Το νέο άλμπουμ των Wilco ήδη έχει γίνει αντικείμενο συζήτησης, και όχι άδικα. Χωρίς να προδίδει τις alt-country ρίζες του, το γκρουπ από το Σικάγο διατυπώνει μια εντυπωσιακά διευρυμένη στις πηγές της και στις αναφορές της μουσική πρόταση· ένα μανιφέστο για τις νέες αξίες της τεχνοτροπίας εκείνης που έχει επικρατήσει να ονομάζεται «americana». Έτσι, στο […]
Το νέο άλμπουμ των Wilco ήδη έχει γίνει αντικείμενο συζήτησης, και όχι άδικα. Χωρίς να προδίδει τις alt-country ρίζες του, το γκρουπ από το Σικάγο διατυπώνει μια εντυπωσιακά διευρυμένη στις πηγές της και στις αναφορές της μουσική πρόταση· ένα μανιφέστο για τις νέες αξίες της τεχνοτροπίας εκείνης που έχει επικρατήσει να ονομάζεται «americana». Έτσι, στο τέταρτο στούντιο άλμπουμ του Jeff Tweedy και της παρέας του, σε παραγωγή Jim O’Rourke (Sonic Youth, Stereolab), ο σεβασμός στις κλασικές αναφορές (Band, Neil Young, Byrds) συνυπάρχει με avant-garde νεωτερισμούς υποστηριγμένους από τα εργαλεία της σύγχρονης τεχνολογίας· η μελωδικότητα αγκαλιάζει σφιχτά τις φαζαρισμένες κιθάρες· η μελαγχολία των στίχων ανοίγει μια χαραμάδα το παράθυρο για να μπει το φως μιας φιλόδοξης, αλλιώτικης τραγουδοποιίας, που ξέρει από πού έρχεται και πού θέλει να φτάσει. Αξίζει η εξαίρεση του «Yankee Hotel Foxtrot» να αποδειχθεί ένας φωτισμένος προπομπός, από εκείνους οι οποίοι εμπνέουν τους μελλοντικούς κανόνες.