Καινούριο άλμπουμ για τον Βασίλη Καρρά, το δέκατο όγδοο κατά σειρά, με δεκαπέντε τραγούδια που υπογράφονται από ισάριθμους στιχουργούς και συνθέτες. Πρόκειται για μια αρκετά προσεγμένη δουλειά, με την έννοια ότι το λαϊκό στοιχείο προβάλλει πιο έντονο. Η ενορχήστρωση είναι πιο λιτή, η φωνή του Θεσσαλονικιού καλλιτέχνη κυριαρχεί πάνω στα τραγούδια, ενώ υπάρχουν όμορφα ζεϊμπέκικα […]
Καινούριο άλμπουμ για τον Βασίλη Καρρά, το δέκατο όγδοο κατά σειρά, με δεκαπέντε τραγούδια που υπογράφονται από ισάριθμους στιχουργούς και συνθέτες. Πρόκειται για μια αρκετά προσεγμένη δουλειά, με την έννοια ότι το λαϊκό στοιχείο προβάλλει πιο έντονο. Η ενορχήστρωση είναι πιο λιτή, η φωνή του Θεσσαλονικιού καλλιτέχνη κυριαρχεί πάνω στα τραγούδια, ενώ υπάρχουν όμορφα ζεϊμπέκικα που δίνουν ένα ξεχωριστό ύφος στο δίσκο, όπως το θαυμάσιο «Μέσα στο σπίτι του τρελού». Το ζήτημα είναι ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για κάτι εντελώς διαφορετικό. Η εμμονή των συντελεστών στην άσκοπη χρήση των πλήκτρων και το ποπ ή έθνικ άρωμα που περιβάλλει αρκετές από τις συνθέσεις αφενός κάνουν το σύνολο να ακούγεται πιο φθηνό από ό,τι είναι στην πραγματικότητα και αφετέρου δεν αφήνουν το δημοφιλή ερμηνευτή να απεκδυθεί το λαμέ ρούχο της πίστας.