Βιοκλιματικό στέγαστρο θα προστατεύσει τον αρχαιολογικό χώρο στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης
Η βιοκλιματική αρχιτεκτονική επιστρατεύεται προκειμένου να προστατευτεί από τις καιρικές συνθήκες ο αρχαιολογικός χώρος του Ακρωτηρίου της Σαντορίνης, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Ελευθεροτυπία. Το πρωτότυπο πρόγραμμα, που χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ενωση είναι ελληνικού σχεδιασμού, έχει κόστος 3,7 δισ. δραχμές και προβλέπει τη δημιουργία ενός στεγάστρου, συνολικής έκτασης 14.000 τετραγωνικών μέτρων.
Η βιοκλιματική αρχιτεκτονική επιστρατεύεται προκειμένου να προστατευτεί από τις καιρικές συνθήκες ο αρχαιολογικός χώρος του Ακρωτηρίου της Σαντορίνης, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Ελευθεροτυπία. Το πρωτότυπο πρόγραμμα, που χρηματοδοτείται από την Ευρωπαϊκή Ενωση είναι ελληνικού σχεδιασμού, έχει κόστος 3,7 δισ. δραχμές και προβλέπει τη δημιουργία ενός στεγάστρου, συνολικής έκτασης 14.000 τετραγωνικών μέτρων.
Αμέσως μετά την έναρξη των ανασκαφών, πριν από 30 περίπου χρόνια, ο αρχαιολογικός χώρος του Ακρωτηρίου στη Σαντορίνη προστατεύτηκε με ένα στέγαστρο, το οποίο όμως σήμερα αποδεικνύεται ανεπαρκές και επικίνδυνο καθώς είναι πλέον ετοιμόρροπο και για την κατασκευή του έχει χρησιμοποιηθεί αμίαντος.
Επιπλέον, η αυξημένη προσέλευση των επισκεπτών δημιουργεί πλέον νέες ανάγκες, καθώς ο αρχαιολογικός χώρος δέχεται πάνω από 25.000 επισκέπτες κάθε χρόνο.
Η μελέτη για το νέο στέγαστρο συντονίστηκε από τον αρχιτέκτονα Νίκο Φιντικάκη και τον πολιτικό μηχανικό Ν.Παπαντωνίου. Ειδικοί σύμβουλοι σε θέματα αντισεισμικής θωράκισης το έργου είναι οι καθηγητές Παναγιώτης Καρύδης και Γιώργος Σταυρακάκης. Ο μηχανολογικός τομέας ανατέθηκε στον Α.Σγουρόπουλο και τον ειδικό σύμβουλο φυσικής κτιρίων Μ.Σταμούρη.
Αρχικά, όπως εξηγεί στην Ελευθεροτυπία, ο αρχιτέκτων Ν.Φιντικάκης είχε προβλεφθεί ένα πολύπλοκο σύστημα κλιματισμού. Τελικά, όμως, η φυσική κίνηση του αέρα αποδείχθηκε επαρκής.
Η αρχιτεκτονική δεν ορίζει το περιβάλλον, αλλά ορίζεται από το μνημείο. Αυτή είναι η βασική αρχή των σχεδιασμών, που έχουν σημείο αναφοράς το σεβασμό στο περιβάλλον και την προστασία του αρχαιολογικού χώρου.
Για την πραγματοποίηση του εγχειρήματος θα χρησιμοποιηθούν ανθεκτικά, αλλά απολύτως οικολογικά υλικά, τα οποία οι μελέτες εκτιμούν ότι θα διατηρηθούν περισσότερο από 300 χρόνια.