Η περιγραφή των ήχων με λόγια είναι υπόθεση δύσκολη, επίπονη και κάποιες φορές ανέφικτη. Κάποιες άλλες φορές το ηχητικό περιβάλλον που πλάθει ένα μουσικό έργο κάνει συγκεκριμένες λέξεις να εμφανίζονται αυτόματα στο νου και να εδραιώνονται εκεί, συνοψίζοντας τα γνωρίσματα και την ποιότητα του ακροάματος. Στην περίπτωση του «Silent Voyage», προσωπικού άλμπουμ του πιανίστα και […]
Η περιγραφή των ήχων με λόγια είναι υπόθεση δύσκολη, επίπονη και κάποιες φορές ανέφικτη. Κάποιες άλλες φορές το ηχητικό περιβάλλον που πλάθει ένα μουσικό έργο κάνει συγκεκριμένες λέξεις να εμφανίζονται αυτόματα στο νου και να εδραιώνονται εκεί, συνοψίζοντας τα γνωρίσματα και την ποιότητα του ακροάματος. Στην περίπτωση του «Silent Voyage», προσωπικού άλμπουμ του πιανίστα και συνθέτη Βαγγέλη Κατσούλη που κυκλοφορεί σχεδόν πέντε χρόνια μετά το εξαίρετο «Μέσ’ απ’ το Σκοτάδι» (Λύρα, 1997), δύο τέτοιες λέξεις είναι η «διαύγεια» και η «ευγένεια». «Διαύγεια» με αναφορά όχι μόνο στη βέλτιστη τεχνική υποστήριξη και υλοποίηση, αλλά κυρίως στην ακεραιότητα του καλλιτεχνικού οράματος, στη συνθετική φαντασία, στην ερμηνευτική εκφραστικότητα και στην υποδειγματική συνεργασία -ή καλύτερα συνταύτιση- ενός πολυάριθμου επιτελείου διεθνούς κλάσης βιρτουόζων της jazz και της σύγχρονης έντεχνης μουσικής, στους οποίους συγκαταλέγονται ο Νορβηγός μπασίστας Arild Andersen, ο Αμερικανός ντράμερ Paul Wertico, ο Ιταλός τρομπετίστας Paolo Fresu, ο Νορβηγός σαξοφωνίστας Bentik Hofseth, ο Γιουγκοσλάβος κιθαρίστας Vojislav Ivanovitch, καθώς και οι συμπατριώτες μας Τάνια Νικολούδη (φωνητικά), Τάκης Φαραζής (πιάνο), Βασίλης Τσαμπρόπουλος (πιάνο), Πέτρος Κούρτης (κρουστά και ντραμς), Σπύρος Παναγιωτόπουλος (ντραμς), Αποστόλης Άνθιμος (ντραμς) και Γιάννης Εκμεκτσόγλου (ηλεκτρική κιθάρα). «Ευγένεια» με αναφορά στην έντεχνη φινέτσα, την καλλιέπεια, την αδιατάρακτη ροή και την υπακοή στο μέτρο, που χαρακτηρίζουν τις δεκατέσσερις, συνολικά, συνθέσεις, οι οποίες συναπαρτίζουν το μουσικό ταξίδι του «Silent Voyage». Ποιος όμως είναι εκείνος που θα προτιμήσει να μείνει σε δύο λέξεις, όταν τον περιμένει το καλειδοσκόπιο μύριων ήχων, συναισθημάτων και διαθέσεων που γεννά η ίδια η ακρόαση;