Στις ταινίες κινουμένων σχεδίων, η μουσική δίνει την ενέργεια που είναι απαραίτητη για να τεθεί σε κίνηση όλος ο μαγευτικός, «χάρτινος» κόσμος που ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια των παιδιών κάθε ηλικίας. Εδώ χρειάζεται φαντασία, χιούμορ, πάθος, παιχνιδιάρικη αίσθηση, αμεσότητα στην ανάπτυξη των μελωδιών, και πάνω από όλα ικανότητα ευελιξίας ανάμεσα σε όλα τα μουσικά ιδιώματα […]
Στις ταινίες κινουμένων σχεδίων, η μουσική δίνει την ενέργεια που είναι απαραίτητη για να τεθεί σε κίνηση όλος ο μαγευτικός, «χάρτινος» κόσμος που ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια των παιδιών κάθε ηλικίας. Εδώ χρειάζεται φαντασία, χιούμορ, πάθος, παιχνιδιάρικη αίσθηση, αμεσότητα στην ανάπτυξη των μελωδιών, και πάνω από όλα ικανότητα ευελιξίας ανάμεσα σε όλα τα μουσικά ιδιώματα και τα ρυθμικά και ενορχηστρωτικά στιλ. Ό,τι, δηλαδή, ξεχειλίζει πλουσιοπάροχα από τη συνθετική πένα και το πιάνο του Randy Newman, που συνεργάζεται σταθερά με την Disney από το 1995 και το πρωτοποριακό «Toy Story». Η αναγνώριση της δημιουργικής τους σύμπραξης κορυφώθηκε φέτος με την απονομή στον Newman του βραβείου Όσκαρ για το τραγούδι «If I Didn’t Have You» και την υποψηφιότητα για το σύνολο της ορχηστικής επένδυσης του πανέξυπνου και απολαυστικού «Monsters, Inc». Οι επιλογές της Ακαδημίας ήταν απόλυτα δικαιολογημένες, αφού ο συνθέτης πέτυχε να διεισδύσει στο πνεύμα της ταινίας και να την ντύσει με μια λειτουργική μουσική που στο μεγαλύτερό της μέρος είναι αρκετά πρωτότυπη, ευρηματική και πολυμορφική. Πέρα από τις στιγμές που η μουσική γραφή βασίζεται πάνω στη φόρμα της συμφωνικής ορχήστρας και είναι έντονα περιγραφική, ο Newman έχει γεμίσει το Monsters, Inc. και με ένα μεγάλο αριθμό έξοχων συνθέσεων, που καταφέρνουν να λειτουργούν αυτόνομα. Οι περισσότερες κινούνται στις τόσο γνώριμες για το συνθέτη γραμμές jazz, swing και shuffle. Το ομώνυμο κομμάτι είναι το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα: ένα υπέροχο ragtime-dixieland κατευθείαν από τη σκηνή του Cotton Club, με διαρκείς διαλόγους ανάμεσα στο σοπράνο σαξόφωνο και το τρομπόνι, που διατηρούνται σε ισορροπία από τις συχνές παρεμβάσεις του πιάνου. Σε πιο γλυκούς δρόμους βαδίζει το «Walk To Work», που είναι στιγμές που θυμίζει τα μιούζικαλ προηγούμενων δεκαετιών, ενώ το καταπληκτικό «The Scare Floor» μάς γυρίζει στις εποχές που έκανε θραύση η ορχήστρα swing του Duke Ellington. Η πιο γνωστή πάντως σύνθεση είναι το τραγούδι «If I Didn’t Have You», ένα απολαυστικό shuffle-swing που εμφανίζεται δύο φορές στο δίσκο: τη μια τραγουδισμένο ιδανικά από τους υπέροχους Bill Crystal και John Goodman (Sulley και Mike), και την άλλη ερμηνευμένο από τον Newman, με τη συνοδεία του πιάνου και της φωνής του. Η μαεστρία όμως του Newman αναδεικνύεται στις υπόλοιπες συνθέσεις, που αμφιταλαντεύονται ανάμεσα στην jazz και την κλασική μουσική, τις οποίες καταφέρνει να συνδυάζει με έναν τρόπο τόσο αποτελεσματικό, που ίσως μόνο ο George Gershwin έχει πετύχει στο παρελθόν. Τα «Sulley And Mike» και «Putting Boo Back» είναι ενδεικτικά αυτής της τεχνοτροπίας, αν και όλο το σάουντρακ μοιάζει να ισορροπεί -άλλοτε λιγότερο και άλλοτε περισσότερο- ανάμεσα σε αυτούς τους δύο κόσμους. Με το «Monsters, Inc.» ο Randy Newman μάς προσφέρει ένα ακόμη δυναμικό, ευχάριστο, σκερτσόζο και ευφυέστατο σάουντρακ, με τζαζέ αποχρώσεις και αρκετές συνθέσεις που είναι βέβαιο ότι θα καταφέρουν να νικήσουν το χρόνο, όπως εξάλλου συμβαίνει και με τον περίφημο παιδικό μύθο του Μπαμπούλα που κρύβεται στις ντουλάπες!