Makis Milatos Presents Boarding Pass Vol.2 – Κριτική

Η μουσική επενεργεί στο υποσυνείδητό μας περισσότερο από κάθε άλλη μορφή τέχνης, ανασύροντας κάθε λογής γνωστά ή άγνωστα συναισθήματα, διεγείροντας τις αισθήσεις μας και ταξιδεύοντάς μας σε τόπους μοναδικούς και συχνά μαγικούς. Από την άλλη πλευρά, οι κανόνες της αγοράς θέλουν τις συλλογές να απαρτίζονται κατά κανόνα από γνωστές επιτυχίες, από τα καλύτερα τραγούδια ενός καλλιτέχνη ή ενός μουσικού ιδιώματος, ή ακόμη και από τις προσωπικές επιλογές κάποιου περισσότερο ή λιγότερο διάσημου dj. Έτσι, το κλίμα τους είναι απόλυτα διευκρινισμένο και προκαθορισμένο, με αποτέλεσμα όχι μόνο να σπανίζουν οι εκπλήξεις που θα πρόσδιδαν συναρπαστικές διαστάσεις στο πολυπόθητο ταξίδι της ακρόασης, αλλά πολλές φορές να καταβάλλεται και κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να αποφεύγονται.
Σε πλήρη αντίθεση με αυτή την παγκοσμίως παγιωμένη πρακτική, η σειρά Boarding Pass της ελληνικής Eros Music πρωτοτυπεί και ξεχωρίζει, αφού η φιλοσοφία της θεμελιώνεται ακριβώς σε αυτά τα «απαγορευμένα» συστατικά της έκπληξης και του ταξιδιού. Όπως τόσο έκδηλα συνάγεται και από τον εύστοχο τίτλο της, η σειρά στοχεύει στην έκπληξη του ακροατή, προσδοκώντας να τον οδηγήσει σε ανεξερεύνητα και αποκαλυπτικά μουσικά μονοπάτια. Στη δεύτερη συλλογή της σειράς, τη χάραξη της διαδρομής ανέλαβε ο ραδιοφωνικός παραγωγός Μάκης Μηλάτος: «Αυτό που ήθελα να περιλαμβάνει αυτή η συλλογή, εκτός από το προσωπικό μου γούστο, ήταν η προοπτική ενός μουσικού ορίζοντα. Να περιλαμβάνονται δηλαδή, κυρίως καινούργια σχήματα που θα τα ανακαλύψει κανείς μέσω αυτής της συλλογής αλλά και ετερόκλητοι ήχοι που θα φανερώνουν την πολυδιάστατη εποχή που ζούμε στη μουσική. Ήχοι χαμηλών τόνων αλλά και άλλοι που ροκάρουν, ήχοι που φλερτάρουν με το funk και το hip-hop, συνθέσεις που είναι ικανές να διεγείρουν το σώμα κι άλλες που μπορούν να σε κάνουν να ταξιδέψεις».
