτηνοβατικού σμιξίματος – υπάρχει μάλιστα μία του Μιχαήλ Αγγελου, αντιγραφή θα έλεγες αυτής της Πομπηίας – το όργανο του πατέρα των θεών που απολαμβάνει η Λήδα τοποθετείται στο κλασικό μέρος που θα έπρεπε να είναι.
Το έψαξα λίγο και το μόνο που μου φάνηκε λογικό από όσα διάβασα είναι πως ο κύκνος, λόγω στενής μυθολογικής σχέση με τον Απόλλωνα, εκπροσωπεί το φως του ήλιου, την ημέρα. Η Λήδα, που το όνομά της κάποιοι ετοιμόλογοι ετυμολόγοι, με παλιότερο τον Πλούταρχο, το συνδέουν με το «Λητώ», παραπέμπει στη «λήθη» και στη νύχτα. Εχουμε να κάνουμε δηλαδή με σμίξιμο Φωτός – Σκότους, ή ουράνιων – χθόνιων δυνάμεων, μια που ο Αδης είναι σκοτεινός και στα έγκατα της Γης, βέβαια.
Η μυθολογία λέει ακόμα ότι αυτούς/ες που επώασε η ένωση (Διόσκουροι, Ελένη, Κλυταιμνήστρα), δεν πήγαν καθόλου καλά στη ζωή τους – ιδιαίτερα οι δύο κόρες: έγινε αιτία πολλών δεινών η Ελένη, φρικτό τέλος είχε η Κλυταιμνήστρα.
Σύμφωνα με τη μυθολογία της κυβερνώσας Αριστεράς, η ίδια εκπροσωπεί το φως και η Δεξιά το σκοτάδι: η ίδια είναι γέννημα-θρέμμα του Διαφωτισμού και η (ευρωπαϊκή) ριζοσπαστική Δεξιά καταστροφική υποχθόνια δύναμη – κάθε τόσο το λέει ο Πρωθυπουργός, όπου βρεθεί και όπου σταθεί.
Και να λοιπόν που στη χώρα μας δεν χρειάζεται να σκάψουμε σε στάχτες για να δούμε την πορνογραφική απεικόνιση του σμιξίματος Κύκνου – Λήδας – αυτή νομίζω είναι η κατεξοχήν ελληνική ιδιαιτερότητα, και όχι απλώς ότι σε μας η ριζοσπαστική Αριστερά έφθασε στην εξουσία, όπως σχολίαζε χθες η «Guardian» με αφορμή την άνοδο του λαϊκισμού στην Ευρώπη.
Οι μύθοι δηλούν ότι δεν έχουμε τίποτα το καλό να περιμένουμε από αυτό το σμίξιμο – που πρέπει να οφείλεται σε κάτι κοινό, σε κόλλα, ελκτική δύναμη μεταξύ τους. Δεν νομίζω ότι είναι απλώς ο «λαϊκισμός»: είναι η θέληση για δύναμη, για απόλυτη κυριαρχία, ο κυριαρχισμός τους. Και αν σκεφθούμε πως η απόλαυση της εξουσίας είναι στη ρίζα των κακών που συνοδεύουν Ελένη – Κλυταιμνήστρα, ο ερμηνευτικός κύκλος κλείνει.

Γράψτε το σχόλιό σας

Ακολουθήστε το in.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο in. gr