Όσο εξελίσσεται ο κυβερνητική οπερέτα και ο Αλέξης Τσίπρας υποτάσσεται στον Πάνο Καμμένο, η πλήρης διάλυση στον τομέα της ασφάλειας παραμένει ένα από τα κυρίαρχα ζητήματα.
Στο πεδίο αυτό συμβαίνουν και ακούγονται όλα τα απίθανα και επικίνδυνα. Η προϊσταμένη υπουργός εκδηλώνει την λύπη της για μία ακόμη επίθεση κατά αστυνομικών.
Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης τους επισκέπτεται για να τους συμπαρασταθεί, λες και είναι ασθενείς και αδύναμοι.
Και οι ίδιοι πραγματοποιούν συγκέντρωση διαμαρτυρίας, δηλώνοντας ότι είναι… απροστάτευτοι.
Αν ξεπεράσει κάποιος την δεδομένη κυβερνητική αβελτηρία και τα αίτιά της, οφείλει να καταλήξει σε μία παραδοχή. Είναι αδιανόητο οι αστυνομικοί να δηλώνουν απροστάτευτοι.
Πώς αισθάνεται άραγε ο αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας ακούγοντας κάτι τέτοιο;
Ο ρόλος των αστυνομικών δυνάμεων καθορίζεται από το πολίτευμα και από το Σύνταγμα. Τα όρια και τα περιθώρια της δράσης τους είναι συγκεκριμένα.
Και στο σημείο που έχουμε φτάσει, όλοι θα πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν.
Το θέμα υπό τις παρούσες συνθήκες μπορεί να λυθεί με έναν και μόνο τρόπο.
Αυτό για το οποίο διαμαρτύρονται οι αστυνομικοί, είναι ότι δεν υπάρχει σχέδιο και πρωτόκολλο αντιμετώπισης είτε καταδρομικών επιθέσεων όπως αυτή της προηγούμενης Δευτέρας στην Ομόνοια, είτε αυτών που συμβαίνουν κάθε Παρασκευοσάββατο στα Εξάρχεια.
Αυτό το πρωτόκολλο λοιπόν πρέπει και οφείλει να υπάρξει. Νόμοι υπάρχουν, δουλειά της Αστυνομίας είναι να διασφαλίζει την τήρησή τους και με βάση αυτούς να ενεργεί.
Την λύση εν προκειμένω οφείλει να δώσει η ηγεσία της Αστυνομίας. Αφού λένε ότι δεν υπάρχει πρωτόκολλο, να καθίσει και να το φτιάξει. Και να δώσει τις αντίστοιχες διαταγές. Και αντί να δηλώνει «απροστάτευτη», να πράξει όσα αναλογούν στις αρμοδιότητές της.
Θα συναντήσει πολιτικές αντιδράσεις και την αποδοκιμασία της υπουργού και της υφυπουργού τηςΑς τις συναντήσει. Φοβάται μήπως αποπεμφθεί; Ας αποπεμφθεί.
Ετσι όμως θα αναδειχθούν οι ρόλοι και οι πραγματικές ευθύνες για τα όσα συμβαίνουν.