Οι The Vanity Set αποτελούν εκφραστικό όχημα του συμπατριώτη μας James ή Jim Sclavunos, παραγωγού και μουσικού (κυρίως κρουστά) με θητεία στους The Bad Seeds, συμμετοχή στο «Murder Ballads» του Nicκ Cave και πλήθος άλλες συνεργασίες με την αφρόκρεμα του αντεργκράουντ στο ενεργητικό του: 8-Eyed Spy («Live», 1981), Sonic Youth («Confusion Is Sex», 1983), The […]
Οι The Vanity Set αποτελούν εκφραστικό όχημα του συμπατριώτη μας James ή Jim Sclavunos, παραγωγού και μουσικού (κυρίως κρουστά) με θητεία στους The Bad Seeds, συμμετοχή στο «Murder Ballads» του Nicκ Cave και πλήθος άλλες συνεργασίες με την αφρόκρεμα του αντεργκράουντ στο ενεργητικό του: 8-Eyed Spy («Live», 1981), Sonic Youth («Confusion Is Sex», 1983), The Cramps («Look Mom No Head», 1991), Carmaig De Forest («Death Groove Love Party», 1993), Kristian Hoffman («I Don’t Love My Guru Anymore», 1994), Tav Falco’s Panther Burns («Shadow Dancer»,1995), Lydia Lunch («8-Eyed Spy», 1997), Congo Norvell («Abnormal Anonymous», 1997), Boss Hog («Whiteout», 2000), Alice Texas («Gold», 2000)… Εδώ, επιχειρεί για πρώτη φορά την υλοποίηση ενός αυστηρά προσωπικού άλμπουμ. Εκτός από τον ίδιο, που αναλαμβάνει φωνή, κίμπορντς, κρουστά και τους στενούς του συνεργάτες Thomas Wylder (Bad Seeds, Die Haut) στο μπάσο και Pete Shore (Boss Hog, The Unsane) στο κοντραμπάσο και την τρομπέτα, στο εγχείρημα συνδράμουν, μεταξύ πολλών άλλων, και οι Kid Congo Powers (The Gun Club, The Cramps), Larry Mullins (Iggy Pop, The Residents), Daria Klotz (God Is My Co-Pilot), Sally Norvell (Congo Norvell), Chris Pavdica (The Gunga Din). Το φερώνυμο ντεμπούτο των The Vanity Set αποτελεί μια βαθιά υπόκλιση στη γοητεία της παρακμής. Θλιμμένες μελωδίες λικνίζονται στο ημίφως, απελευθερώνοντας ατμόσφαιρες που παραπέμπουν σε καπνισμένες καρδιές και ομιχλώδη υπόγεια, όπου οι ταγμένοι στην jazz δεν σταματούν να πλέκουν με σκέτο φαρμάκι τον ιστό τους. Τα σκοτεινών αποχρώσεων τσακισμένα blues που γέννησε ο Cave, ο μεθυσμένος Σκύλος της Βροχής («Raindog») που εξακολουθεί να μεταφέρει από καταγώγιο σε καταγώγιο τον Tom Waits, από κοντά οσμές από μπίτνικς, ξόδεμα και ήττα, το μοναχικό δάκρυ που αιωρείται ακόμα μες στην μπίρα του Hank Williams, έως και εκείνο το όνειρο που, λέει, σάλπαρες το ίδιο βράδυ για Σιγκαπούρη… Όλα είναι εδώ, τα συναντάς ξανά, σε πλησιάζουν εκ νέου θέτοντας στην υπηρεσία σου το μεταμοντέρνο καρυδότσουφλο που μέσα του κλείνει την ίδια την ψυχή τους. Κερασάκι στην τούρτα η κρυμμένη έκπληξη που παραμονεύει μετά το επίσημο φινάλε, ως δωδέκατο τραγούδι, και που θα έκανε μέχρι και τον Perry Como να κοκκινίσει από ζήλια: το «Raindrops Keep Falling On My Head» των Burt Bacharach και Hal David, ποτισμένο με μια απόμακρη, πικρή, από χέρι χαμένη, ομορφιά… Καλώς ή κακώς, έχω την έντονη αίσθηση ότι ο Sclavunos θα μπορούσε να ήταν ο τέταρτος της μικρής παρέας που κραύγαζε «I scream for ice cream», στο φιλμ «Στην Παγίδα του Νόμου» του Jim Jarmusch.
Υποψήφιο για 8 Όσκαρ είναι το ρομαντικό δράμα της Κλόι Ζάο, με τίτλο Άμνετ που κλέβει τις εντυπώσεις στις σκοτεινές αίθουσες. Αυτές είναι οι νέες ταινίες της εβδομάδας.