Ελπίδες για μία νέα παγκόσμια συναίνεση στην οικονομία πυροδοτεί η εκλογή του Μπ.Ομπάμα
Η εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα στην προεδρία των ΗΠΑ πυροδοτεί ελπίδες για μία νέα παγκόσμια συναίνεση στην οικονομία, σε μία περίοδο όπου το διεθνές σύστημα κλυδωνίζεται από τη χρηματοπιστωτική αναταραχή και την επερχόμενη ύφεση.
Η εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα στην προεδρία των ΗΠΑ πυροδοτεί ελπίδες για μία νέα παγκόσμια συναίνεση στην οικονομία, σε μία περίοδο όπου το διεθνές σύστημα κλυδωνίζεται από τη χρηματοπιστωτική αναταραχή και την επερχόμενη ύφεση.
Η φράση «Its the economy, stupid» είχε κυριαρχήσει στην επιτυχημένη προεκλογική εκστρατεία του Μπιλ Κλίντον το 1992, έναντι του πρεσβύτερου Τζ.Μπους, καθώς ο Κλίντον παρουσιαζόταν ως η καλύτερη λύση για την αμερικανική προεδρία, επειδή δεν αγνοούσε τα θέματα της οικονομίας (που τότε μόλις είχε εισέλθει σε ύφεση), ενώ ο Μπους προτιμούσε να δώσει βάρος στα θέματα εξωτερικής πολιτικής.
Δεκαέξι χρόνια μετά καθοριστικό ρόλο στην επιτυχία του Μπ.Ομπάμα έπαιξε η οικονομική κρίση, η οποία στις ΗΠΑ τουλάχιστον είναι η χειρότερη από την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης του 1929-1933.
Η εκλογή του πρώτου Αφροαμερικανού προέδρου στην ιστορία των ΗΠΑ σηματοδοτεί επίσης το τέλος της πολιτικής ηγεμονίας του νεοφιλελευθερισμού, που «θεμελιώθηκε» το 1982 με τη λεγόμενη «Συναίνεση της Ουάσινγκτον», σχέδιο στο οποίο πρωταγωνιστικό ρόλο είχαν παίξει ο Αμερικανός πρόεδρος Ρόναλντ Ρίγκαν και η Βρετανίδα πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ.
Στη «Συναίνεση της Ουάσινγκτον» κυριαρχούσαν οι ιδέες περί πλήρους απορρύθμισης της οικονομίας και των αγορών και η «αποθέωση» του βραχυπρόθεσμου κέρδους που υποτίθεται ότι θα έφερνε την οικονομική ευημερία.
Είκοσι έξι χρόνια μετά, στη διεθνή κοινότητα συζητείται η αναγκαιότητα αλλαγών στο οικονομικό σύστημα, με τον Βρετανό πρωθυπουργό (και όχι μόνο) να επαναφέρουν στο προσκήνιο τη συζήτηση για μία νέα συμφωνία τύπου «Μπρέτον Γουντς», η οποία είχε θέσει τα θεμέλια της άνθησης του μεταπολεμικού καπιταλισμού έως τις αρχές της δεκαετίας του 1970.
Στο επίκεντρο, η αυστηρή ρύθμιση των αγορών και η παγκόσμια συνεργασία, με αναβαθμισμένο ρόλο και εξουσίες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Με άλλα λόγια, η «αυτορύθμιση των αγορών τελείωσε». όπως είπε πρόσφατα Ευρωπαίους υπουργός Οικονομικών στο συμβούλιο Ecofin της περασμένης Τρίτης ή «απέτυχε» όπως είχε πει ο ίδιος ο πρόεδρος του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος Καν.
Η εκλογή του Μπ.Ομπάμα εκτιμάται ότι θα δώσει στην αμερικανική εξωτερική οικονομική πολιτική ένα νέο πνεύμα συνεργασίας και αλληλεγγύης, κάτι που έλειψε αρκετά τους τελευταίους μήνες κατά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης, καθώς η προεδρία Μπους αρνήθηκε τη διεθνή συνεργασία και ουσιαστικά σύρθηκε πίσω από τις πρωτοβουλίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και τις ιδέες του Γκ.Μπράουν για τις κρατικοποιήσεις των τραπεζών.
Η Σύνοδος Κορυφής των βιομηχανικών χωρών και των μεγάλων αναδυόμενων οικονομικών δυνάμεων (G-20) θα πραγματοποιηθεί στις 15 Νοεμβρίου στην Ουάσινγκτον.
Στο μέτωπο της εσωτερικής οικονομικής πολιτικής, ο Μπ.Ομπάμα παραλαμβάνει μία οικονομία που είναι σε ύφεση, με έλλειμμα κοντά στο 1 τρισ. δολάρια, κρατικό χρέος άνω του 70% του ΑΕΠ και αυξανόμενη ανεργία.
Στο οικονομικό πρόγραμμα του, το κράτος επανακτά το ρόλο του ρυθμιστή στην οικονομία (αντί για το «αόρατο» χέρι της αγοράς), η οικονομία γίνεται «πράσινη», οι εργαζόμενοι κερδίζουν περισσότερες φοροπαλλαγές, ενισχύεται το πρόγραμμα υγειονομικής περίθλαψης και ασφάλισης, ενώ προβλέπεται ακόμα η δημιουργία μηχανισμών για τον καλύτερο έλεγχο των αγορών.
Στις ΗΠΑ, πάνω από 37,3 εκατομμύρια πολίτες ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.
Ο Μπ.Ομπάμα έχει προτείνει τη σύσταση εποπτικής επιτροπής, η οποία θα συμβουλεύει τον ίδιο τον πρόεδρο, το Κογκρέσο και τις αρμόδιες ρυθμιστικές αρχές για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι αγορές.
Τέλος, έχει εξαγγείλει ένα νέο σχέδιο ενίσχυσης της ρευστότητας και τόνωση της οικονομίας, ύψους 175 δισεκατομμυρίων δολαρίων, καθώς το «πακέτο Πόλσον» θεωρείται ήδη πολύ λίγο για να αντιμετωπισθεί η κρίση που θα ταλαιπωρεί την αμερικανική οικονομία για ένα ακόμα έτος τουλάχιστον.
Η Σονάτα του Σεληνόφωτος, ο σκηνικός μονόλογος του μεγάλου ποιητή Γιάννη Ρίτσου, θα παρουσιαστεί για μία μοναδική βραδιά τη Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου στο θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας».
Στις 30 και 31 Ιανουαρίου, στο Ολύμπια θα πραγματοποιηθεί η συναυλία «Δύο Επέτειοι, Μία Σκηνή» - αφορμή τη συμπλήρωση 30 δημιουργικών χρόνων του συνθέτη Κώστα Λειβαδά και για τα 40 χρόνια της Ορχήστρας Νυκτών Εγχόρδων «Θανάσης Τσιπινάκης» του Δήμου Πατρέων.