Η αισθητική του και τα 23 χρόνια της επαγγελματικής του ενασχόλησης στο χώρο της μουσικής εγγυώνται την πραγμάτωση του φιλόδοξου σκεπτικού του και τη δημιουργία μιας ξεχωριστής και καθ΄ όλα ενδιαφέρουσας συλλογής με ομοιογένεια, ρυθμό αλλά και έντονο χαρακτήρα. Το γενικό κλίμα είναι σχετικά χαλαρό και οι 14 συνθέσεις μάς ταξιδεύουν μέσα σε 67 λεπτά από την electro-dance και το trip-hop έως την cool jazz και το lounge, αν και δεν απουσιάζουν και τα πιο νευρώδη και χορευτικά περάσματα, που ανεβάζουν τους τόνους και διατηρούν αμείωτο το ενδιαφέρον του ακροατή-ταξιδιώτη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το εναρκτήριο κομμάτι της συλλογής, το εξαιρετικό ορχηστικό jazz-funk remix των Cinematic Orchestra στο «Moving Cities» των Faze Action: μας εισάγει σε μια υπνωτική ατμόσφαιρα ambient, την οποία όμως ανατρέπουν έπειτα από 75 δευτερόλεπτα σταδιακά αυξανόμενοι ρυθμοί που οδηγούν σε μια αρκετά δυναμική κορύφωση με πρωταγωνιστές το μπάσο και τα κρουστά. Πολύ κοντινό σε ύφος είναι και το πιο χορευτικό και νευρώδες «Some Kind Of Kink» των Red Snapper, που έπεται του συμπαθητικού (μέχρι τα όρια του αφελούς) slow hip-hop Dreamy Days των Roots Manuva και ακολουθείται από το hip-hop rockabilly «Brand New Caddy» των Inconegro, βασισμένο στη διασκευή από τους Clash στο «Brand New Cadillac» του Vince Taylor. Οι ρυθμοί πέφτουν στη συνέχεια με το υπερβολικά χαλαρωτικό και μονότονο «High Noon» των Kruder & Dorfmeister (ένα slow electro-dance με jazz ακόρντα της κιθάρας και του οργάνου), το trip-hop «Awake» των Troublemakers και το ελαφρά πιο έντεχνο «Beefheart» της Ruby σε remix της Dot Allison, που αποτελούν και τις πιο αδιάφορες στιγμές της συλλογής.
Η συλλογή παίρνει και πάλι την ανιούσα (από όλες τις απόψεις) με το «Red Leather» των Peaches & Gonzales, το οποίο θυμίζει αρκετά B52΄s, και το επιτυχημένο remix των Adult στο «No Tears» των Tuxedomoon, που μας μεταφέρει σε άλλες εποχές με το drum machine, τα φωνητικά electro-pop, το όργανο που θυμίζει OMD και το γενικότερο ύφος του που παραπέμπει στους Human League. Οι εναλλαγές ρυθμών και ύφους συνεχίζονται μέχρι το τέλος του δίσκου και έτσι σειρά έχει το απαλό, λιτό και ορχηστικό «Was Alles Halt» των Couch, που ακολουθείται από το μαεστρικό remix των Calexico στο «Tiny Reminders No3» των Two Lone Swordsmen, ένα έντεχνο και ατμοσφαιρικό κομμάτι με εξαίσιες πινελιές της τρομπέτας που στολίζει το τοπίο που έχουν στήσει η κιθάρα και τα σχετικά ελεύθερα ντραμς. Το φινάλε γράφεται με τρία πιο συμβατικά και ανάλαφρα τραγούδια: το εύθυμο και κεφάτο pop «Raining Stones» των Brave Captain, που δανείζεται στοιχεία από τους Beatles, τους Beach Boys και τους Prefab Sprout και ξεκινά με έναν ωραίο διάλογο μεταξύ του βιολιού και του σαξοφώνου, το new wave «Seven Ways To Fake A Perfect Skin» των Tarwater, που θυμίζει Echo and The Bunnymen και Cure, και το chill out «New World» του Jimi Tenor, τα φωνητικά του οποίου έχουν πολλές ομοιότητες με εκείνα του Jimmy Somerville των Bronski Beat και των The Communards. Παρά την αίσθηση piano bar που αποπνέει, το «New World» καταφέρνει να κλείσει το «Boarding Pass Vol.2» με τον πλέον ιδανικό τρόπο, δίνοντάς μας όλο το πολυδιάστατο μουσικό στίγμα του μέσα σε μόλις τρία περίπου λεπτά.
Συνολικά, η συλλογή κυριαρχείται από χαλαρούς jazz και χορευτικούς ρυθμούς, χωρίς όμως να στερείται νεύρου, pop διάθεσης και έντεχνων περασμάτων, με αποτέλεσμα να αφήνει μια πολύ ευχάριστη και αισιόδοξη αίσθηση. Οι αδύνατες στιγμές είναι λίγες και οι ευχάριστες εκπλήξεις αρκετές, ενώ στα θετικά της συγκαταλέγεται και το ότι ο Μάκης Μηλάτος έχει αγγίξει το τέλειο στην αλληλουχία των κομματιών, γεγονός που σε οδηγεί να πατήσεις ξανά το play.