Νέα εταιρεία, ίδια γεύση. Έπειτα από το διπλό «χτύπημα» στους δίσκους του Γιάννη Πάριου και του υιού Βαρδή -αμφότεροι παραγωγής 2001-, το δίδυμο Αντώνης Βαρδής-Βασίλης Γιαννόπουλος (μουσική και στίχος αντίστοιχα) μετακομίζει στη δισκογραφική του ομίλου ΑΝΤ1 και υπογράφει δεκατρείς μπαλάντες, άλλες ποπ, ορισμένες λάτιν και κάποιες λαϊκότροπες. Ο γλυκανάλατος στίχος, η γεμάτη παράπονο φωνή του […]
Νέα εταιρεία, ίδια γεύση. Έπειτα από το διπλό «χτύπημα» στους δίσκους του Γιάννη Πάριου και του υιού Βαρδή -αμφότεροι παραγωγής 2001-, το δίδυμο Αντώνης Βαρδής-Βασίλης Γιαννόπουλος (μουσική και στίχος αντίστοιχα) μετακομίζει στη δισκογραφική του ομίλου ΑΝΤ1 και υπογράφει δεκατρείς μπαλάντες, άλλες ποπ, ορισμένες λάτιν και κάποιες λαϊκότροπες. Ο γλυκανάλατος στίχος, η γεμάτη παράπονο φωνή του κατά τα άλλα παραγωγικότατου τραγουδοποιού και το φάντασμα του Στινγκ που διατρέχει αρκετές από τις συνθέσεις δίνουν και το στίγμα του άλμπουμ: ερωτικά τραγούδια, κάπου ειλικρινή, κάπου αφελή, αλλά πάντως όχι ό,τι καλύτερο έχει γράψει ο συνθέτης του «Ξημερώνει» ή του «Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα».