Guys And Dolls – Κριτική

Δεν πήρε κανένα Οσκαρ, δεν κυκλοφορεί στην Ελλάδα σε video, αλλά, είναι από τα ομορφότερα μιούζικαλ που έχω δει. Ο Mankiewicz, που ξεκίνησε την καριέρα του ως σεναριογράφος στην αρχή του ομιλούντος, συνεχίζει να γράφει τα σενάρια των ταινιών του. Το Guys and Dolls είναι από τα πιο χαριτωμένα folk μιούζικαλ, που, ενώ χρησιμοποιεί άψογα όλους τους γνωστούς κανόνες, περιβάλλεται από μια ελαφριά διάχυτη ειρωνεία τόσο για το μιούζικαλ όσο και για την εποχή των γκάνγκστερ του 1930-1940.
Ο Nathan Detroit (Frank Sinatra), γνωστός και αγιάτρευτος τζογαδόρος, προτείνει στον επίσης αγιάτρευτο τζογαδόρο αλλά και αγιάτρευτο μοναχικό άνδρα, στον Sky Masterson (Marlon Brando), ένα στοίχημα της απελπισίας. Ολα ξεκινούν επειδή ο Nathan χρειάζεται λεφτά για να κάνει το μεγαλύτερο παράνομο παιχνίδι στη πόλη. Θα το κάνει κρυφά όχι μόνο από την αστυνομία, αλλά και από την αγαπημένη του, την υπέροχη Adelaide, με την οποία είναι αρραβωνιασμένος 14 ολόκληρα χρόνια, αλλά δεν αποφασίζει να την παντρευτεί. Ψάχνοντας λοιπόν για λεφτά, προτείνει στον Sky ένα περίεργο στοίχημα: να παρασύρει τη σεμνότατη και αυστηρότατη Sarah Brown (Jean Simmons), αδελφή του ελέους, για μία νύχτα στην Havana. Ο Sky, θεωρητικά, έχει χάσει ήδη το στοίχημα και ο Nathan προετοιμάζει στα σίγουρα το παράνομο παιχνίδι. Τα πράγματα, όμως, δεν έρχονται ακριβώς έτσι, και ο Sky με τη Sarah ύστερα από πολλές παρεξηγήσεις και ευτράπελα γεγονότα, ερωτεύονται. H Adelaide, η οποία υποφέρει από ένα νευρικό συνάχι, διαβάζει ψυχολογία και ανακαλύπτει ότι αυτό οφείλεται στο ότι δεν είναι παντρεμένη. Αυτό αποδεικνύεται απολύτως ορθό, διότι με το που παντρεύεται, το συνάχι το κληρονομεί ο άνδρας της Nathan. Ολα τελειώνουν, λοιπόν, καλά, αφού ο Sky, ο σίγουρος και γερός άνδρας της υπόθεσης τα τακτοποιεί όλα όπως πρέπει.
Η ταινία ξεκινά με την παρουσίαση όλου του μικρόκοσμου που θα μας απασχολήσει τις επόμενες δύο ώρες, δίνοντας σχηματικά, ειρωνικά, σατιρικά και άκρως απολαυστικά το στίγμα της εποχής. Δύο ερωτικά ζεύγη, τέσσερις κόσμοι. Ηρωες δανεισμένοι από το φιλμ νουάρ. Ο Sinatra υπέροχος -και να σκεφτεί κανείς ότι την ίδια χρονιά παίζει στην ταινία Ο Ανθρωπος με το χρυσό χέρι-, ιδίως όταν προφέρει το όνομα της αγαπημένης του ή όταν της εύχεται «με τις υγείες σου» κάθε -μα κάθε- φορά που αυτή φταρνίζεται, ακόμη και αν πρέπει να διακόψει το τραγούδι του. Με ένα ύφος όλο υποχώρηση και συνάμα με παιδικό πείσμα οδηγεί την ταινία σε άλλα επίπεδα, αυτά της καθαρής διασκέδασης. Η Vivian Blaine είναι πράγματι απολαυστική ως Adelaide, με την ψηλή φωνούλα και τη μονίμως καλή διάθεση, σε αντίθεση με την επιθετική και αυστηρή Sarah. H Adelaide εργάζεται ως χορεύτρια σε νυχτερινό κέντρο. Αυτό επιτρέπει την παρουσίαση μουσικοχορευτικών επί σκηνής. Σε αυτά τα μέρη συμμετέχουν και «τα κορίτσια της Goldwyn», όπως χαρακτηριστικά αναφέρονται στους τίτλους της ταινίας. Τα υπόλοιπα μουσικοχορευτικά μέρη διαδραματίζονται στους δρόμους, στον υπόγειο, ακόμη και μέσα στο χώρο της θρησκευτικής οργάνωσης της πόλης, και μάλιστα, με την έγκριση και τη συμμετοχή των μελών της οργάνωσης. Ο μόνος που δεν συμμετέχει ποτέ, αλλά αποτελεί τη διακοπή ή το τέλος της μουσικής ενότητας είναι ο αστυνόμος. Τα μουσικά μέρη στα οποία ο καθένας είναι μόνος του και τραγουδά αποφεύγουν τη μονοτονία και την επανάληψη και έτσι δεν κουράζουν. Οταν η Adelaide είναι στο καμαρίνι της και τραγουδά ενώ ανοίγει το γεμάτο φάρμακα ντουλάπι, η λήψη είναι από τη μεριά του τοίχου, λες και τα μπουκαλάκια μπορούν να τη δουν!
Ο Mankiewicz, φιλόδοξος και γνώστης του κινηματογράφου, υπογράφει μία ρυθμικότατη, πανέξυπνη και καθόλου ξεπερασμένη ταινία, την οποία σίγουρα κάθε λάτρης του είδους πρέπει να έχει στην ταινιοθήκη του.